Avatar

Please consider registering
guest

sp_LogInOut Log In sp_Registration Register

Register | Lost password?
Advanced Search

— Forum Scope —




— Match —





— Forum Options —





Minimum search word length is 4 characters - maximum search word length is 84 characters

sp_Feed Topic RSS sp_TopicIcon
Wesjes Verlegenheid
20 januari 2011
19:25
Avatar
Pearl
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 262
Member Since:
2 november 2008
sp_UserOfflineSmall Offline

Ik begrijp je frustratie over de gang van zaken maar ik vind dat je ook wat geduld moet hebben. Rome is niet in een dag gebouwd, jouw problemen ook niet en die zijn ook niet 1-2-3 op te lossen. Mensen maken fouten, in andermans ogen soms domme en soms ben je daar de dupe van. Benader het allemaal iets luchtiger, daarmee help je jezelf ook.
Ik ben in ieder geval blij voor je dat je een goede week hebt gehad.

20 januari 2011
18:34
Avatar
Guest
Guests

Nou ik kreeg afgelopen vrijdag te horen dat ik een psycholoog kreeg toegewezen die me verder gaat helpen. uiteraard vind ik dat erg fijn dat ik nu eindelijk iemand toegewezen krijg die me verder kan helpen,
alleen ik vind het erg vervelend hoe de manier van zaken zijn gegaan bij hun de afgelopen 3 maanden, ik zal 2 voorbeelden geven waarom ik nou echt heel weinig vertrouwen heb ik de mensen die roepen dat ze me kunnen en willen helpen.

+Kreeg te horen van de crisisdienst dat ik ben ingeschreven voor een assertiviteitscurcus, en toen ik hem vertelde dat hij eerder had gezegt dat het pas mogelijk was nadat ik mijn gesprek had gehad met de psycholoog, begon hij het ineens te ontkennen en gaf ook totaal geen antwoord daarop en draaide steeds het verhaal om, en als ik er iets over vroeg dan gaf hij totaal geen duidelijk antwoord alsof hij aan het stotteren was.
+Ik vroeg aan hem hoe het nou zat met de belofte die hij me had gemaakt om 1 keer in de week iemand bij me langs te sturen die dan bij mij thuis dan komt praten en ondersteunen in wat ik precies wil doen.
nou toen begon hij dat die persoon had besloten om af te wachten tot ik een psycholoog kreeg toegewezen en dat hij dan met hem ging overleggen over hoe die man dacht hoe het verder moest gaan. Alleen waren ze me dat vergeten ff doortebellen, had die afspraak gemaakt ruim een maand geleden en het zou hooguit week tot 2 weken duren voordat ze me zouden terug bellen, nou uiteraard moest hij daar ook even over nadenken en verzinnen hoe hij zich daar nou uit moest lullen. en kwam weer met een of ander rot smoes dat ze het wel hadden geprobeert maar blijkbaar hadden ze me niet te pakken gekregen, en mijn vraag was daarop kan hij dan niet mijn voicemail inspreken ofzo dan kan ik terug bellen, of bel gewoon met nummerweergave aan dan kan ik terug bellen.
nou uiteraard was hij het roerig met me eens en dat het inderdaad niet netjes was, maarja weer wat geleerd.

dus daarom heb ik zelf weinig vertrouwen in de mensen om me heen om eerlijk te zijn en daarom roep ik, ik moet het toch alleen doen.
maar dat maakt niet meer uit op de een of andere manier gaat het sinds een week heel erg goed met me zit goed in me vel, ben stuk minder verlegen en praat veel makkelijker met mensen die ik nog niet ken.
had afgelopen zaterdag een feestjeop de sportschool en kon die mensen alleen maar vasn gezicht en niet van naam of wat dan ook, en heb een hele gezellige avond gehad met hun en met veel mensen een gezellig praatje gemaakt.

en rik bedankt voor die tip van de adf stichting maar ik heb eerlijk gezegt niet al te veel vrije tijd om me nog bij andere stichtingen inteschrijven of naar toe te gaan.

13 januari 2011
19:57
Avatar
rik
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 1178
Member Since:
19 november 2004
sp_UserOfflineSmall Offline

Je zou eens kunnen overwegen deel te nemen aan een Lotgenotengroep. Via de ADF stichting (http://www.adfstichting.nl/). Ik ga er zelf ook heen en de mensen hebben daar echt veel begrip voor elkaar en je begrijpt elkaar ook en je kunt elkaar helpen hoe je nu verder moet. Er wordt je niks opgelegd van dit en dat moet je doen en dan zal het beter gaan.

