Avatar

Please consider registering
guest

sp_LogInOut Log In sp_Registration Register

Register | Lost password?
Advanced Search

— Forum Scope —




— Match —





— Forum Options —





Minimum search word length is 4 characters - maximum search word length is 84 characters

No permission to create posts
sp_Feed Topic RSS sp_TopicIcon
Jerre
25 juli 2011
09:52
Avatar
Jerre
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 111
Member Since:
18 september 2010
sp_UserOfflineSmall Offline

Drs. Daafje said:

Ik ben inmiddels 37 en heb ook nog nooit een vriendin gehad dus daarin overtref ik je. Ik denk inmiddels dat het aan mijn testosteron gehalte ligt. Volgens mij is dat veel te laag. Ik ben dus te "vrouwelijk" waardoor vrouwen niet op mij vallen. Tuurlijk, ze vinden me wel aardig, maar niet aantrekkelijk. En ze vallen soms voor de meest ongelofelijke ploerten! Dat begrijp ik echt niet! >:(

Zou het raar vinden hoor als het daaraan ligt. Zo lig ik bvb qua uiterlijk vrij vaak goed in de markt, maar van zodra ze me beter kennen verkiezen ze zowat iedereen anders boven mij. Uiterlijke kenmerken lijken mij niet in die mate belangrijk. Trouwens jaren geleden las je trouwens overal dat de ideale man net een vrouwelijk kantje moest hebben. Terwijl "de nieuwe man" de dag van vandaag terug vervangen lijkt door de mannelijke man, als je de media mag geloven tenminste 😀

Lijkt idd vrij vaak de omgekeerde wereld. Schoften liggen goed in de markt met vrouwen. Terwijl aardige mannen geen schijn van een kans lijken te maken. Denk dat vrouwen zich aangetrokken voelen tot de onvoorspelbaarheid en de spanning die zo iemand met zich mee brengt. Niets aan te doen zeker? We kunnen nu ook bvb moeilijk een bank gaan overvallen om meer kans te maken 😛

Dat zou ik nou ook zo graag willen meemaken. Maar het lijkt wel of het niet voor me weggelegd is. Of ik ben zo stom dat ik niet weet hoe ik het aan moet pakken, dat zou ook kunnen. :-

Ben er van overtuigd dat je niet stom bent. Voel mijn zelf bvb ook niet stom hierom. Wij hebben waarschijnlijk nooit het geluk gehad om het aan te leren. Ergens moet het wel in ons zitten. Hoe kan je anders verklaren dat al onze voorouders er wel probleemloos in geslaagd zijn.

23 juli 2011
15:56
Avatar
Daafje
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 438
Member Since:
20 september 2009
sp_UserOfflineSmall Offline

Jerre said:

Want geef toe als je 26 bent en je bent nog nooit aan een vriendin geraakt, dan zijn je kansen wel bijzonder hard in je nadeel gericht.

Ik ben inmiddels 37 en heb ook nog nooit een vriendin gehad dus daarin overtref ik je. Ik denk inmiddels dat het aan mijn testosteron gehalte ligt. Volgens mij is dat veel te laag. Ik ben dus te "vrouwelijk" waardoor vrouwen niet op mij vallen. Tuurlijk, ze vinden me wel aardig, maar niet aantrekkelijk. En ze vallen soms voor de meest ongelofelijke ploerten! Dat begrijp ik echt niet! >:(

Nee ik word er alvast niet vrolijker op. Al die nieuwbakken liefdes rondom mij, die elkaar vonden alsof het twee keer niks was. Ok ze breken vrij vaak terug op. Maar ze vinden wel iemand nieuw binnen te kortste keren. 10x 100x 1000x als het moet.

Dat verbaasd mij ook altijd. Ik begrijp er helemaal niets van. Alsof ze in de winkel een nieuwe halen. Was het maar zo makkelijk!!!!

Worden opgenomen in een nieuwe familie en als belangrijk worden beschouwd. Romantiek. Iemand hebben om samen sterk in het leven te staan. Genieten van elkaars gezelschap, samen dingen ondernemen.... Kzou wel eens bijzonder graag willen weten hoe het voelt. Denk dat het niet slecht kan zijn....

Dat zou ik nou ook zo graag willen meemaken. Maar het lijkt wel of het niet voor me weggelegd is. Of ik ben zo stom dat ik niet weet hoe ik het aan moet pakken, dat zou ook kunnen. :-

In ieder geval ben je niet de enige Jerre.
Ik ben zelf ook niet erg gecharmeerd van internetdating. Heb wel een tijdje op knuzz.nl gestaan, maar daar kreeg ik ook totaal geen reacties. Maar ja, misschien had ik er ook niet bij moeten zetten dat ik een tikje verlegen ben...

23 juli 2011
02:03
Avatar
Jerre
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 111
Member Since:
18 september 2010
sp_UserOfflineSmall Offline

Ria said:

kijk eens op zedd
staan genoeg vrouwen..
hoe kritish ben je zelf?

Moeilijk te zeggen hoe kritisch ik ben. Denk alleszins niet te kritisch. Ik ben nu ook wel niet ongelofelijk wanhopig of zo.

Tja en internetdaten ik weet het nie zo. Heb daar niet zo aangename ervaringen bij. Zal eens profieltjes aanmaken en kijken hoe die site juist ineen zit.

22 juli 2011
19:54
Avatar
Guest
Guests

kijk eens op zedd
staan genoeg vrouwen..
hoe kritish ben je zelf?

22 juli 2011
06:24
Avatar
Jerre
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 111
Member Since:
18 september 2010
sp_UserOfflineSmall Offline

Gisteren stond ik te wachten aan een rood licht. Naast mij een auto met op de achterbank een vrouw met een klein kindje op haar schoot. Kindje zag mij en begon vrolijk te wuiven. Waarop ik al lachend terug wuifde. Dat zijn zo de kleine dinges des levens waar je soms ongelofelijk van kan genieten.

