Avatar

Please consider registering
guest

sp_LogInOut Log In sp_Registration Register

Register | Lost password?
Advanced Search

— Forum Scope —




— Match —





— Forum Options —





Minimum search word length is 4 characters - maximum search word length is 84 characters

sp_Feed Topic RSS sp_TopicIcon
De geboorte van een zelf: het overwinnen van verlegenheid / The Birth of a Self: Overcoming Shyness
9 januari 2019
07:35
Avatar
DRE
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 360
Member Since:
3 november 2017
sp_UserOnlineSmall Online
De geboorte van een zelf: het overwinnen van verlegenheid

10 april 2017 • Deel uw verhaalbijdrage door Helen Rivas-Rose
 

 

Mijn vader werkte de eerste drie jaar van mijn leven 24/7. Het was de Tweede Wereldoorlog en hij hielp de olietoevoerbanen open te houden voor de Amerikaanse marine.

Omdat ze ouder waren, hadden mijn ouders geen vrienden met kleine kinderen. Om samen te werken, gezien het feit dat we in een landelijk gebied woonden, hadden we ook geen buren met kinderen. Mijn iets oudere broer of zus voelde weinig maar jaloezie jegens mij. Depressies van depressie in combinatie met fysieke uitputting leidden mijn moeder af. Vijf jaar na het einde van de oorlog ging mijn vader met vervroegd pensioen en verhuisde het gezin van Greenwich, CT naar een klein boerengehucht op Prince Edward Island, Canada.

Tijdens mijn eerste jaren van scholing heb ik niet met de andere kinderen gepraat of gespeeld, omdat ik al last had van de slopende pijn die sociale isolatie toebrengt. Mensen overal om me heen wisten met anderen te praten en ervan te genieten. Ik vroeg mezelf voortdurend af waarom ik niet? Het was de bedoeling dat ik een paar decennia doorbracht.

Ik heb 15 jaar lang een memoires geschreven, Brave: A Painfully Shy Life (2015), over hoe ik sociaal isolement heb bestreden. Toen las ik wat recent onderzoek naar peuters. De reden voor mijn slopende toestand werd duidelijk: peuters creëren en verzorgen het peer-zelf in elkaar. Zonder het zelfvertrouwen en het gevoel van eigenwaarde dat het 'peer-zelf' vormt, wordt u door uzelf en uw leeftijdsgenoten als een niemand beschouwd. Na de leeftijd van drie of zo komt een catch-22 in het spel. Je hebt geen zelfgevoel, dus je kunt geen vrienden maken, omdat je geen identiteitsgevoel hebt ontwikkeld door voor de leeftijd van drie jaar met andere kinderen om te gaan.

Ik zie nu dat mijn pogingen in de loop der jaren om met anderen te praten mislukten omdat ik niet echt was. Ik had geen zelf om oprecht over te zijn! Het enige dat ik wist was dat ik enorm eenzaam was en dat ik dat niet wilde bespreken. En dus, zonder gedachten te delen, toen ik iemand ontmoette, sprak ik over wat ik dacht dat die persoon graag zou willen horen. Mensen zagen snel door mij heen en zochten iemand anders, waardoor ik me eeuwigdurend alleen, eenzaam en geïsoleerd van anderen bleef voelen.
Toen ik 45 was, kwam ik een boek tegen over het opbouwen van zelfkennis. Het stelde vragen over favoriete kleuren en favoriete ijsjes. Toen kwamen er vragen over wereldse overtuigingen. Ik kende mijn favoriete kleuren en ijs, maar ik ontdekte dat ik helemaal geen universele overtuigingen had. Op dat moment ontdekte ik wat ik moest doen: nadenken over mezelf, wie ik was, waar ik in geloofde en wie ik wilde zijn. Ik besefte dat ik mijn hele leven perplex had doorgebracht door anderen. Dat besef gaf me de motivatie die ik nodig had om te stoppen met me te concentreren op mijn isolement en in plaats daarvan het angstaanjagende, maar toch genezende werk te beginnen van mezelf beginnen te ontdekken.

Het kostte me bijna twintig jaar om dappere, creatieve activiteiten te ondernemen om mezelf te kennen en om me comfortabel te voelen. Hoewel grotendeels uitdagend, voldeden de jaren ook aan het feit dat ik tijdens elke stap van de reis vreugde voelde in het toevoegen aan mijn zelfkennis. Ik leerde dat zelfkennis een gevoel van eigenwaarde opbouwde, waardoor ik kon bloeien en bloeien.

Uiteindelijk leerde ik me ontspannen met anderen - zodra ik wist dat ik iemand was, net zoveel als wie dan ook. En al snel maakte ik eindelijk een goede vriend! En dan nog een ... en nog een. Mijn vriendenkring heeft mijn gevoelens en kennis van het zelf versterkt, in tegenstelling tot alles wat ik ooit had kunnen bedenken! Ik realiseerde me ook dat bijna iedereen constant streeft naar verandering om beter te zijn en om liefdevolle vriendschappen te hebben. Het duurde gewoon langer om te beginnen.