Het klopt wel dat het vaak veel van hetzelfde is kwa behandeling e.d. Wat heb je tot nog toe gehad dan aan hulpverlening, therapie?n, medicatie?

Ik begrijp goed dat je niet verder kan zonder hulp van een ander. Mischien heb je intensievere hulp nodig i.p.v. gesprekken met een psycholoog. Want dat is even een uurtje en je gaat weer naar huis. En dan sta je er alleen voor. Vaak is dan de motivatie zoek, en vooral als je daarnaast ook nog depressief bent en veel al hebt geprobeerd. Dan is er gewoon niet tegenaan te vechten zonder hulp wat er dan niet is omdat je pas de volgende week weer naar je therapeut kunt.

Heb je je hele leven er al last van of heb je enig idee hoe jouw klachten zou kunnen zijn ontstaan?

13 januari 2011
19:09
Avatar
Guest
Guests

nou het is absoluut niet zo dat ik geen hulp gezocht heb hoor, als je goed had gekeken naar wat ik had geschreven in mijn eerste bericht dan had je gezien dat ik wel hulp heb gezocht op dit moment.
maar omdat ik het zelf ook allemaal niet weet leg ik dus toch een klein beetje mijn eigen lot in hun handen, en krijg van hun steeds maar te horen dat ik het alleen moet doen.
als ik vraag of ze me naar een assertieviteitscurcus kunnen sturen dan kan dat pas als ik een psycholoog heb toegewezen gekregen en dat is iedemdito met de rest wat ik ze vraag of ze iets kunnen doen voor, zijn echt geen rare dingen hoor gewoon steuntjes in mijn rug en mij de juiste richting op sturen.
En ik zit dus al 3maanden te wachten op iemand die me komt helpen wat voor iemand dat ook is.
En tot die tijd moet ik dus alles alleen zien te rooien en ik mag van mensen niet verwachten dat ze me helpen zijn heel erg weinig mensen die hun afspraken nakomen.
En als ik ze toch ergens om vraag dan doen ze altijd maar zo moeilijk omdat ze gewoon geen zin hebben om zelf degene te zijn die de handen uit de mauwen te steken.

ik heb zelf ook al een paar keer op papier neergezet met waar ik op dat moment mee liep en waar ik dacht wel mee geholpen te kunnen worden, en dat heb ik 1x aan me ouders gegeven 1x aan mijn huisarts en 2x aan mijn psychiater dus 4 verschillende keren dat ik verschillende emoties van me uit waar ik dus echt avonden mee bezig ben gewwet, en dat vredwijnt gewoon in een mapje en word bijna niet naar omgekeken.

dus na dat ik steeds vaker het gevoel krijg dat ik steeds maar niet word geholpen en dat mijn vragen ook altijd onbeantwoord blijven dan word ik inderdaad steeds meer gefrustreerd en dan ga ik inderdaad op dat moment die emoties uiten schelden schreewen enz, (vind wel dat het eigenlijk nog meeviel hoor hebhad behoorlijk veel al gewist hoor in me bericht.

maarja dus ik blijf nu net als al mijn hele leven gewoon onbegrepen en blijf dus maar ronddwalen in mijn leven tot ik zelf dus de oplossing heb gevonden want ik moet er toch zelf uit komen .

en zo denk ik er over.

11 januari 2011
19:40
Avatar
remco
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 579
Member Since:
4 mei 2009
sp_UserOfflineSmall Offline

Je mag best je gevoelens uiten Wessel, daar is niets mis mee. Maar om dit op basis van anderen te doen, dus anderen uitschelden en hier gaan schreeuwen en schelden op het forum, is helemaal nergens voor nodig. Dat hoeft hier niet op dit forum. Daarom heb ik je bericht verwijderd.

En je maakt het er zelf van dat je het alleen moet doen. Je kunt hulp gaan zoeken maar dat wil je niet. Je kunt hier over praten, maar als ik je dan advies wil geven dan wil je daar niets mee doen helaas. Het is niet alleen zo dat je hulp wilt krijgen van anderne. Je moet het op sommige momenten dan ook aanvaarden. En dat idee heb ik dus niet dat je dat wilt. Je hebt al je plan voor je, van ik ga weg naar het buitenland en that's it. Maar daar los je problemen niet mee op, zoals Pearl al aangeeft.

