Avatar

Please consider registering
guest

sp_LogInOut Log In sp_Registration Register

Register | Lost password?
Advanced Search

— Forum Scope —




— Match —





— Forum Options —





Minimum search word length is 4 characters - maximum search word length is 84 characters

No permission to create posts
sp_Feed Topic RSS sp_TopicIcon
Stelling van de dag
22 juni 2007
17:53
Avatar
Guest
Guests

Als je iemand wilt leren kennen,neem je altijd een risico,

helaas doen mensen te vaak zich anders voor als ze zijn,en hoe ouder je wordt hoe meer het opvalt dat er veel mensen zijn die dat doen....,zodoende krijg je toch vaker de deksel op de neus,ook al

meen je dat soms mensen te vertrouwen zijn. 😛

22 juni 2007
17:45
Avatar
Guest
Guests

Dat heb ik dus ook, dat ik flink beschadigt ben

in vertrouwen... de andere kant is , dat zonder vertrouwen geen basis voor diepere gesprekken mogelijk is... en regelmatig stoot ik dan mijn hoofd weer, omdat ik zo graag wil kunnen

vertrouwen...soms lijkt het erop, dat ik juist mensen wil vertrouwen die ik beter niet kan vertrouwen...

22 juni 2007
17:28
Avatar
Guest
Guests

Weet ik niet..

Mijn vertrouwen naar mensen

toe is een paar keer erngstig misbruikt, zelfs 1x na 3 jaren vriendschap, ik ben er dus achter dat ik niet zomaar iedereen blind kan vertrouwen, zoals met dat met mij kan.
Ook realiseer ik me

wel dat je eigenlijk niemand blind kan vertrouwen, zelfs na 25 jaar huwelijk gaan mensen opeens vreemd ofzo.

22 juni 2007
17:21
Avatar
Guest
Guests

Stelling van de avond :):
Vertrouwen geven

als voorschot, als je net iemand heb leren kennen is het risico waard...het voelt altijd wel een beetje als in het diepe springen.

22 juni 2007
13:38
Avatar
Guest
Guests

Maar goed? het wordt een beetje

een dialoog zo

Je hebt helemaal gelijk ;). Ik vind het anders wel heel prettig dat je zo uitgebreid en aandachtsvol (of hoe je dat precies noemt :)) reageert dus dank je

wel daarvoor in ieder geval! Ik wil anders graag nog reageren op je bericht hoor, maar goed nu maar weer even de dialoog doorbreken inderdaad. Jammer dat je je stelling vergeten bent... hmm tja ik

ben dan weer niet zo goed in het verzinnen van een stelling ::).. wie biedt?? ;).

22 juni 2007
09:23
Avatar
Marjolein
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 592
Member Since:
11 april 2005
sp_UserOfflineSmall Offline

Mysteri

said:

Dat herken ik wel ja. Ik word dan ook (minder of meer) angstig. Wat jij beschrijft (dat je zintuigen op scherp staan dan) klinkt ook wel als

angst, want dat gebeurt er o.a. met je lichaam wanneer je angstig bent.

Klopt inderdaad wel.

Wel een beetje overdreven angstreacties; als het nou om een troep

bloeddorstige leeuwen ging?. :-

Mysteri said:

Ja ik denk ook dat dat zo is, maar rechtstreeks om aandacht vragen

lijkt me toch beter (werken) dan dan zo indirect via hints ::). De kans is dan ook groter dat het opgemerkt wordt natuurlijk ;).

Ja, dat wel.
Maar dit zal wel te

maken hebben met dat dubbele gevoel van aan de ene kant aandacht willen en aan de andere kant weer niet

Wat zijn verlegen mensen soms toch ingewikkeld? 😉

[quote

author=Mysteri link=topic=3506.msg38909#msg38909 date=1181040906] Maar, vraag ik me dan meteen wel af, is dat dan wel iets waar je zelf achter staat dat belang van een ander boven dat van jou

plaatsen?

Lastige vraag?

Aan de ene kant wel (ja, daar gaan we weer?).
Het is wel ?makkelijk? om de zin van de ander te doen. Dan is het mijn

verantwoordelijkheid niet als er iets ?mis? gaat. Ik heb moeite met verantwoordelijkheden nemen?.
En je voorkomt zo ?conflicten?.

Wat dit betreft heb ik trouwens wel veel gehad ana

boeken over het Enneagram. Door te lezen over ?mijn? type (type 9) heb ik wat meer inzicht gekregen in dat vik zo in elkaar zit en wat ik daar aan zou kunnen veranderen.

[quote

author=Mysteri link=topic=3506.msg38909#msg38909 date=1181040906] Ja je zou zeggen dat als je dat wel best vindt dat het meer een kwestie van karakter is.

Het is

inderdaad deels ook wel mijn karakter. Ik ben vrij makkelijk en snel tevreden.

Mysteri said:

Dat laatste is zeker

herkenbaar. Mijn vriendin was vroeger een stuk verlegener dan nu en ze is veel meer gaan praten (nu zowat een echte babbelkous) en heeft meer zelfvertrouwen gekregen. Ik heb dus ook het idee soms

over haar dat ze het vervelend vindt wanneer ik weinig zeg terwijl dat vroeger eigenlijk niet voor kwam.