Ik geloof echt dat ik een gevoel van zelfvertrouwen had ontwikkeld in de pre-kleuterschool, als ik de kans had gekregen om bij andere peuters te zijn. De pijn van sociaal isolement, in het bijzonder wat ik voelde tijdens mijn vroege jeugd, leeft nog steeds in mijn wezen. De weg naar genezing heeft me echter veel optimisme en vreugde gegeven in het leven. Mijn 15 jaar schrijven is gevalideerd door Dr. Manohar in haar oktober 2016 recensie van mijn memoires in het American Psychiatric Journal. Ze wees erop hoe ik de behoefte aan zelfkennis beschreef.

Ik schrijf dit artikel in de hoop dat anderen kunnen leren en kunnen profiteren van mijn ervaring.

Referenties:

Ghosh, P. (2016, 12 december). Hersentests voorspellen kinderfutures. Ontvangen op 6 april 2017, op http://www.bbc.com/news/health-38281663
Brave: A Painfully Shy Life. (2016, 3 oktober). Opgehaald 06 april 2017, op http://ps.psychiatryonline.org.....0&
Helen_Rivas-Rose_Helen Rivas-Rose is een oprichter van en de programmamanager voor het Centrum voor Sociale Isolatieverlichting, een 501 (C) 3, die in 2015 is opgericht. Haar missie is om ervoor te zorgen dat alle kinderen en jongeren leren zich te verenigen met vrienden.

The Birth of a Self: Overcoming Shyness

 
 
 
child hiding behind doorImage EnlargerFor the first three years of my life my father worked 24/7. It was World War II, and he helped keep the oil supply lanes open for the US Navy.

Being elderly, my parents had no friends with little children. To further compound matters, given that we lived in a rural area, we had no neighbors with any children either. My slightly older sibling felt little but jealousy toward me. Bouts of depression coupled with physical exhaustion drained my mother. Five years after the end of the war, my father took early retirement and moved the family from Greenwich, CT to a tiny farming hamlet on Prince Edward Island, Canada.

During my early years of schooling, I didn’t talk to or play with the other children as I was already suffering the debilitating pain that social isolation inflicts. People all around me knew how to talk with and enjoy others. I continually asked myself, why couldn’t I? The stage was set for me to spend solitary decades.

I spent 15 years writing a memoir, Brave: A Painfully Shy Life (2015), about how I combatted social isolation. Then I read some recent research on toddlers. The reason for my debilitating condition became clear: Toddlers create and groom the peer-self in one another. Without the self-confidence and self-esteem that shapes the peer-self, you are considered a nobody by yourself and by your peers. Beyond the age of three or so, a catch-22 comes into play. You have no sense of self, so you can’t make peer friends because you haven’t developed a sense of identity by interacting with other children before the age of three.

 

I see now that my attempts over the years at conversing with others failed because I was not being genuine. I did not have a self to be genuine about! All I knew was, I was tremendously lonely, and I didn’t want to discuss that. And so, not having thoughts to share, when I met someone I talked about what I thought that person would like to hear. People quickly saw through me and looked for someone else, leaving me perennially alone, lonely and feeling isolated from others.
 

When I was 45, I stumbled upon a book about building self-knowledge. It asked questions about favorite colors and favorite ice cream. Then came questions about worldly beliefs. I knew my favorite colors and ice cream, but I discovered I actually had no universal beliefs at all. In that moment, I discovered what I needed to do: to think about myself, who I was, what I believed in, and who I wanted to be. I realized I had spent my entire life perplexed by others. That realization gave me the motivation I needed to stop focusing on my isolation and instead begin doing the daunting, yet healing work of starting to uncover myself.

It took me almost twenty years of doing brave, creative activities in order to know and to feel comfortable with myself. Although largely challenging, the years were also fulfilling because at each step of the journey, I felt joy in adding to my self-knowledge. I learned that self-knowledge built self-esteem, which allowed me to blossom and flourish.

Eventually I learned to relax with others—once I knew I was somebody, just as much as anybody else. And soon, I finally made a peer friend! And then another … and another. My circle of friends has enhanced my feelings and knowledge of self unlike anything I could ever have imagined! I also realized that almost everyone constantly strives to change to be better and to have loving friendships. It just took me longer to start.

I do believe I would have developed a sense of self way back, in pre-kindergarten, if I had been given opportunities to be with other toddlers. The pain from social isolation, in particular what I felt during early childhood, still lives within my being. However, the road to healing has given me great optimism and joy in living. My 15 years of writing was validated by Dr. Manohar in her October 2016, review of my memoir in the American Psychiatric Journal. She singled out how I described the need for self-knowledge.

I write this article hoping others can learn and benefit from my experience.

References:

  1. Ghosh, P. (2016, December 12). Brain tests predict children’s futures. Retrieved April 06, 2017, from http://www.bbc.com/news/health-38281663
  2. Brave: A Painfully Shy Life. (2016, October 3). Retrieved April 06, 2017, from http://ps.psychiatryonline.org.....0&

Helen_Rivas-Rose_Image EnlargerHelen Rivas-Rose is a founder of and the program manager for the Center for Social Isolation Relief, a 501(C)3, which was created in 2015. Its mission is to help ensure that all children and youth learn to unite with peer friends.