Maar op zo een momenten kunnen mijn gedachten ook wel eens behoorlijk op hol slaan. Schoot mij ineens te binnen: "Verdorie ik kan geen vrouwen verleiden, bijgevolg zal ik dus nooit kinderen hebben."
Toen ik klein was zei mijn moeder vaak als ik iets niet begreep: "Als je getrouwd bent en kinderen hebt zul je wel begrijpen wat ik bedoel"
Toen mijn grootvader stierf toen ik 16 was zei mijn vader bij het verlaten van het ziekenhuis: "Net zoals bij mijn grootvader zal hij je nooit zien trouwen"

Allemaal vanzelfsprekend dus... een vrouw vinden, trouwen en kinderen krijgen?

Maar wat er mij nooit iemand vertelt heeft is dat er van die eenzaten zijn, zoals ik, die om de ??n of andere reden niet in staat zijn zich te binden.
Jarenlang is mij het gedacht ingeprent geweest dat het allemaal los zou lopen, net zoals iedereen. Maar nu slaat de realiteit bij wijlen in als een bom op mijn gemoed. Ik zal zo stilaan moeten beginnen accepteren dat de kans bijzonder groot is dat het anders zal lopen voor mij.
Want geef toe als je 26 bent en je bent nog nooit aan een vriendin geraakt, dan zijn je kansen wel bijzonder hard in je nadeel gericht. Niets wijst erop dat dit veranderd zal zijn tegen dat ik bvb 40 ben.
En hoe zal ik dan evolueren? Wordt ik de eeuwige happy single die mensen een toffe tijd bezorgt en die iedereen graag ziet komen? Of wie weet schuif ik de schuld wel van mij af en word ik een vrouwenhater? Of die creepy ouwe kerel die alleen op zijn appartementje zit en constant denkt hoe het had kunnen zijn - waarna hij sterft en zijn lijk pas na enkele maanden gevonden wordt- ?

Nee ik word er alvast niet vrolijker op. Al die nieuwbakken liefdes rondom mij, die elkaar vonden alsof het twee keer niks was. Ok ze breken vrij vaak terug op. Maar ze vinden wel iemand nieuw binnen te kortste keren. 10x 100x 1000x als het moet.
Worden opgenomen in een nieuwe familie en als belangrijk worden beschouwd. Romantiek. Iemand hebben om samen sterk in het leven te staan. Genieten van elkaars gezelschap, samen dingen ondernemen.... Kzou wel eens bijzonder graag willen weten hoe het voelt. Denk dat het niet slecht kan zijn....

19 juni 2011
16:37
Avatar
Loesje
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 232
Member Since:
23 januari 2007
sp_UserOfflineSmall Offline

Wat een herkenbare situatie die je beschrijft. Binnenkort heb ik ook zo'n verjaardagsfeestje waar ik nu al behoorlijk tegenop zie. De meeste mensen die daar komen ken ik wel, maar heb ik al heel lang niet meer gezien ... heb er nu al de kriebels van. Bovendien ben ik natuurlijk de enige die alleen komt. Ik vind het knap van je dat je toch pogingen hebt ondernomen om contact te zoeken. Zeker dat je, zonder de mensen te kennen, je toch ergens hebt kunnen aansluiten en zo de avond bent doorgekomen.

19 juni 2011
03:25
Avatar
Jerre
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 111
Member Since:
18 september 2010
sp_UserOfflineSmall Offline

Het weekend van 18 en de 19 de juni 2011. Het stond al een meer dan een maand in mijn agenda aangestipt. Hierna sloop het dag na dag angstaanjagend dichterbij. Enerzijds was er het verjaardagsfeestje in receptiestijl en anderzijds het restaurant bezoek. Het ene heb ik ondertussen al achter de rug, het andere komt er vandaag nog aan.

Ik en verjaardagsfeestjes het zal nooit wat worden. Angstaanjagend, voor mij, ergens naartoe gaan waar je het grootste deel niet kent en waar bovendien nog eens verwacht wordt dat je sociaal bent. Ook vandaag liep het weer falikant verkeerd. Bij mij aankomst was er nog niemand daar die ik kende, buiten de jarige.
Na mijn aankomst direct de jarige gefeliciteerd en haar geschenkje overhandigd. Er stond op dat moment een vrouwelijke collega bij haar. De jarige vertelt haar wie ik ben en is daarna even afgeleid. Dus ik vraag aan die collega "wat is jouw naam eigenlijk?" antwoord: "Ik ben gewoon een collega van haar" en ze keek daarna de andere richting uit. Dat antwoord liet niets aan de verbeelding over en bracht mij compleet van mijn melk. Het volgende half uur heb ik daar nietszeggend gestaan -met de meest donkere gedachten- tot er eindelijk volk binnenkwam dat ik wel kende. Hier heb ik dan een kwartier mee staan praten, tot zij zich onder het volk begonnen te mengen en ik weer zowat een kwartier alleen stond. Uiteindelijk mij toch ergens kunnen "tussenwurmen" en de rest van de avond "safe" gestaan.

Toen viel mij op dat er een brunette, ook een collega van de jarige, haar blik niet van mij kon afhouden. Vond haar zelf ook wel ontzettend knap. Uiteraard stond zij, alsof het lot mij constant tart, bij die onvriendelijke collega :-. Daar durfde ik echt in de verste verte niet meer gaan bijstaan. Dus verder dan wat heen en weer gestaar ben ik niet geraakt. Wat later ging ze naar huis. Zo een situatie, gemiste kans zeg maar, daar kan ik dagen van wakker liggen. Liefde heb ik nooit gekend, zal ik misschien nooit kennen(zal zeker niet makkelijker worden naar mate ik ouder word) , maar dat ik zelf mijzelf de kans niet eens kan cre?ren is onvergefelijk voor mij.

