Avatar

Please consider registering
guest

sp_LogInOut Log In sp_Registration Register

Register | Lost password?
Advanced Search

— Forum Scope —




— Match —





— Forum Options —





Minimum search word length is 4 characters - maximum search word length is 84 characters

sp_Feed Topic RSS sp_TopicIcon
Sobo's blog
1 oktober 2013
11:26
Avatar
marcelo
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 859
Member Since:
20 juli 2012
sp_UserOfflineSmall Offline

Toen mijn opa en mijn vogel waren overleden had ik het gevoel gehad dat ik van niemand kon houden. Ik weet nog wel toen mijn oma zei dat mijn broer had gehuild en ik dacht van ik heb geen gevoel. Dat waren best moeilijke tijden. Ik voel het nog steeds wel een beetje als een ander verdriet heeft en ik voor mijn gevoel daar voor spek en bonen bij zit. Ik heb dan ook zoiets van; zou je misschien niet willen huilen..

28 juni 2013
23:53
Avatar
marcelo
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 859
Member Since:
20 juli 2012
sp_UserOfflineSmall Offline

zeker niet leuk voor je! Kritiek krijgen is ook niet altijd leuk. Helaas zijn er mensen bij die niet een pas op de plaats kunnen maken als de situatie daarom vraagt.

28 juni 2013
19:23
Avatar
Chi
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 12
Member Since:
11 juni 2013
sp_UserOfflineSmall Offline

Hoogoplopende emoties deze week

Afgelopen week was ik 2 op cursus. Het was een cursus voor hoe je omgaat met mensen op het werk. Op een gegeven moment deden we een rollenspel van een situatie die we graag zouden oefenen. En ik had het over een situatie met een collega. Ik vond dat ik in het gelijk stond in mijn handelingen , echter dachten veel dat ik niet juist had gehandeld en te koppig was om naar adviezen te luisteren (dit waren voornamelijk de vrouwen). Ik heb me altijd beschouwd als iemand die tegen kritiek kon, maar voordat ik het besefte begon het toch wazig te worden, de tranen stonden op springen. Gelukkig had de instructeur dit op tijd door anders was de kraan anders open gegaan voor iedereen.Een volwassen kerel aan het huilen, wat een schaamgevoel er bij me opkwam. Het is jaren geleden dat ik zo emotioneel ben geworden dus ik stond perplexed en ik weet gewoon niet wat er is gewoon. Het idee is wel bij me opgekomen dat ik misschien hooggevoelig ben, maar al de jaren me sterk heb gehouden door afstand te bewaren om de deur van emoties dicht te houden.

28 juni 2013
11:28
Avatar
marcelo
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 859
Member Since:
20 juli 2012
sp_UserOfflineSmall Offline

Aan de andere kant staan mensen ook niet altijd te wachten op extraverte mensen. Soms willen we gewoon naar het werk gaan en even met rust gelaten worden. We hebben tijd nodig om de emoties te laten bezinken en onze draai weer te vinden, waarmee ik verder niets wil afdoen aan betrokken mensen, want het is altijd fijn als iemand aan je denkt! :-)

21 juni 2013
11:18
Avatar
marcelo
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 859
Member Since:
20 juli 2012
sp_UserOfflineSmall Offline

Klopt ik heb ook vaak aan mezelf getwijfeld of ik wel van mensen kon houden, omdat ik zo gesloten was. Toen mijn opa was overleden heb ik me schuldig gevoeld naar mijn oma en andere dierbaren.
Met mensen die zich gesloten opstelden had ik ook moeite. Ik dacht laat eens wat van jezelf zien!

20 juni 2013
18:28
Avatar
Cicero
Moderator
Members

Moderators

VVM leden

kaderleden
Forum Posts: 300
Member Since:
29 juni 2008
sp_UserOfflineSmall Offline

Heel herkenbaar.
Ik had het ook bij collega's waar de vader of moeder overleden is. Ik geef snel een hand en zeg gecondoleerd en loop weg. Terwijl de meer extraverte collega's veel meer belangstelling toen. Het vreemde is dat ik wel met die collega meeleef, maar ik kan het niet uiten. Bij de extraverten is het misschien andersom, misschien is hun belangstelling niet zo oprecht.

Als ik die collega later alleen tegenkom, durf ik hem wel aan te spreken. Volgens het boek van Susan Cain hoort dat bij introverte mensen. Wij kunnen er niet tegen als anderen op ons letten of beoordelen.

Verlegenheid of bescheidenheid wordt in vele culturen gewaardeerd. Sinds de 20e eeuw is in de Westerse cultuur het extraverte ideaal ontstaan. Als verlegene is dat niet prettig en kruipen we nog meer in onze schulp. Dat is mijn ervaring.

16 juni 2013
21:43
Avatar
Chi
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 12
Member Since:
11 juni 2013
sp_UserOfflineSmall Offline

Empathie en vriendschap

het was weer een normale werkdag op kantoor. Ik zat achter m'n bureau en was mijn mail aan het bekijken. Een rood hitroepsteken trok mijn aandacht en ik opende de mail die als belangrijk was bestempeld. In de mail stond dat de vader van een vrouwelijke collega was plotseling overleden/ongeluk.

In de films beginnen sommige vrouwen dan te huilen en zijn altijd in staat welgemeende gezichtuitdrukkingen te maken die hun medeleven betuigt. Ikzelf kwam veregeld met haar in contact om samentewerken.
Nou is band met mijn vader nooit zo goed geweest maar ik worstelde met dit bericht omdat de gevoelens bij mij wegbleven. Wilde ik er niet aan denken, onderdrukte ik de pijn? Simpel antwoord is dat het mij gewoon niet veel deed . Ik weet niet of ik huilend of met hartschreurende gevoelens aan de bed van mijn vader zou staan. Nou hoor ik de maatschappij mij al direct vooroordelen en hun mening klaar hebben staan.Typeren als Apathisch zou zo simpel kunnen zijn, maar als het om me eigen kinderen gaat zou ik wel kapot zijn. Wel kwam de gedachte bij me op dat dit weer een ongemakkelijke sociale situatie zou opleveren voor mij wanneer ze weer terug zou zijn.

Toen kwam de dag dat ze weer terug was. Van de meest extraverte mensen kwamen de eerste reacties en getoond medeleven en condoleances. Ikzelf hield me afstandig. Ik kan geen ander verklaring geven dan dat ik angstig en gespannen was. Ik ben geen beste acteur en ik wist dat ik niet welgemeend zeggen dat ik met haar meeleef want dat deed ik immers niet. Uiteindelijk heb ik haar de hele dag niet gesproken en heb het onderwerp nooit opgebracht. Soms verdedig ik die actie omdat ik denk dat men het niet plezierig om herinnerd te worden.

Ik betreed een maatschappelijk taboe door te zeggen door te zeggen dat mogelijk mensen helemaal niet geinteresseerd zijn in andere mensen. Want in de tijd dat het extravert ideaal heerst zij de mensen die dat openlijk toegeven , de gekken, de schaapjes die buiten de kudde vallen. Misschien dat sommige mensen gewoon niet veel vrienden hebben omdat ze niet oprecht interesse kunnen tonen in andere.

Velegen moet een evolutionair voordeel hebben gehad anders was het een gen die allang uitgestorven zou zijn. Afsluitend met de volgende quote:

Shyness has a strange element of narcissism, a belief that how we look, how we perform, is truly important to other people.--Andre Dubus III--