Avatar

Please consider registering
guest

sp_LogInOut Log In sp_Registration Register

Register | Lost password?
Advanced Search

— Forum Scope —




— Match —





— Forum Options —





Minimum search word length is 4 characters - maximum search word length is 84 characters

sp_Feed Topic RSS sp_TopicIcon
Info over Belgje: interesse?
18 december 2011
06:59
Avatar
patrick
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 84
Member Since:
3 januari 2010
sp_UserOfflineSmall Offline

Ik heb het ook gelezen.
Wat je ook doet, je zal nooit veranderen.
De verlegenheid zit ingebakken.
Na alles geprobeerd te hebben, ben ik na 47 jaar nog steeds de zelfde.

13 december 2011
09:56
Avatar
Guest
Guests

Jerre said:

[quote=Belgje ] Blijkbaar niet veel mensen ge?nteresseerd :(

Ik heb het gelezen hoor 😉

Jah ma er is niemand die erop reageert en hier gebeurt zo weinig laatste dagen... :-

13 december 2011
00:40
Avatar
Jerre
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 111
Member Since:
18 september 2010
sp_UserOfflineSmall Offline

Belgje said:

Blijkbaar niet veel mensen ge?nteresseerd :(

Ik heb het gelezen hoor 😉

12 december 2011
18:33
Avatar
Guest
Guests

Blijkbaar niet veel mensen ge?nteresseerd :(

5 december 2011
10:13
Avatar
Guest
Guests

Mijn leven is eigenlijk nog steeds niets veranderd. Ik ben nog altijd dat ene verlegen meisje zoals toen, misschien met iets meer durf, maar ik ben nog steeds dezelfde. Ik kan me niet meer zo veel herinneren van mijn kinder- of jeugdjaren, maar dit is nog wat ik me kan herinneren.

De eerste stap naar de kleuterschool: wat een dag! Ik weende en weende en riep maar naar mijn moeder, hopend dat ze daar nog stond te wuiven naar me. Ik beefde letterlijk en was heel bang omdat ik daar als enige stond, zonder dat ik iemand kende. Ik was veel te jong om al te beseffen dat ik verlegen was want ik durfde naar niemand toestappen. De juffen leidde me natuurlijk vriendelijk naar binnen en zo leerde elk kind zijn klasgenootjes kennen. Uiteindelijk had ik me er een beste vriendin (nu ex-vriendin) aan overgehouden, direct op kleuterschool! Vraag me niet hoe ik dat klaargespeeld had ondanks ik verlegen was. Misschien omdat ze identiek dezelfde was als mij?

Ik was zeer blij en opgelucht dat ik eindelijk iemand had die er altijd voor me was en voor me klaarstond, eender wanneer of waar (wat je tegenwoordig niet meer zo vaak ziet). We logeerden zo vaak bij elkaars thuis dat we de allerbeste vriendinnen werden. Zij was eigenlijk de eerste persoon in mijn leven waar ik mezelf mee kon zijn. Ik ben er nog altijd niet goed van dat ik zoveel geluk heb gehad en er niet alleen voor stond.

Op mijn 12de plaatste ik mijn eerste move in het middelbaar. Mijn eerste gedachte was natuurlijk: ?Wauw wat een grote speelplaats, hier zijn zoveel mensen! Ga ik hier wel mijn vriendjes en vriendinnetjes vinden? Ik voel me zo klein en onzichtbaar hier?? Gelukkig stond ik er niet alleen voor en had ik mijn allerbeste vriendin naast me. We zaten constant bij elkaar, zelfs na de schooluren. We maakten nieuwe vrienden en veel plezier! Nu ja, het heeft weinig met mijn verlegenheid te maken, maar als ik haar niet had was ik waarschijnlijk niet zo ver gekomen.

Tot op een gegeven moment viel het de leerkrachten toch wel op dat ik nogal verlegen was en vonden dat ik beter voor een andere studierichting moest gaan: waar je op een bureautje zit en brieven en formulieren en die shit moet sorteren en telefoontjes opnemen en si en la. Ik dacht: ?dit is zeker iets voor mij, dit is nu mijn kans, want ik zou liever geen oude mensen hun konten schoonmaken en wassen, jakkie!?

Jammer genoeg moest ik mijn allerbeste vriendin verlaten, maar we beloofden nog contact te houden met elkaar. Helaas is dit er niet meer van gekomen omdat we allebei verspreid waren en amper nog iets van elkaar hoorden en dus ieder zijn eigen leventje ging leiden.

Daar gaan we weer: opnieuw in een vreemde school met andere leerlingen, puf puf! Op het begin had ik enorm veel zenuwen, maar al bij al viel het goed mee. Ik leerde alles en iedereen kennen tot op een bepaald moment? Nog geen jaar later begonnen ze me al te pesten door bvb. tijdens de middagpauze in de zaal (waar dus iedereen mij kon zien) tegen m?n benen te stampen, me dwingen om iets wat iemand op de grond gegooid had mij de schuld ervan te geven en dat ik het dan maar moest oprapen en weggooien, roddelen over mij, mij uitlachen en die kinderachtige dingen.

