Avatar

Please consider registering
guest

sp_LogInOut Log In sp_Registration Register

Register | Lost password?
Advanced Search

— Forum Scope —




— Match —





— Forum Options —





Minimum search word length is 4 characters - maximum search word length is 84 characters

sp_Feed Topic RSS sp_TopicIcon
Twinkels blog
9 augustus 2011
11:34
Avatar
mc
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 84
Member Since:
27 september 2010
sp_UserOfflineSmall Offline

Toch ooit, nog veel langer geleden, was ik heel klein en heel dapper en helemaal niet bang of verlegen, wel gevoelig, maar ook heel sociaal, zo sociaal dat alleen al mijn aanwezigheid mensen naar me toe trok. Waar ben ik dat kind toch verloren? Als zij ooit bestaan heeft, moet ze toch terug te vinden zijn? Toch maar door blijven zoeken.. 😛

stop nooit met zoeken

die keren die ik je gezien heb heb ik namelijk dat kind gezien in jou, dus ver weg kan ze niet zijn. Ik dacht bij mezelf ook dat ik haar kwijt was, ze was alleen buiten beeld. En langzaam komt ze terug, steeds vaker.
Wat je hier opschrijft straal je uit, het kind wat verloren voelt is heel sterk bij jou en een heel mooie eigenschap, er zijn alleen op een gegeven moment muren omheen gekomen

stop nooit met zoeken, want ik weet zeker dat je het op een dag terugvind

7 juni 2011
19:05
Avatar
remco
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 579
Member Since:
4 mei 2009
sp_UserOfflineSmall Offline

Dat je zo bent geweest geeft wel aan dat je zulke eigenschappen in je hebt. Er is helaas een belemmering tussengekomen die je wellicht bewust of onbewust vergeten bent. Ik heb het zelf eens een beetje nagetrokken bij mezelf en had het idee dat het door een situatie gekomen is, die ik zelf allang weer vergeten ben, maar waarbij mijn ouders opgemerkt hadden dat ik sindsien wat veranderd ben. En me alsmaar meer ging terugtrekken.

Zou jij mss met mensen die je in het verleden (zoals ouders familie of anderen in je omgeving) kunnen praten hoe zij dat ervaren hebben? Miss dat het duidelijkheid kan scheppen. Ook als zijn het mss sitiuaties waar je niets aan hebt, maar heb je wel een beter beeld van wat je zo heeft doen denken.

Ik weet van mezelf ook dat ik in mijn jeugdjaren geen last had van verlegenheid. De hoofdrollen speelde in toneelstukjes, op de voorgrond willen staan bij sinterklaas en dan op het podium de aandacht trekken voor 100 a 200 mensen. Dus jah ik vond het ook al vreemd (toen ik er later op terugkeek) waarom het zo veranderd is. En ik denk dat je ouders je daar het beste advies of je vragen kunnen beantwoorden.

3 juni 2011
14:57
Avatar
Guest
Guests

Het houdt me de laatste tijd weer bezig...

Soms, in bepaalde situaties, staat de deur naar het verleden veel te ver open en de zuigende werking daarvan kan me dan opslokken. En dan verdrink ik er bijna in, tot ik slikkend en snikkend en hoestend en proestend weer door de deur naar het nu kom zwemmen. Als een schipbreukeling spoel ik dan op het strand aan. En daar lig ik dan. Uitgeput, moe en verzwakt lig ik bij te komen van een grote diepe duik in mijn verleden. Zinloos. En ik heb er maar weinig van meegekregen, behalve die vreselijke angst om er nooit meer uit te komen.

Dat is mijn grootste angst, dat ik mezelf nog eens in mijn verleden verdrink.