En ik herken het heel goed , dat het moelijk is om je te verwoorden. En ik denk wanneer je daarin hulp zoekt of iemand vindt waar je goed mee kunt praten of bijv hier er over praten dat het dan makkelijker voor je wordt om hier mee overweg te kunnen. Maar als ik dan zie hoe snel jij je reactie hier hebt neergezet, dan kun jij wel degelijk je mening en emoties uiten. Dus waarom niet vaker een pen en papier gebruiken. ?Misschien kan dat je helpen om er makkelijker over te praten?

11 januari 2011
19:35
Avatar
Pearl
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 262
Member Since:
2 november 2008
sp_UserOfflineSmall Offline

wesje83 said:
als ik vertel wat ik nou echt wil begrijpt toch niemand hier mij, want ja ik weet hoe ik geholpen kan worden, ben alleen heel erg slecht in het verwoorden daarvan omdat ik zo ontzettend verlegen ben.

Hier neertypen kan altijd.

11 januari 2011
19:31
Avatar
Pearl
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 262
Member Since:
2 november 2008
sp_UserOfflineSmall Offline

Hoi Wessel,
Ik weet niet precies hoe ik moet reageren want je lijkt een enorme woede en teleurstelling met je mee te dragen. Misschien is dat ook de reden dat anderen niet reageren. Wat ik merk is dat je keer op keer teleurgesteld bent geraakt omdat je iets verwacht maar daarin niet tegemoetgekomen wordt. Ook met emigreren los je jouw problemen niet op, je zult eerst aan jezelf moeten werken en vandaaruit beslissen wat je precies wil. Het heeft geen zin om in een opwelling een emotionele beslissing te nemen, ook dan kun je alleen maar teleurgesteld worden.
Hulp zoeken zou ik sowieso zeker doen, probeer je gevoelens uit te leggen, van mijn part schrijf je ze van te voren op een briefje. Zoek een persoon die je vertrouwt, er zijn genoeg mensen die dat kunnen en willen, via huisarts of op eigen initiatief. Iemand die rustig naar jouw gevoelens kan luisteren en je daarin kan bijstaan.

11 januari 2011
19:27
Avatar
Guest
Guests

remco bedankt dat je mijn berichtje hebt verwijderd waarin ik mijn gevoelens uit, dat geeft mij een heel goed gevoel.
enja je hebt gelijk hoor ik doe niks met de info die jij me geeft, puur en alleen omdat ik dat ook aleemaal heb geprobeert en geprobeert en blijkbaar kan ik niet meer op een normale manier kan praten en fuctioneren.
zoals ik al had verteld ik moet het toch allemaal alleen doen/
julie alleemaal heel veel sterkte in het leven daaaag, was toch wel ff fijn om ergens mijn gevoelens te uiten behalve tegen de mensen die ik al ken en die paar hulpverleners die ik heb opgezocht.
iedereen zegt toch hetzelfde je moet het alleen doen en zoek hulp (want je er is heus wel iemand om deze wereld die me kan helpen ja)
ik zal wel doorgaan in het leven met zoeken en zoeken en zoeken tot ik de juiste persoon ben tegen gekomen die met wel wilt helpen met mijn problemen, is namelijk niet zo moeilijk hoor, als het moet ben ik heel snel af van mijn velegenheid maarja.
als ik vertel wat ik nou echt wil begrijpt toch niemand hier mij, want ja ik weet hoe ik geholpen kan worden, ben alleen heel erg slecht in het verwoorden daarvan omdat ik zo ontzettend verlegen ben.

10 januari 2011
14:08
Avatar
remco
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 579
Member Since:
4 mei 2009
sp_UserOfflineSmall Offline

Hallo Wessel,

Ik kan heel goed begrijpen dat je het zwaar hebt en dat je het idee hebt er niet uit te komen.
Daarom heb je juist mensen nodig die je helpen en je stimuleren hierbij. Daar kan het forum, misschien de VVM en de hulpverlening je bij helpen. Als jij dat dan ook toestaat.

De volgende zin bedoel ik niet op een kwade manier, maar gewoon uit belangstelling. Wat is
je idee om hier je verhaal op het forum te plaatsen? Wat zijn jou verwachtingen hier :). Want
kennelijk wil je er wel over praten en dat is ook wel goed. Maar het is wel lastig zo om je hierbij
te helpen. Je hebt al besluiten genomen, waarvan ik het idee heb dat ze al een hele lange tijd vast staan.