Ik kwam elke dag thuis, wenend richting mijn kamer en wou alleen en gerust gelaten worden. ?Zo gaat mijn schoolleven er toch niet uitzien?? dacht ik. Op het einde werd het natuurlijk alleen maar erger, er was zelfs ene die mij chanteerde. Maar daar wil ik het liever niet over hebben want ik heb er heel veel spijt van, nu nog steeds.

Natuurlijk kwam ik daar ook een meisje tegen die mijn BF (best friend) geworden was. We hadden o zo veel plezier en genoten van ons leven, maar na een tijd besefte ik pas wat voor iemand ze was: een leugen en bedrog. De jaren passeerden en ik bleef op mijn tanden bijten tot de schooljaren voorbij vlogen.

Tijdens deze schooljaren is de liefde bij mij een flop geweest. Ik heb er wel enkele gehad, maar dat was kalverliefde en duurde amper een week. Ik viel meer op de stoere jongenstypes en macho?s. Toen was ik ook niet echt een heldin in liefde zoeken en vinden. Ik moest nog zo?n beetje uitzoeken wat liefde eigenlijk inhield en betekende. Achteraf besefte ik natuurlijk wel wat voor een ellende zo?n jongens waren.

Op mijn 18de ontmoette ik een jongen waar ik zeker meer dan 1,5 jaar heb mee gevree?n. Maar dat liep niet zo goed af. Hij was ook zo?n players-type zoals al die andere gasten, dacht dat hij alles was en staarde van het ene meisje naar het andere, alsof ik er niet eens bij was. Hij wou me in alle mogelijke manieren veranderen omdat ik nogal verlegen en onzeker was, maar zag uiteindelijk in dat hij dat toch niet kon en na een tijdje dumpte hij me voor iemand anders. Ik was er kapot van en heb er zeker een dik jaar een ?trauma? van opgelopen. Hij zei ook dat als ik zo onzeker en verlegen ga blijven, dat ik nergens zal geraken. Sindsdien ben ik er over gaan nadenken en besloot ik om er iets aan te gaan doen, maar helaas...

Op de dag van vandaag ben ik nog steeds dezelfde als die ik toen was. Ik heb alle manieren geprobeerd: van een assertiviteitscursus tot zelfstudie. Maar geen van allemaal hielp en helpt nog steeds niet. Ik moet wel zeggen dat ik een pracht van een lief naast mijn zijde heb, maar hij vindt dat ik moet blijven zoals ik ben.

Momenteel ben ik werkloos, misschien dat het daar ook wel mee te maken heeft? Wel ben ik misschien van plan om een lerarenopleiding te gaan doen. Daar komt veel verantwoordelijkheid en zelfstandigheid bij kijken. En ik denk (en hoop!) dat dat mijn verlegenheid en onzekerheid zal doen verdwijnen. Want uit al mijn studies die ik tot nu toe gedaan heb, heb ik feitelijk niets bijgeleerd en heb ik niets aan mezelf kunnen veranderen, wat ik wel jammer vind.

2 december 2011
04:19
Avatar
patrick
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 84
Member Since:
3 januari 2010
sp_UserOfflineSmall Offline

Het klopt, alle activiteiten zijn voorbehouden voor leden, parnerleden.
Om lid te worden moet je lidgeld betalen.

30 november 2011
21:40
Avatar
Guest
Guests

patrick said:

vvm Belgi? heeft wel heel wat goede activiteiten.
met als uitschieters de 4 weekends
- vormingsweekend in maart
- pretparkweekend in juni
- zomerweekend in september
- oudejaarsweekend in december

Dat lijkt me wel tof, maar moet je daarvoor ook geen lidgeld betalen?

30 november 2011
18:04
Avatar
patrick
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 84
Member Since:
3 januari 2010
sp_UserOfflineSmall Offline

vvm Belgi? heeft wel heel wat goede activiteiten.
met als uitschieters de 4 weekends
- vormingsweekend in maart
- pretparkweekend in juni
- zomerweekend in september
- oudejaarsweekend in december

30 november 2011
08:31
Avatar
Guest
Guests

Haha jah :p

Ik dacht eerst ook om naar VVM van Belgi? te gaan, maar aangezien ge moet betalen zie 'k het toch nie zo zitten :p wel jammer langs ene kant :

alez zo weinig belgen? volgens mij durven ze zich nie in te schrijven 😀

30 november 2011
03:23
Avatar
patrick
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 84
Member Since:
3 januari 2010
sp_UserOfflineSmall Offline

fein dat er hier nog wat belgen op het forum zitten, het forum van vvm Belgi? is zo stil dat er slechts om de week eens iemand schrijft.
Op dit forum is er dagelijks iets nieuws te lezen.