[size=1]En het stomste en lachwekkende eraan is nog wel: het verleden bestaat helemaal niet... :P... ;D... :-X[/size]

Toch ooit, nog veel langer geleden, was ik heel klein en heel dapper en helemaal niet bang of verlegen, wel gevoelig, maar ook heel sociaal, zo sociaal dat alleen al mijn aanwezigheid mensen naar me toe trok. Waar ben ik dat kind toch verloren? Als zij ooit bestaan heeft, moet ze toch terug te vinden zijn? Toch maar door blijven zoeken.. 😛

11 mei 2011
18:51
Avatar
remco
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 579
Member Since:
4 mei 2009
sp_UserOfflineSmall Offline

Hey Twinkel,

Je veranderd wel in de loop van jaren en dan zie je wel dat bepaalde factoren/situaties wel of niet meer kunnen helpen terwijl het in het verleden niet/wel zo was. En dan hardlopen, een beetje muziek ter afleiding of samen met iemand. Want ik heb het idee wanneer je je vermoeid voelt en dan juist niets gaat doen, dan in de zin van op bed liggen of op de bank naar de tv kijken of computeren (niet dat ik suggereer dat je dat ook dan automatisch doet ;)) dat je toch gauw vermoeider raakt. Beweging en dan vooral buiten bewegen zorgt dat je toch wat opgewekter wordt. En het idee hebt meer energie te hebben.

S'ochtends hardlopen is voor mij goed geweest dat ik optijd wakker werd en dat ik niet doorslaap tot dat ik op moest om naar school/werk te gaan. En als ik dan wakker werd om vervolgens een uur later aan het werk of naar school te gaan, dan sliep ik nog half. En als je dan al intensieve beweging hebt gehad dan was ik althans veel geconcentreerder. Je kunt het proberen. ER is niets mis mee hoor om tijdig van bed te gaan 😉

11 mei 2011
18:19
Avatar
Guest
Guests

Hey Remco, jij haalt precies aan wat ik zelf ook al dacht. Ik was gisteravond weer eens gaan hardlopen al had ik van te voren niet zo'n zin (ook omdat ik moe was). Eerst had ik het gevoel dat ik heel snel buiten adem was, maar na een tijdje ging het eigenlijk heel lekker. Ik voelde me daarna ook best goed en was blij dat ik gegaan was. Hardlopen is eigenlijk heel goed voor mij.

Ik ben zo gewend dat niets helpt als ik moe ben en zeker niet sporten. Zo was het vroeger in ieder geval. Bij die grote berg moeheid, hoefde ik het niet in mijn hoofd te halen om me lichamelijk te gaan inspannen, omdat ik daar gewoon de puf en de energie niet voor had. Bovendien was toen mijn conditie ook compleet weg. Ik kon dan soms mijn ene been niet meer voor het andere zetten en als ik thuis kwam na sporten (toen ik nog niet gestopt was) zat ik soms wel een half uur in de gang met mijn jas nog aan gewoon voor me uit te staren omdat ik me z? uitgeput voelde. Maar dat laatste is nu helemaal het geval niet.

Ik ben ook van plan om weer meer te gaan hardlopen. En het bij te houden, zodat ik een beetje conditie kan opbouwen. Want ik merk wel dat dat me goed doet. Soms voel ik ook dat ik een dag gewoon echt te moe ben en dan voel ik al tijdens het lopen dat ik me er niet beter door ga voelen. Maar dan kan ik altijd eerder stoppen. Ik heb nu ook de ervaring dat het dus wel een erg fijn gevoel kan geven na afloop :).

En ik ga eens nadenken over jouw tip om 's ochtends vroeg al te hardlopen. Dat heb ik nog niet geprobeerd. Ik deed steeds eind van de middag of avond... Maar wie weet is het wel een goede start van de dag...

11 mei 2011
16:22
Avatar
remco
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 579
Member Since:
4 mei 2009
sp_UserOfflineSmall Offline

Heey Twinkel,

Heel erg vervelend dat je hier zoveel last van ondervindt. Hoeveel jaar zit je hier nu mee?
Je hebt dan inderdaad weinig motivatie om dingetjes te gaan doen dan inderdaad.
Maar het is gelukkig nu niet zo erg als dat het in het verleden is geweest. Alleen moet je
dus wel zorgen dat je het ook niet zover laat komen. Dus in de zin van dat je dan dingen
uitstelt of gaat schrappen door de vermoeidheid.