Maar wat ik al eerder aangaf, vluchten helpt niet. Want mocht jij naar Spanje bijv emigreren of naar Amerika (ik noem maar wat) dan zul jij exact tegen hetzelfde aanlopen. Het is dan niet het veranderen van de situatie, nee je moet daarin jezelf veranderen(in gedachten en in gedrag). En daar kun jij zeker wel hulp bij gebruiken.

Mag ik vragen wat je zoal gedaan hebt om met je verlegenheid bezig te gaan? (wil nog even er op wijzen dat het heel lastig is om van verlegen af te komen. Je kunt het wel verminderen, maar er vanaf komen is heel lastig. Op basis daarvan zou je je doelstelling kunnen aanpassen.

En dan op basis daarvan kan misschien met voorbeelden komen. Ik heb destijds een oefening gedaan dat ik mensen op straat aansprak om de weg te vragen bijv. En zo heb ik diverse oefeningen gedaan, tot aan een gesprek aangaan met een meid in de bus. Het is daarin dan alleen heel belangrijk dat je er wel over praat, wat het met je doet (gedachten) en hoe je er bij voelt. En ik kwam er beetje bij beetje achter dat ik niet altijd reeel aan het denken was. En als je daar dan wat meer besef van hebt, dan gaan sommige situaties veel makkelijker.

Ik hoop dat je hier iets mee kunt..

Groetjes Remco
(ik heb je topic verplaatst naar verlegenheid en onzekerheid)

10 januari 2011
13:48
Avatar
Guest
Guests

hallo remco
weet je mijn gedachtegang is iedere dag anders en afhankelijk van wat er allemaal gebeurt.
ik heb dus iedere dag andere ideeen over wat ik wil gaan doen met me leven, en ik vind het dus allemaal wel weer best, ik zie het niet gebeuren dat ik op korte termijn geholpen word of ook maar op lange termijn.
waarom zou ik dan gaan denken dat het wel goed komt, en ik weet dat heel veel mensen dezelfde problemen hebben gehad, maar ik vind het wel weer best, ik heb mijn eigen leven opgegeven en ik wacht gewoon tot het juiste moment.
wat er dan gebeurt weet ik niet, maar ik kan 1 ding met zekerheid vertellen IK HEB GEEN TOEKOMST IN NEDERLAND.
prima dat is precies wat iedereen al tegen me heeft verteld in me leven en ik kan dus ook niet mee voor mezelf denken terwijl ik 27 ben en al mijn hele leven het eigenlijk niet echt heb gekunt.

Dus al met al weet ik het gewoon zeker ik zal de rest van me leven alleen zal blijven, en dat wil ik absoluut niet maar helaas ik zal het toch moeten want het is toch echt mijn eigen leven,
ik ga dus niks meer bereiken in me leven dat weet ik dus, daarom ga ik ook wegvluchten uit dit land in de hoop dat ik toch ooit nog een keertje gelukkig word, en als me dat alleemaal niet meer lukt of wanneer ik weer echt serieus ga nadenken over *** dan is dat de laatste dag van mijn leven. en dan lukt het me wel.

8 januari 2011
10:26
Avatar
remco
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 579
Member Since:
4 mei 2009
sp_UserOfflineSmall Offline

Hallo Wessel,

Ik ervaar hetzelfde op sportgebied dat ik (vooral een paar jaar terug) dan makkelijker contact zocht dan daarbuiten. Dus ik kan me goed voorstellen dat je doormiddel daarvan contacten weet te maken en dat is natuurlijk wel prettig. En dat kan je niet helpen om dat verder op te bouwen, dat je in je omgeving mensen leert kennen die dezelfde interesse in ajax hebben ?

Ik hoop dat je cursussen spoedig zullen starten. En wat ik al aangaf ik zou toch zo af en toe eens proberen iets van je te laten horen. Zodat je aantoont wel er voor te willen gaan en ben je zelf ook wat meer op de hoogte dan dat je nu in onzekerheid blijft zitten.

Ik herken het wel hoor wat er gezegd wordt, van je bent aardig en lief en je bent heel goed voor iedereen, maar dat er een heleboel van deze mensen je laten vallen. Maar dat kwam bij meer omdat ze niets van mijn verlegenheid snapten en dus het idee hadden dat ik vanwege hun verlegen werd en dat ik door hun mezelf terugtrok, terwijl het probleem vooral bij mij zelf lag/ligt.