Ben op dit ogenblik dan ook mijn wonden aan het likken.

En ja het restaurantbezoek. Van zodra ik een restaurant moet binnengaan breekt mij het angstzweet uit. Ik ben ongelofelijk oncomfortabel als ik moet rondlopen in een ruimte waar iedereen zit. Ik voel de ogen als het ware als spots op mij gericht. Voorts heb ik ook schrik dat ik het toilet niet vind en bvb perongeluk de keuken binnenloop of zo, of ergens tegenaanloop. Heb problemen als ik de bediende moet roepen. Om ??n of andere reden zien ze mij nooit en zit ik daar wat onhandig te zwaaien. Voort ben ik bang dat ze mij niet verstaan als ik iets bestel. Doordat ik zo zenuwachtig ben gebeurt dat dan nog eens vrij vaak. En ja ik zit ook nog eens constant te blozen. Toppunt van al is dat ik van lekker eten hou en dit eigenlijk ??n van mijn favoriete bezigheden zou moeten zijn. Maar ja dat is even anders 😀

19 juni 2011
03:23
Avatar
Jerre
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 111
Member Since:
18 september 2010
sp_UserOfflineSmall Offline

remco said:

Nou Jerre, dit is dus een hele positieve ervaring. Hoe kijk je nu naar jezelf? IS je zelfvetrouwen nog steeds zo hoog ?
Dat iemand al een relatie heeft hoeft niet per definitie te betekenen dat het alleen bedoeld is op basis van liefdesrelatie, op de laatste reactie na. Heb je ook gevraagd aan haar waarom of wat ze hier nu precies dit bedoelde? Ik vind het een beetje bizar, om zo'n vraag te stellen als je een relatie hebt. Heeft het te maken gehad met dat ze te los geworden is door de alcohol ?

Heb je hierna haar ook nog weer gesproken of contact met haar proberen te zoeken? En hoe heb je haar meegemaakt op momenten dat ze nuchter is ?

Dat zelfvertrouwen ebt weer weg zoals gewoonlijk. Zoiets is nooit langdurig voor mij.

Denk dat de alcohol er echt wel iets voor tss zat, zie ze zoiets nooit in nuchtere toestand tegen mij zeggen. Heb hierna nog met haar gesproken in die zelfde kroeg. Dit keer was ze meer "gematigd". Al gaf ze wel een compliment over vakantiefoto's van mij aan het zwembad die ze gezien had op fb. Het begon mensen trouwens ook nog eens op te vallen dat we het goed bij elkaar knn vinden. Waarop iemand mij eraan herinnerde dat ze al een relatie had. Vrij genant allemaal.

7 juni 2011
18:58
Avatar
remco
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 579
Member Since:
4 mei 2009
sp_UserOfflineSmall Offline

Nou Jerre, dit is dus een hele positieve ervaring. Hoe kijk je nu naar jezelf? IS je zelfvetrouwen nog steeds zo hoog ?
Dat iemand al een relatie heeft hoeft niet per definitie te betekenen dat het alleen bedoeld is op basis van liefdesrelatie, op de laatste reactie na. Heb je ook gevraagd aan haar waarom of wat ze hier nu precies dit bedoelde? Ik vind het een beetje bizar, om zo'n vraag te stellen als je een relatie hebt. Heeft het te maken gehad met dat ze te los geworden is door de alcohol ?

Heb je hierna haar ook nog weer gesproken of contact met haar proberen te zoeken? En hoe heb je haar meegemaakt op momenten dat ze nuchter is ?

22 mei 2011
12:00
Avatar
Jerre
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 111
Member Since:
18 september 2010
sp_UserOfflineSmall Offline

Gisteren trouwens iets absurd meegemaakt. Ben gisteren naar een plaatselijke kroeg geweest. Kwam daar de zus van een vriend tegen. Nu moet je weten dat ik tot op die dag meestal meestal "oneliner" gesprekken gevoerd heb. Enkele jaren geleden vroeg ze altijd naar mij via haar broer. En hij had ook al laten merken dat ze misschien wel eens geinteresseerd zou kunnen zijn. Maar met mijn gebrekkig zelfvertrouwen wist ik niet goed hoe dat aan te pakken. Om dan uiteindelijk... niets te doen

Nu gisteren kwam ze daar dus binnen samen met haar lief. Hij ging met zijn vrienden praten. Zij komt vrijwel onmiddellijk naar mij. We hebben daar dus 5 uur! met elkaar zitten praten. Naarmate ze wat gedronken had, werd ze wel heel loslippig... Met als headliners: je bent ongelofelijk interessant, je bent mooi, ik kan niet geloven dat jij nog vrijgezel bent, en eigenlijk zie ik jou wel zitten...
Ik maak haar dus duidelijk dat haar lief exact 5 meter van haar staat. Haar vraag dan weer. Zou je mij zien zitten als ik vrijgezel was? Mijn antwoord: Wie weet?(wist dus echt niet wat hier op te antwoorden)
Nuja allemaal wat verwarrend voor mij. Heb nog nooit meegemaakt dat iemand zo openlijk haar interesse duidelijk maakt. Maar ze heeft dus al iemand. Dus waarom doet ze zoiets in Godsnaam?

Moraal van het verhaal. Ik voelde mij dus eigenlijk ongelofelijk comfortabel met haar. Gebeurd mij zelden of nooit in vrouwelijk gezelschap. Maar als het gebeurd is het meestal als het om vrienden hun lief gaat of zo. Waarom? Omdat ik daar onmogelijk iets kan bij beginnen. Ik ben volgens mij geintimideerd door intimiteit, sexualiteit. Als ze vrijgezel was geweest had ik daar waarschijnlijk blozend, stotterend gestaan.

Dus ongelofelijk flatterend wel dit voorval. Mijn zelfvertrouwen kan voor een poos niet meer stuk denk ik zo. Nu komt het er op neer een soortgelijk comfort te krijgen met vrijgezellen meisjes. Weet wel niet hoe dat aan te beginnen. Maar alleszins ondekt dat het nog zo slecht niet is als ik voor ogen had en we hebben weer een nieuw werkpunt.