Zelf heb ik ook een tijd gekend veel last te hebben gehad van vermoeidheid in de zomer.
Ik weet echter niet of het op dezelfde manier is, maar ik voelde me dan het beste smorgensvroeg
wanneer de zon nog niet op was en savonds wanneer het wat frisser werd.

Iemand adviseerde mij eens te gaan sporten vroeg in de ochtend. Klinkt misschien heel stom sochtends sporten
maar het hielp mij wel om me de rest van de dag beter te voelen, en dat ik daardoor meer energie kreeg. En
waardoor ik eigenlijk minder vermoeid was de rest van de dag. Het sporten doe ik niet echt meer en ik merk nu
vooral ook wanneer ik van binnen naar buiten ga en het is warm dat ik ook de vermoeidheid ook wel voel komen.
Zodra ik weer binnen ben, heb ik daar geen last van. En met sporten dus. Doe jij verder nog iets met sport ?
Misschien dat dat je ook kan helpen?

Heel herkenbaar hoor die negatieve stemming die zo heel af en toe eens aankomt waaien. Als je inderdaad
maar door hebt en er weer weet uit te komen.

11 mei 2011
11:02
Avatar
Guest
Guests

Als ik naar de feiten kijk dan zijn het inderdaad maar een paar momenten dat ik er sociaal gezien ook last van heb. De moeheid zelf is momenteel wel redelijk continu aanwezig. Gelukkig niet zo heel intens, maar dat maakt wel dat ik er regelmatig aan denk, en in mijn hoofd groeit dat dan vrij snel uit tot allerlei problemen die ik hierdoor in een toekomst tegen kan gaan komen, maar die dus nog niet bestaan.

Dat is ook mijn grote valkuil momenteel. Mijn eerste bericht is ook meer vanuit die toestand geschreven. Ik weet niet precies hoe vaak en hoe lang ik daar dan in verkeer, die overvalt me zo af en toe. Misschien eens per week of twee weken (sinds kort dan weer), dat ik het eventjes niet zie zitten op dat moment en elke heuvel een grote berg lijkt.

Het klopt ook zeker dat ik op die momenten lijd omdat ik me gehecht heb aan mijn gezondheid en mijn fitheidsniveau van de afgelopen maanden. Die was eigenlijk erg goed. Ik voelde me prettig en stabiel. Dat raakte ik afgelopen weken ineens weer (tijdelijk) kwijt. Dat vond en vind ik op momenten moeilijk, omdat ik dan onbewust niet los wil laten en bang ben dat ik die fitheid niet meer terug zal krijgen. Maar als ik de situatie neem, puur zoals die op dit moment is, is er eigenlijk nog niets aan de hand. Want ik kan nog steeds leren voor mijn studie, ik kan nog fietsen naar de winkel als ik iets nodig heb. Ik heb n? geen probleem. Zolang ik dat maar voor ogen kan houden.

Soms als ik me dat kan beseffen dan is die donkere wolk ook ineens weg. Pats boem, opgelost, foetsie. Heel apart is dat dan. Net of ik dan wakker wordt uit een droom ofzo. Geen vuiltje aan de lucht. Wat een vreemd goedje is die negatieve stemming toch. Komt maar af en aan waaien. Hoe ik dan ineens van redelijk bewust kan afglijden in die onbewuste stemming en het niet doorheb en daar dan steeds toch weer uitkom, tegenwoordig dus ook vaak in een flits.... en dan na een tijdje t?ch weer erin afglijden en er weer uitschieten.