Nu heb ik wel mensen leren kennen, die mij daarin begrijpen en ik ook mezelf wat opener stel en nu ben ik hierdoor ook wat makkelijker gaan praten over mijn verlegenheid, waardoor ze ook op mijn werkvloer meer en meer begrijpen van mijn situatie en hoe ik ben. Ik ben er zelf dus achter gekomen, door er over te praten dat mensen dat dan ook wel begrijpen en ben ik er ook achter gekomen dat ik dit in het verleden niet zo duidelijk had gemaakt.

Het is maar net hoe je het overbrengt naar je omgeving. En je zegt dat je dan richting het buitenland wil, maar ik denk als je hier in Nederland vast loopt in contact, dat je toch het ??n en ander moet gaan aanpassen (in je denken en doen) want door te gaan emigreren/verhuizen, daar los je niet je verlegenheidsproblemen mee op.

7 januari 2011
14:56
Avatar
Guest
Guests

hallo remco
Ik heb al contct gezocht maar voordat ik iemand krijg toegewezen die mij echt helpt en verder helpt ben ik gewoon een paar maandan verder.
Ik zit daar dus al 3maanden op te wachten en weet niet hoelang nog, en juist die persoon kan mij verder helpen.
Ik wil namelijk een paar cursussen volgen waarvan ik denk dat ik ermee verder geholpen word en die dan ook kijkt waar ik heen kan gaan voor me andere problemen.
Dus al met al duurt het me gewoon te lang ik heb par in februarie een afspraak met een specialist die gaat onderzoeken of ik een aandoening heb zoals adhd addd autisme of wat dan ook, want ik weet gewoon zeker dat er iets mis met me is en weet niet wat en dat gevoel heb ik al echt minimaal 10jaar en niemand vond het echt de moeite waard om me te onderzoeken, of ook maar ff met me wil praten over mij.
En zoals ik al zei ik had al hulp gezocht bij hun een psychiater en die heeft me totaal niet geholpen hij heeft me alleen maar meer problemen gebracht zoals 30kilo in gewicht erbij en dat heeft nog onzekerder gemaakt.

En de vrienden die ik al heb die ken ik ruim 6 tot 8 jaar en die heb ik leren kennen bij ajax, ik ga al ruim 15jaar naar ajax toe om de wedstrijden te bezoek heb al ruim 9jaar een seizoenskaart en heb ook ajax in het buitenland bezocht, dus die heb ik daar allemaal leren kennen en toen was ik ook verlegen maar des te vaker ik dezelfde mensen tegen kom die normaal tegen me doen ga ik me ook beter bij hun voelen en heb ik ook totaal geen problemen om met hun om te gaan of hun te bezoeken, en dat heb ik dus echt heel vaak gedaan, ben heel nederland al door geweest om steeds maar weer met andere mensen af te spreken bij hun in de buurt, en heb zo dus mijn vrienden leren kennen, en ja daarom wonen mijn echte vrienden dus ver weg bijn me.

ik heb ok wel andere vrienden in de buurt wonen maar dat zijn vrienden met wie ik af en toe uitga of bij hun thuis op de bank kan zitten voor een rustig avondje.
en als ik tegen hun begin over mijn problemen dan begrijpen ze het niet omdat ze het gewoon niet weten hoe het voelt om depressief te zijn en er dus ook nkiet mee overweg kunnen dus me dan eigenlijk gewoon afwimpelen en steeds maar zeggen van , het komt wel goed hoor, maak je maar niet druk je bent een goeie jonge. of je bent zon lieve jonge maak je maar geen zorgen het komt wel goed met je, en ik krijg ook altijd te horen dat ik het in mijn leven toch alles zelf mnoet doen en dat ik niet op andere mensen moet rekenen, en ook vertellen ze me dat ik ze altijd kan bellen als ik ergens mee zit.
maar zoals jij het waarschijnlijk zelf ook wel weet dat zijn gewoon allemaal loze woorden zonder betekenis, ik weet ook wel dat ik het allemaal aleen moet doen, en ik ga het ook alleen doen de rest van me leven ik heb echt niemand meer nodig, ik zie het wel wat er gaat gebeuren in me leven maar ik weet welk dat ik hier in nederland totaal geen toekomst heb, ik ga dit land uit goedschiks of kwaardschiks het intresseert me allemaal niks meer, niemand houd echt van me en er zal ook nooit iemand van mij houden dus ik los het zelf wel op want zoals iedereen zegt het is mijn probleem.

dussss ik zioe het wel wat er gebeurt ik weet het allemaal niet ben al een paar jaar de weg kwijt, en kom al jaren geen stap verder in mijn leven en doe eigenlijk alleen maar stappen achteruit en er is niemand die achter me gaat staan en zegt stop en nu ga je vooruit het heeft nu lang genoeg geduurt nu moet het maar een keertje beter gaan in je leven .

dus ik kijk af en toe gewoon op deze forum en misschien dat ik wel een keer wat zie dat me misschien wel kan helpen.
gr wessel

5 januari 2011
18:37
Avatar
remco
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 579
Member Since:
4 mei 2009
sp_UserOfflineSmall Offline

Hallo Wessel,

Van harte welkom hier op het VVM forum.