22 mei 2011
11:24
Avatar
Jerre
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 111
Member Since:
18 september 2010
sp_UserOfflineSmall Offline

remco said:

Was het dan zo dat jij ook de nadruk op het studeren legde tijdens de gesprekken of dat je wel kwam met alledaagse voorbeelden waarin je verteld hebt waarin je verlegenheid je belemmert ? Want ik vertelde in het begin ook veel over mijn school en pressentaties die ik moest geven en dat ik daar zeer beangstigend over was. Terwijl mijn problemen rondom verlegenheid veel dieper en verder lagen dan alleen maar school.

Was toen tamelijk depressief. Dus daar had ik het eerst over. Dus eerst vroeg hij wat daar de oorzaak van was. Dus ik vertelde vrijwel onmiddellijk dat dit vooral veroorzaakt werd door mijn sociale remmingen en - onkunde. Dat resulteerde dan weer dat ik niet meer naar school ging. En ja toen begon hij daar dus bijna een volledige sessie over door te drammen.

22 mei 2011
05:52
Avatar
remco
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 579
Member Since:
4 mei 2009
sp_UserOfflineSmall Offline

Het is een kwestie van zelf ondervinden of je een psycholoog/psychiater geschikt vindt of niet. Daar is geen regel voor dat de ??n per definitie beter of slechter is dan de ander. Ik denk dat het meer te maken heeft of deze persoon je voldoende steun kan bieden om er mee bezig te gaan en/of dat je zelf de knop kunt vinden ter omschakeling.

De ??n heeft er eenmaal meer steun en advies bij nodig dan de ander.

Hierover praten is inderdaad wel een stuk moeilijker en een stap extra dan hier op het forum er over schrijven.
Maar ook hierin denk ik dat het best lastig is geweest om je verhaal hier neer te zetten, en dat het wellicht gepaard ging met enkele twijfels (corrigeer me als ik het fout heb hoor ;)) dus ik heb het idee dat je al wel weer een stap hebt overwonnen.

Wat betreft de psychiater die je had, die had zich meer inderdaad op het verlegenheid in het algemeen moeten focussen. Of jij dan wel of niet verder zou studeren is een keuze die jij maakt. Was het dan zo dat jij ook de nadruk op het studeren legde tijdens de gesprekken of dat je wel kwam met alledaagse voorbeelden waarin je verteld hebt waarin je verlegenheid je belemmert ? Want ik vertelde in het begin ook veel over mijn school en pressentaties die ik moest geven en dat ik daar zeer beangstigend over was. Terwijl mijn problemen rondom verlegenheid veel dieper en verder lagen dan alleen maar school.

19 mei 2011
05:31
Avatar
Jerre
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 111
Member Since:
18 september 2010
sp_UserOfflineSmall Offline

rik said:

Ga je het nog wel proberen dan. Eerlijk gezegd zijn er veel slechte hulpverleners in de psychiatrie. Ik heb zelf ook meerdere teleurstelling moeten ondergaan. Maar toch waren er ook enkelen waarmee het klikte.

Alleszins niet in de nabije toekomst. Heb geen zin om een ellenlange zoektocht te voeren naar de geschikte psychiater. Maar wie weet denk ik daar binnen bepaalde tijd weer anders over. Ik heb trouwens ook al ooit gedacht aan een hypnotiseur. Heb er tamelijk wat over gelezen. Maar de ene keer lijkt het mij wat, maar de keren daar na lijkt het mij ongelofelijk absurd dat te proberen 😀

18 mei 2011
17:04
Avatar
rik
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 1178
Member Since:
19 november 2004
sp_UserOfflineSmall Offline

Jerre said:

Ik voelde dat hij zich niet kon inleven in mijn situatie. Naar een andere psycholoog ben ik nooit geweest. Het had mij te veel energie gekost om die stap te zetten, om dat na zo een teluerstelling opnieuw te doen is mij nooit gelukt.

Ga je het nog wel proberen dan. Eerlijk gezegd zijn er veel slechte hulpverleners in de psychiatrie. Ik heb zelf ook meerdere teleurstelling moeten ondergaan. Maar toch waren er ook enkelen waarmee het klikte.

Ik ben het met je eens hoor over dat werk en studie. Als je niet normaal kunt functioneren in de maatschappij en een overweldigende angst steeds ervaart dan interesseerd die studie je helemaal niet. Je bent eerst met andere zaken bezig die aangepakt moeten worden, en dan in de toekomst zou je een stap kunnen wagen naar werk/studie.

16 mei 2011
22:58
Avatar
Jerre
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 111
Member Since:
18 september 2010
sp_UserOfflineSmall Offline

Twinkel said:

Uiteindelijk wil je toch een relatie met een meisje die jou ?cht kent, dus ook je meer kwetsbare of onzekere kanten en die kun je alleen delen met iemand door eerlijk te zijn.

[size=1]En als laatste nog iets anders: mensen die zeggen dat ze gelukkig willen w?rden, die zou ik altijd graag willen aanmoedigen om nu alvast ook af en toe gelukkig te zijn 😉 (wat een aparte zin :P), want dat kan best ook als je verlegen bent. Geluk zit niet zozeer in de toekomst (is geen doel), maar vooral in het moment[/size].

Het rare is dat ik tegen meisjes zelden of nooit zulke onwaarheden vertel. Zal eerder gewoon vragen ontwijken. Maar ik moet ook wel toegeven dat het contact met de weinige meisjes die ik ken zeer vaak oppervlakkig is. Dus veel mogelijkheden om oneerlijk te zijn zijn er niet. Ze voelen zich niet echt comfortabel in mijn bijzijn. Het is alsof mijn zenuwachtigheid overslaat op hen. Meestal zoeken ze dan ook maar alleen contact als het echt niet anders kan. Maar van zodra er iemand anders is waar ze mee kunnen spreken, doen ze dat ook.