10 mei 2011
17:31
Avatar
Pearl
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 262
Member Since:
2 november 2008
sp_UserOfflineSmall Offline

Hi Twinkel,
Vervelend voor je dat dit weer een invloed heeft op je energieniveau en daarmee op je gemoedstoestand danwel gevoel van zekerheid. Datzelfde heb ik, zoals ik in variatie in intensiteit verlegendheid inderdaad schreef, ook: dat vermoeidheid een rol speelt. Ik denk weleens dat het wellicht zo is dat VMers daar te veel waarde aan toekennen. In grote lijnen kun je wel nog functioneren, dus die paar momenten dat je er last van hebt, zijn die te accepteren zoals ze zijn, zonder daar verder een waardeoordeel over te hebben? Zonder ze groter te maken dan ze zijn? Je zegt dat je iets 'mist' als je je zo voelt, dit betekent dat je gehecht was aan iets dat je nu, even, niet hebt. Je weet dat gehechtheid lijden veroorzaakt en je het daarom beter kunt loslaten. Ik weet dat het niet altijd gemakkelijk is maar met kleine beetjes helpt het wel.

10 mei 2011
14:46
Avatar
Guest
Guests

Ik was eigenlijk aan het reageren in het topic "Variatie in intensiteit verlegenheid" toen ik mij bedacht dat dit eigenlijk wel een goede gelegenheid was om hier een topic te openen.

Ik heb sinds een paar weken weer last van die vreemde leeggezogen vermoeidheid die bij mij elk jaar weer opspeelt als de temperatuur op loopt. Dit gaat soms ook gepaard met snel duizelig zijn als ik opsta en me wat benauwd voelen. Ik heb nogal gemengde gevoelens over het prachtige zomerse weer wat we de afgelopen weken hebben gehad (en wat vast en zeker ook nog gaat komen).

Het meest vervelende aan dit continue 'energielek' (want zo voelt het, een heel vervelend trekkend gevoel wat ik met me meesleep) vind ik dat het me ook onzekerder maakt op sociaal gebied. In het dagelijks leven heb ik normaal gesproken weinig last van een sociaal ongemakkelijk gevoel. Maar deze aparte vermoeidheid waar ik geen grip op heb, maakt dat ik me ook onzekerder voel. Zeker in sociaal 'nieuwe' situaties. Plekken waar ik nog nooit geweest ben, nieuwe mensen die ik ontmoet, ik zie overal meer tegenop. Het is net of ik iets 'mis' wanneer ik me zo voel. Ja, energie, kracht en daarmee dus mijn gevoel van zekerheid. Mijn gevoel van de dingen allemaal aan te kunnen. En met dat gemis komt er bij mij toch weer meer angstgevoel omhoog. Daar baal ik van. Want ik w??t dat ik me normaal gesproken veel zekerder voel, ik v??l het nu niet of minder... Soms vind ik het frustrerend dat mijn lichamelijke gevoel zo'n eigen leven kan leiden en mijn emotionele gevoel daar heel snel in meesleept.

Ik moet nu dan ook heel bewust leven. Regelmatig ervoor waken dat ik mezelf niet 'verlies' in een soort zelfmedelijden of negatieve stemming waardoor ik me best rot kan voelen. Want in zo'n stemming komt er makkelijk allerlei 'oude' rommel naar boven. Bepaalde dingen waar ik nog moeite mee heb, lijken ineens veel groter dan ze in werkelijkheid zijn. Elke keer weer mezelf wakker schudden: hallo Aarde aan Twinkel. Het is nu 2011, en geen 2001 meer...

Het gaat vast wel weer over hoor. Sinds een paar jaar weet ik weer hoe het is om n??t moe te zijn 😉 want ik was jarenlang chronisch zo moe. Maar de zomer is gewoon niet mijn favoriete seizoen hierdoor, zolang ik niet weet waar dat energielek vandaan komt elk jaar weer. De intensiteit ervan wisselt ook, en het is ook niet meer zo dat ik er belangrijke dingen voor moet laten (vroeger wel, en daarin heb ik toen niet de meest handige keuzes gemaakt, zoals stoppen met hobby's of sport om school maar vol te kunnen houden). Ik k?n best wat, maar het kost wel erg veel moeite en de zin/fut ontbreekt me veel eerder.

Eigenlijk mag ik blij zijn, want het kan nog z? veel erger met CVS enzo, als is dat dan een schrale troost...