30 november 2011
01:47
Avatar
Jerre
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 111
Member Since:
18 september 2010
sp_UserOfflineSmall Offline

Hey medebelg,

Tof voor jou dat je een partner hebt waarbij je jezelf kan zijn en die je dan ook klaarblijkelijk vertrouwt. Wat hij zegt dat je goed bent zoals je bent is heel lief. Maar persoonlijk denk ik dat geen vrienden buiten je relatie hebben toch niet echt leuk/gezond is? Dus ik begrijp zeer goed dat je iets wil doen aan die verlegenheid.
Zelf betrek ik mijn vriendin niet echt in mijn strijd tegen verlegenheid. Ze weet wel deels dat ik tamelijk verlegen ben. Maar omdat ze zelf altijd sociaal vaardig/ongeremd is geweest kan ze mij hierin niet helpen of begrijpen.
Heeft je vriend eigenlijk veel vrienden? Of hebben jullie als koppel missch vrienden? Het zou misschien leuk zijn andere koppels te bevrienden, dan hoeft hij ook niet echt jaloers te zijn naar mijn insziens.
Alleszins nog veel succes en ik persoonlijk heb zeker veel interesse in jouw verhalen.

29 november 2011
15:20
Avatar
Guest
Guests

Voor de mensen die nog niets of weinig over me weten en graag een woordje uitleg willen heb ik speciaal voor de ge?nteresseerden een tekst geschreven over mezelf qua verlegenheid.

Mezelf

Ik ben al heel mijn leven verlegen, vanaf mijn geboorte tot nu en dat heb ik ge?rfd van mijn moeder omdat ze vroeger zelf zo was. Als kind was ik altijd verlegen: als ik iets moest zeggen, doen of op foto stond bloosde ik, zelfs als ik nu nog voor een hele groep een speech of presentatie moet geven zou ik enorm veel zenuwen krijgen uit schrik voor hun reactie.

Liefde

Echt veel liefde heb ik nooit gekregen, heb ik onlangs beseft. Ik ben zo gaan beginnen nadenken daarover en de enige personen waarvan ik liefde gekregen had (en nu nog steeds) waren mijn ex-beste vriendin en lief. Bij mijn ex-beste vriendin kon ik mezelf altijd zijn, al vanaf het kleuterklasje. Bij mijn lief kan ik nu nog steeds mezelf zijn, al vanaf het begin van onze relatie. Dat doet me enorm deugd en goed voelen, maar langs de andere kant stoort mijn verlegenheid en onzekerheid me nog steeds en ik wil daar ook van af geraken. Mijn lief zegt dat ik niets aan mezelf moet veranderen en moet zijn zoals ik ben. Maar ik kan er niets aan doen wanneer ik plots bloos of verlegen of onzeker word, en dat ergert me.

Wat ooit eens iemand tegen me zei was: ?als je zo onzeker en verlegen blijft, je hele leven lang, dan zal je nergens geraken!?. Ik weet niet als dat klopt maar ik heb het sindsdien al vaker horen vallen. Ze zeggen dan altijd dat ik er iets aan moet doen, dan wil ik het ook doen, maar dan lukt het me gewoon niet.

Familie/vrienden

Altijd als ik op bezoek ga naar een familiefeest ga ik met tegenzin. Ik kom daar aan, zeggen eventjes gedag tegen elkaar en zet me ergens neer. Niemand die daarna nog iets aan toevoegt. Ze weten allemaal dat ik stil ben en dus niet snel iets uit mezelf zal zeggen. Soms lijkt het alsof ik er niet eens ben en praten ze gewoon over me. Vroeger toen m?n grootmoeder nog leefde was iedereen in harmonie en kwam ik zelfs met plezier naar daar, ook al zei ik niet veel. Sindsdien zie of hoor ik m?n familie nauwelijks, en als ik ze eens zie is het hooguit goeiedag en verder niets of ze willen dat je medelijden met hun krijgt.

Wat mijn vrienden betreft heb ik er helaas geen meer. Vroeger had ik niet echt van te zeggen veel (goede) vrienden en zag het er niet zo rooskleurig uit. Mijn laatste twee ?vrienden? heb ik gedumpt omdat ze niet ?echte? vrienden waren: de ene was meer zo?n uitgaans- en roddelvriendin en de andere was eentje die me na een tijd in de steek liet omdat hij wist dat ik niet verliefd op hem was. Sinds ik mijn lief heb leren kennen is alles veranderd en kom ik zelfs niet meer buiten als ik alleen ben. Misschien heb ik schrik om nieuwe mensen te leren kennen of ermee in contact te komen? Of heb ik dit aan m?n lief te danken?

Wat ik er wel wil bij zeggen is dat m?n lief nogal jaloers is als het op andere mensen aankomt en is bang dat ik hem zal verlaten voor iemand anders (wat ik eigenlijk wel onnozel vindt maar begrijp hem wel).

Werk/studies

Ik moet wel zeggen dat ik spijt heb van mijn studiekeuze. Jammer genoeg zijn het knelpuntberoepen en vind er geen werk in. Momenteel ben ik werkloos en ben aan het overwegen om te studeren i.p.v. te werken, want heb het gevoel alsof ik nog niet klaar ben voor de arbeidsmarkt. Wat ik misschien wel kan doen is een lerarenopleiding volgen, waar veel verantwoordelijkheid en zelfstandigheid bij komt kijken en dat zou ideaal zijn om mezelf te veranderen. Dus misschien komt er dan toch nog iets uit de bus!