Wat dat gelukkig zijn betreft. Schreef: "Ik zou de gelukkigste man van de wereld zijn dan" Kan best wel vaak gelukkig zijn hoor, alleen ben ik niet echt bepaald de gelukkigste mens ter wereld. Terwijl anderen vaak hoogtepunten en dieptepunten hebben, (Bvb een nieuw lief of liefdesverdriet) heb ik veel minder die hoogtepunten en laagtepunten. Mijn geluk zit altijd op dezelfde golflengte. En is zeker beter dan enkele jaren geleden. Heb alleen vaak het gevoel dat als ik mijn problemen niet kan aanpakken, dat geluk een risisco loopt.

16 mei 2011
22:03
Avatar
Jerre
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 111
Member Since:
18 september 2010
sp_UserOfflineSmall Offline

remco said:

Heey Jerre,

Als ik het vanuit jou situatie bekijk, heb ik een beetje het idee dat je ouders ook wel last hebben in de vorm van sociale angst. Of heb ik dat mis ? Want als je tot je 3e helemaal geen banden hebt gehad met andere kinderen dan is het wel lastig wanneer je dan de kleuterklas in moet. Maar volgens mij vinden heel veel kinderen het eng. Maar ik kan me wel dan een beeld van maken dat het voor jou dan lastig is om contact te zoeken.

Het gedeelte over het liegen herken ik ook. Jezelf zo positief mogelijk voor doen naar anderen. Waarbij het enigzins goed voor jezelf aan voelt en anderzijds bang bent dat men er achter komt dat het niet klopt. Hoe zit het nu bij jou heb je hier nog zoveel hinder van en merk je dat je het nu minder doet als in het verleden of doe je dit nog steeds regelmatig?

Heel knap van jezelf dat je hierover durft te praten. Je geeft toe aan anderen dat je hier last van hebt en dat betekend dat je hier wel open voor staat om het te willen veranderen. Heb je ht hier eens met een psycholoog over gehad? Niet dat ik hiermee zeg dat je gek bent ofzo. Maar dat die kan helpen om je ware ik te laten zien aan je omgeving.

Je bent goed bezig Jerre!! Ga zo door !!!
Groet Remco

Van mijn ouders kan ik absoluut niet zeggen dat ze een sociale angst hebben.
Ik heb het meeste gelijkenissen met mijn moeder. Zij was op jonge leeftijd ook extreem verlegen en sociaal niet echt begaafd. Maar mijn vader daarentegen maakt gemakkelijk contact en kan gesprekken echt naar zich toe trekken. Dus hij heeft in al die jaren altijd die zware last van haar schouders gehaald. Haar zowat overal geintroduceerd zeg maar. Zo is ze stilaan meer en meer opengebloeid.

Wat dat mijzelf beter voordoen betreft, dat doe ik nog altijd hoor. Bvb Als er iemand vraagt hoe lang ik al vrijgezel ben. Ga ik dus nooit antwoorden: "Al mijn hele leven" 😛 De grove leugens zijn de laatste jaren wel verminderd. Zoals verhalen vertellen die nooit gebeurt zijn. Al gebeurd het nog moet ik eerlijk toegeven.

En ja je zegt nu wel dat het heel knap is dat ik erover praat. Maar eigenlijk schrijf ik erover. Dus ik denk dat erover praten mij veel moeilijker gaat vallen. Zou dit verhaal bvb niet kunnen vertellen zonder ergens in de loop ervan in huilen uit te barsten. Dit had ik niet toen ik het schreef.
Ik heb een aantal jaar geleden een psycholoog geraadpleegt. Maar ik voelde mij bijzonder ongemakkelijk bij hem. Toen ik hem mijn verhaal wou doen: Ik begon met waarom ik niet zo zeer in opleiding(school) geinteresseerd was. Maar mij eerder wou focussen in het met mijn verlegenheid omgaan en mijn sociale vaardigheden te ontwikkelen. Maar hij bleef maar doorhameren hoe belangrijk studeren was en begon zelfs te vertellen hoe goed hij het financieel nu had. Hij vertelde een verhaal, in zijn studententijd, van een kennis die in zijn laatste jaar geneeskunde zat en door examenstress zijn laatste examens niet aflegde. Hij stopte hierna met school. Hierna had hij hiet heel zijn leven spijt van.

Ik zag het eerder zo: Ik kan perfect afstuderen in een richting die mij ligt. Alles wat ook maar met wiskunde te maken had, zou geen probleem geweest zijn. Ik zou alle cursussen gaan halen en thuis blokken. Naar school durfde ik niet gaan.
Maar wat ben je er in Godsnaam mee, als je niet eens de deur uitdurft. Zag het beeld al voor mij hoe ik iedere dag naar mijn werk reed. Garage uit en 's avond terug in. En voor de rest met niemand contact hebben, ook niet op de werkvloer.
Ik voelde dat hij zich niet kon inleven in mijn situatie. Naar een andere psycholoog ben ik nooit geweest. Het had mij te veel energie gekost om die stap te zetten, om dat na zo een teluerstelling opnieuw te doen is mij nooit gelukt.

14 mei 2011
17:57
Avatar
Guest
Guests

Hoi Jerre, welkom hier :). Wat goed dat je je verhaal een keer op geschreven hebt. Ik zie inderdaad dat je heel hard je best hebt gedaan om met je verlegenheid te leren omgaan. Je wilde er heel graag bijhoren en dat is je zelfs tot op zekere hoogte gelukt.