Veel problemen waar je mee zit, daar herkennen de meesten zich wel in hier.
En het is daarom ook heel goed van je dat je hierin hulp zoekt.

Wat houdt je momenteel tegen om contact te leggen met Symfora? Je vraagt
daar om hulp en als ik je zo hoor dan heb je daar wel dringende behoefte naar.
Ik denk dat het dan helemaal niet zo erg is om dan te laten merken dat je hulp
nodig hebt of je kunt wat meer om duidelijkheid vragen wanneer je er terecht zou
kunnen.

Hoe komt het zo dat je vrienden op zulke afstanden van je vandaan wonen ?
En hoe heb je toendertijd contact met ze gelegd? Want met hun kun je wel
contact zoeken terwijl je dat met mensen uit je omgeving niet zo goed lukt?
Weet je ook waardoor dat komt ?

Kijk rustig hier op het forum en ik hoop dat het je wat op weg kan helpen.

Sterkte ermee
Groetjes Remco

5 januari 2011
18:16
Avatar
Guest
Guests

hallo allemaal, ik ben wessel en ik ben al een paar maandjes lid van deze forum en dacht stel me eigen voor.
ik ben 27j en ben behoorlijk verlegen en onzeker en dat zijn pas een paar van mijn problemen.
ben oa ook depressief somber wantrouwig eenzaam en verslaafd aan wiet.
ik heb ook al een paar maandjes geleden hulp gezocht bij symfora en wacht ook daar af tot ik eindelijk een keer verder het leven in geholpen word.
Ik wil namelijk geen psychiater meer zien want de laatste psychiater die mij zou moeten helpen deed eigenlijk helemaal niks om me te helpen en gaf me juist medicijnen(zyprexa) waardoor ik dikker werd en 30 kilo aankwam. ik was juist de afgelopen 2.5 bezig geweest om ong 45kilo af te vallen, dus ik raakte nog depressiefer en ben er toen weer meegestopt omdat het toch allemaal niet hielp wat hij deed.
ben inmiddel weer een hoop afgevallen ben nu 90kilo en heb best wel wat spiermassa allen dat buikje en die zwembandje maken me nog onzekerder tegenover ander mensen, omdat ik mezelf als dik zie terwijl ik weet dat het niet zo is.

En nu ben ik dus op verschillende manieren bezig om van mijn oa mijn verlegenheid af te komen, maar dat kan ik helaas niet alleen en daar heb ik mensen voor nodig en ondanks dat ik toch wel behoorlijk wat goeie vrienden heb kan ik helaas niet op hun rekenen omdat ze gewoon weg te ver bij mij vandaan wonen ong 1.5u rijden dus ik moet het hebben van de mensen in mijn directe omgeving en daar kom ik alleen mensen tegen die jonger zinn dan mij en het vaak daarom ook niet snappen dat ik zo ben omdat ik tegen hun altijd vrolijk ben en vriendenlijk en leuk, maar dat is gewoon mijn masker die ik op heb en ik kan die niet afzetten.
ik kan dus zelf ook niet vrienden maken omdat ik gewoon weg niks intressant weet te vertellen over mij en ik kan zelf geen gesprek starten met mensen die ik niet ken omdat ik niet weet wat ik ze moet vragen , en mij word ook niet zo snel wat gevraagd.
ik heb daarom dus ook nog nooit een relatie gehad, ik heb wel veel leuke dingen gedaan met vrouwen maar dat is nooit wat geworden omdat ik ze nooit durfde te vragen voor een relatie omdat ik zo onzeker ben en verlegen, en dus ook maar en vanuit ga dat ze me toch alleen maar leuk vinden als leuke vriend en niet als echte vriend

nou ik heb nu een klein beetje verteld over mezelf en het is helaas maar een puntje van een hele grote ijsberg.
gr wessel