Het liegen herken ik niet in die mate. Ik zou me er heel rot over voelen als ik dingen vertel die niet waar zijn en ook omdat ik bang zou zijn door de mand te vallen. Wel heb ik ook regelmatig bepaalde dingen niet verteld of bepaalde dingen wat aangedikt, ook om een 'mooier' en minder onzeker/verlegen beeld van mezelf neer te zetten. (Grote) leugens komen toch ooit uit of je loopt er tegenaan (zoals jij met je sekservaring die je toen niet had), en daarbij kost het een hoop energie om ze in stand te houden.
Ik denk dat stoppen met verdere leugens/verzinsels te vertellen een goed voornemen is, want van liegen word je uiteindelijk niet gelukkig. Uiteindelijk wil je toch een relatie met een meisje die jou ?cht kent, dus ook je meer kwetsbare of onzekere kanten en die kun je alleen delen met iemand door eerlijk te zijn.

Wat kan helpen om eerlijker te zijn is om je te bedenken dat in je kwetsbaarheid ook een kracht ligt. Mensen die eerlijk durven zijn, anders durven zijn, een eigen (minder standaard) mening te durven hebben, worden daarom vaak juist gerespecteerd. Als je dat ook zo kunt ervaren, zul je minder geneigd zijn om een verhaal te verzinnen en juist eerder om gewoon te zeggen hoe jij ergens tegenaan kijkt, wat jij vindt of wat jouw ervaring is.

Je wilt graag je verlegenheid onderdrukken. Ik zou je eigenlijk willen meegeven dat je verlegenheid ook gedeeltelijk om acceptatie vraagt. Voordat deze helemaal verdwijnen kan, zal je eerst moeten accepteren dat je je regelmatig sociaal ongemakkelijk zult voelen. Steeds als je iets moet doen wat je eng vindt zul je die verlegenheid in je kunnen voelen. In plaats van onderdrukken zul je door dat gevoel heen moeten. Elke keer opnieuw. En dan kan je achteraf steeds trots op jezelf zijn dat je het toch maar weer geflikt hebt. En zo kan het ongemakkelijke gevoel langzaam minder worden. Ik geloof zeker dat je dan heel gelukkig kunt worden! [size=1]En als laatste nog iets anders: mensen die zeggen dat ze gelukkig willen w?rden, die zou ik altijd graag willen aanmoedigen om nu alvast ook af en toe gelukkig te zijn 😉 (wat een aparte zin :P), want dat kan best ook als je verlegen bent. Geluk zit niet zozeer in de toekomst (is geen doel), maar vooral in het moment[/size].

14 mei 2011
15:48
Avatar
remco
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 579
Member Since:
4 mei 2009
sp_UserOfflineSmall Offline

Heey Jerre,

Als ik het vanuit jou situatie bekijk, heb ik een beetje het idee dat je ouders ook wel last hebben in de vorm van sociale angst. Of heb ik dat mis ? Want als je tot je 3e helemaal geen banden hebt gehad met andere kinderen dan is het wel lastig wanneer je dan de kleuterklas in moet. Maar volgens mij vinden heel veel kinderen het eng. Maar ik kan me wel dan een beeld van maken dat het voor jou dan lastig is om contact te zoeken.

Het gedeelte over het liegen herken ik ook. Jezelf zo positief mogelijk voor doen naar anderen. Waarbij het enigzins goed voor jezelf aan voelt en anderzijds bang bent dat men er achter komt dat het niet klopt. Hoe zit het nu bij jou heb je hier nog zoveel hinder van en merk je dat je het nu minder doet als in het verleden of doe je dit nog steeds regelmatig?

Heel knap van jezelf dat je hierover durft te praten. Je geeft toe aan anderen dat je hier last van hebt en dat betekend dat je hier wel open voor staat om het te willen veranderen. Heb je ht hier eens met een psycholoog over gehad? Niet dat ik hiermee zeg dat je gek bent ofzo. Maar dat die kan helpen om je ware ik te laten zien aan je omgeving.

Je bent goed bezig Jerre!! Ga zo door !!!
Groet Remco

14 mei 2011
03:20
Avatar
Jerre
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 111
Member Since:
18 september 2010
sp_UserOfflineSmall Offline

Wist niet waar dit te posten. Maar dit is een mijn levensverhaal als verlegen mens. Ik dacht dit eens uit te schrijven als wijze van therapie.

Tot de leeftijd van 3 jaar had ik geen contact met andere kinderen. Herinner mijn eerste dagen in de kleuterklas. Hoe schrikkig en verlegen ik was en hoe het tot mijn 6 jaar duurde voor ik sociaal contact had met een ander kind.

Maar ik werd voor het eerst echt geconfronteerd met mijn verlegenheid toen ik 14 jaar was. Daarvoor maakte ik mij in de verste verte er geen zorgen over.
Ging naar het school en durfde tegen niemand iets zeggen, ik ging voetballen en zei tegen niemand iets,... Was als het ware toeschouwer van mij eigen leven. In het weekend en na het school deed ik voor de rest niets anders dan computerspelletjes spelen. Buiten kwam ik nooit.

Maar op een gegeven dag gingen mijn ouders, ik en de buren met kinderen iets drinken op een terrasje (mocht niet alleen thuis blijven van mijn ouders). Daar zag ik hoe mijn buurmeisje van 8 zonder scrupules binnen in het caf? iets aan de barman ging vragen.
Zelf durfde ik nog niets eens binnen gaan om naar het wc te gaan. Laat staan iets vragen. Op dat moment realiseerde ik voor het eerst dat er iets mis met mij was.

Dit was de dag dat de strijd tegen mijn verlegenheid begon....

Na de zomervakantie zou ik meer spreekvaardig worden en van mij afbijten op school, nam ik mij voor. In eerste instantie lukte dit een klein beetje, maar al snel viel ik terug in oude gewoonten. Dit maal trok ik mij terug in een fantasiewereldje. Ik beelde mij in dat ik vrienden en een vriendin had. Kvoerde denkbeeldige gesprekken met hen...

Dit duurde tot ik op mijn 16de aan de praat geraakte met een jongen op de bus. Ik kende hem van op school en hij was tamelijk populair. Voor het eerst lukte het mij om een band met iemand te cree?ren. Ik wou daar dan ook alles aan doen om die band te behouden. Toen hij voorstelde om te gaan spijbelen twijfelde ik absoluut niet. Dat schooljaar ben ik zowat 3/4 van de tijd gaan spijbelen. (Uiteraad was ik dat schooljaar niet geslaagd, maar haalde later wel mijn diploma) Bracht uren en uren door op caf? samen met hem. Als iemand die nooit iets deed in zijn vrije tijd had ik natuurlijk niet veel te vertellen. Om indruk te maken op hem vertelde ik mijn denkbeeldig leven alsof het waargebeurd was. Zo loog ik tegen hem dat ik al meerdere keren seks had gehad. Hij was onder de indruk en vertelde dat hij dat soort zaken nooit in mij gezien had.

Wat ik toen niet inzag was dat ik op dat moment een web vol leugens rond mij aan het spinnen was.

Maar ik zou koste was kost deze vriendschap staande houden. Mijn leven draaide immers rond hem. Later gingen we stappen in het weekend en hij stelde mij voor aan zijn vrienden. Uiteraard wou ik ook op hen indruk maken. Dus ik hield mijn leugens staande.

Een paar jaar ging voorbij. Ik was in die periode ontzettend blij dat ik eindelijk vrienden had. Maar buiten hen maakte ik amper contact met andere mensen. Durfde geen gesprek aanknopen. Stond constant te blozen en te stamelen als iemand onbekend mij aansprak.

Ik ging verder studeren (Accountancy fiscaliteit) en daar begon het probleem terug vanvoor af aan. Khad met niemand contact en tot overmaat van ramp werd er tamelijk hard met mij gelachen door mijn verlegen gedrag.
Werd depressief en ging opnieuw niet meer naar school. Ditmaal zat ik alleen thuis, zonder meedeweet van mijn ouders.

Op mijn 21ste besloot ik dat het opnieuw tijd was om mijn problemen aan te pakken. Ik koos een andere studierichting waar ik verplicht was sociaal te zijn: toerisme. Ik zou verplicht zijn in groep samen te werken, te spreken voor groep,...
Opnieuw werd dit een gigantisch fiasco. Ik klapte helemaal dicht en ging na een paar maand niet meer naar school.

Ging dan maar in een fabriek werken. Moest er 8 uur aan een stuk bakken met flessen op een band zetten. Het was zeer zwaar werk. Ik werd er gepest. Was depressief.

Maar in juli kwamen de jobstudenten aan. Maar omdat het interimbureau, tegen beter weten in, allemaal meisjes stuurde moest ik het zware werk samen met ??n van hen doen. Ik vond dit natuurlijk geweldig. Werkte dan ook dubbel zo hard, zodat ze haar bij mij lieten staan. Had immers nog nooit in mijn leven een gesprek langer dan 3 zinnen gehad met een meisje. Nu zou ik dag in, dag uit samen met een meisje werken. Ze was ongelofelijk sociaal en moest dan ook de hele tijd tegen mij praten, aangezien er niemand anders in de buurt was. Op mijn 21ste heb ik voor het eerst een volledig gesprek gevoerd met een meisje. Ze vond het wonder boven wonder niet eens supersaai en vond het tamelijk leuk om samen met mij te werken.

Na deze possitieve ervaring besloot ik dat ik nogmaals mijn kans moest wagen en ging opnieuw toerisme studeren. Ditmaal had ik meer zelfvertrouwen en ik focuste me vooral op sociaal contact. Ik slaagde er voor het eerst in 5 jaar in nieuwe vrienden en zowaar vriendinnen te maken.
Er was een meisje dat mij overduidelijk zag zitten. Iedereen maakte er opmerkingen over. Ik werd verliefd op haar. Maar ik was toen bijna 22 en had nog nooit een meisje gekust, laat staan seks gehad. Ik ging er zeer klunzig mee om. Ik hield de boot af omdat ik simpelweg niet durfde.

Bovendien had ik langs mijn neus weg laten vallen dat ik al ietwat ervaring had -weer een leugen-. Schaamde mij over mijn gebrek aan ervaring.... Ze verloor haar interesse en vond iemand anders.

Dit was een mokerslag die ik niet kon incasseren. Desondanks dat ik dat schooljaar ontzettend goeie resultaten haalde, stopte ik ermee. Kon het emotioneel niet aan om samen met haar in de klas te zitten. Andermaal zat ik in een depressie. Na een mislukte zelfmoordpoging(wil hier niet in het detail treden) kwam ik er toch ietwat bovenop en vond een bureaujob. Mijn vriendengroep die ik tijdens mijn toerisme studie had opgebouwd lieten mij vallen.

Dus was ik terug aangewezen op mijn vrienden die ik op mijn 16de had leren kennen. Op dat moment wou ik vooral zoals iedereen zijn. Niet die superverlegen maagd die nog nooit gekust had en nog nog nooit een lief had. Dus verzon ik een paar relaties op school en een vakantieliefje of twee erbij. Dat liegen bleef zich maar uitbreiden: zo vertel ik tot de dag van vandaag regelmatig verhalen van situaties die echt gebeurd zijn, maar in een andere context. Bvb een winkelbediende dat mij onvriendelijk behandeld en waardoor ik onder tafel kroop van schaamte, werd een onvriendelijke winkelbediende die ik eens goed van antwoord diende.

Ik werd een pathologische leugenaar.

Op mijn 24ste kwam dan eindelijk mijn eerste kus. E?n van mijn vrienden had een meisje mee op stap gevraagd. We zaten samen op de achterbank en geraakte aan de praat. Binnen in de discotheek geraakte ze wat dronken en ik ook. Voelde mij absoluut niet zenuwachtig door de alcohol en werd wat losser. Op een gegeven moment gaf ze insinuaties om haar te kussen. Hier ging ik op in. Het ging wonderwel dat kussen. En ze vertelde mij terug in de auto dat ik een ontzettend goede kusser was en dat ze kon vertellen dat ik er tamelijk ervaren in was. Hilariteit die ik echter met niemand kon delen ;D

's Anderendaags brachten we dag samen door. We gingen wandelen in het park, deden een terrasje, gingen iets eten. Zowat de gelukkigste dag van mijn leven.
Echter mijn geluk zou keren. Ze wou immers seks met mij. En ja laat dit nu net iets zijn dat ik ook nog nooit gedaan had. En ja ik wou niet dat mijn leugens uitkwamen, we hadden immers gemeenschappelijk vrienden, dus hield ik de boot voor even af. Uiteindelijk was ik dan toch van plan om er voor te gaan. We spraken af bij haar thuis in de avond. Maar ze liet mij per sms weten dat ze te moe was.

De dag erna deed er zich een, voor haar, vreemd incident voor. We spraken af dat ik haar bij haar thuis zou oppikken voor iets te gaan eten. Echter zowat de helft van haar buren stond op straat en ik durfde niet uitstappen en aanbellen. Dus besloot ik haar via GSM te laten weten dat ik er was. Maar die was in gesprek en ik stuurde dan maar een sms dat ik er was. Maar omdat ik daar zo open en bloot geparkeerd stond, kreeg ik de indruk dat al die buren naar mij aan het gluren waren. Dus besloot ik mijn auto te herzetten en achter het hoekje te parkeren. Gek ik weet het.

5 minuten later belde ze mij om te vragen waar ik was. Ik legde haar de situatie uit. Ze wond zich hier ontzettend over op en zei dat het voor haar niet meer hoefde. Ze vond mij te onzeker en niet mans genoeg. Tot zover mijn "bijna-relatie" met haar.
Ik was ongelofelijk teleurgesteld in mijzelf. Ik was in twee dagen tijd van haar hero naar zero gegaan. Dit allemaal door die stomme verlegenheid.
Dacht dat ik het ergste nu wel gehad had.

Maar dat volgde nog: ze begon een relatie met ??n van mijn beste vrienden. Die dumpte haar na een paar maanden. Hierna had ze een one-night-stand met een andere vriend.
Mijn oplossing voor deze vernedering: Ik loog dan maar en vertelde dat ze ook seks met mij had gehad. Iets wat zij uiteraard tegen iedereen ontkende. "De Jerre? Die krijgt niet meer dan eens kuske van mij"

Om de ??n of andere reden geloofde dan nog iedereen mij. Het was misschien beter geweest dat mijn leugenpaleisje toen instortte. Maar dat gebeurde dus niet. Voor de rest deed ik tegen iedereen alsof er nooit iets gebeurd was. Al vond ik het niet zo clean van mijn vrienden dat ze achter mijn rug iets met haar begonnen. Maar ja die vriendschappen riskeren was nu ook niet echt een oplossing. Ik zou immers in een zeer diep dal belanden.

Na die ervaring ben ik echt bevreesd voor de liefde. Ben angstig van zodra er mij iets possitief overkomt dit weer omslaat in een worst case scenario.

Op mijn 26ste verjaardag, de leeftijd die vandaag nog altijd heb, werd ik mijn maagdelijkheid beu en bracht ik een bezoek aan een prostituee. Ze was ontzettend lief en had veel geduld.
Ik schaam mij daar achteraf echt ongelofelijk diep om. Maar ik wou weten hoe het voelde... seks

Mij problematiek samengevat:

- Ik lieg erg veel om mijn verlegenheid te verbergen. Dit omdat ik mij schaam om mijn verlegenheid. Wil gewoon zoveel mogelijk laten uitschijnen dat ik zoals iedereen ben.
Hier zou ik echt willen mee stoppen. Niet dat ik alles ga opbiechten. Geen mens zou mij nog geloven dan. Maar stoppen zoals: geen nieuwe leugens meer.
Maar desondank moeten de meeste mensen toch wel doorhebben dat ik ongelofelijk verlegen ben? Alleen al door mijn handelen in het bijzijn van andere mensen?

- Voor de rest heb ik wel tamelijk goede looks. Ik kleed mij ook goed. Dus ik heb vrij vaak voor dat er vrouwen naar mij kijken. Maar omdat ik sociaal niet bij machte ben om een gesprek aan te knopen heb ik hier heel weinig aan.
Integendeel ik voel mij ontzettend vaak een object hierdoor. Zoals een mooie vaas er ??n is. Na een avondje stappen kan ik mij dan ook ongelofelijk leeg voelen. Alsof ik geen inhoud heb.

- En ja natuurlijk ben ik nog altijd superverlegen. Als ik alleen ergens binnen moet gaan bvb bakker sta ik op mijn benen te trillen.
Het duurt soms een half uur voor ik een telefoongesprek durf te maken.
Overlaatst was mijn auto zowat uit elkaar aan het rammelen voor ik naar de garage durfde bellen voor een afspraak. Op de dag van de afspraak zelf heb ik gefaked dat ik buikpijn had, zodat mijn vader in mijn plaats ging. Verschrikkelijk gewoon.

Echt ik had op mijn 26ste verwacht veel sterker in het leven te staan....

Positief:

- op mijn werk gaat het tamelijk goed. (Desondanks dat ik eigenlijk zeker de capaciteit had om minstens een Bachelor diploma te halen. Maar ik was enkel geinteresseerd in het overwinnen van mijn verlegenheid)
- Ten opzichte van 4 jaar geleden of zo heb ik toch wat progressie gemaakt.
- Ik slaag erin de dingen te doen die ik graag doe: zoals veel reizen
- De uitdaging is groot: als ik erin slaag om die verlegenheid te onderdrukken dan wordt ik de gelukkigste man te wereld!

No permission to create posts