Wel jammer dat zoiets gebeurt.
Nu ze zelf veranderd is, bijna

vergeten zijn hoe ze zelf was en hoe jullie contact vroeger was?

Mysteri said:

Het idee dat ze liever met andere mensen

omgaat komt voort uit het feit dat ik (door verhalen van haar) weet dat ze veel vaker met die anderen omgaat/ze belt enz. En soms heeft ze het bijv. over iemand dat die zo'n gezellige kletser

is en ze nooit om gesprekstof verlegen zitten.

Wel confronterend en pijnlijk, zulk soort uitspraken, lijkt me.
En waarschijnlijk heeft ze niet eens door hoe zoiets

overkomt op jou.

Mysteri said:

Ja hier hetzelfde verhaal. Soms zie ik het niet meer zitten en geef het dan een tijdlang

eigenlijk min of meer op, maar gelukkig is er tot nu toe altijd wel weer een moment gekomen dat ik het toch weer probeer.

Goed zo; wel blijven doen hoor :) (proberen

dan, niet opgeven)

Mysteri said:

Alleen is immers ook zo alleen en ik ben niet iemand die daar tevreden mee kan zijn (ben

geen echte einzelganger ofzo).

Ik ook niet. Ik vind lang alleen zijn helemaal niet prettig.
Ik ken mensen die veel beter zijn in sociale contacten, maar die gek

genoeg wel van alleen zijn houden.

Maar goed? het wordt een beetje een dialoog zo 😉

Even een nieuwe stelling, voor de afwisseling:

Uhm? wie

verzint er ??n? Ik had er thuis ??n bedacht en nu weet ik ?m even niet meer? ??? 😀

18 juni 2007
10:53
Avatar
Guest
Guests

Marjolein

said:

...Dat is namelijk iets dat ook meespeelt bij het krijgen van aandacht.
Als er aandacht op me is gericht, word ik me vaak opeens veel

bewuster van mijn eigen aanwezigheid.
Ik weet niet of je begrijpt wat ik daar mee bedoel; het is lastig uit te leggen.
Het is dan alsof alle zintuigen op scherp worden gezet

o.i.d.

Dat herken ik wel ja. Ik word dan ook (minder of meer) angstig. Wat jij beschrijft (dat je zintuigen op scherp staan dan) klinkt ook wel als angst, want dat gebeurt er

o.a. met je lichaam wanneer je angstig bent.

Mysteri said:

Pas als ik mensen goed ken of soms via internet durf ik meer

over mezelf te vertellen en soms zelfs min of meer te vragen naar aandacht, maar nog wel vaak d.m.v. hints en misschien dat die niet bij iedereen even duidelijk overkomen(?)

Is dit ook

een hint? ;D 😛

Haha betrapt.. :-[ :) :-[ :)..

Haha.
Maar dat is juist goed.
Misschien moet ons soort mensen juist

leren wat meer om aandacht te vragen.

Ja ik denk ook dat dat zo is, maar rechtstreeks om aandacht vragen lijkt me toch beter (werken) dan dan zo indirect via hints ::). De kans

is dan ook groter dat het opgemerkt wordt natuurlijk ;).

Op zich is het ook niet onlogisch dat mensen voornamelijk op gedrag reageren. Dat is wat ze waarnemen.
In

iemand anders hoofd kijken, kunnen ze niet.

Ik denk dat het ook wel een bepaald soort lef vergt om bij een verlegen persoon die uit zichzelf niet veel blootgeeft, toch te proberen wat

meer los te krijgen.
En naast lef ook nog het inzicht dat die verlegen persoon dat stiekem toch wel wil, al lijkt het niet zo.

Nee de meeste mensen kunnen geen gedachten lezen

(en gelukkig maar ;)) en het lijkt mij ook wel getuigen van lef (of eventueel het niet goed kunnen opvangen van non-verbale signalen) iemand te benaderen die gesloten over komt.

?Minder? achten is het niet helemaal bij mij. Dat wil zeggen; ik heb geen minderwaardigheidsgevoelens/negatief zelfbeeld o.i.d.
Maar op een of andere manier plaats ik vaak het belang

van een ander wel boven dat van mij. Niet omdat ik mezelf minder vind; maar dat is gewoon hoe ik in elkaar zit.

Ja dat kan natuurlijk. Bij mij is het (ook) deels een eigenschap denk

ik. Maar, vraag ik me dan meteen wel af, is dat dan wel iets waar je zelf achter staat dat belang van een ander boven dat van jou plaatsen?

Het heeft denk ik deels te maken met

het vermijden van risico. Als je aandacht vraagt (of iets anders wilt) loop je het risico dat een ander daar iets op tegen heeft.

Ja dat kan ik me goed voorstellen dat dat ermee te

maken kan hebben.
Wat mezelf betreft denk ik dat ik de idee heb meegekregen in m'n opvoeding (of misschien is het karakter?) dat ik niet egoistisch mag zijn en aandacht vragen valt daar

ook onder ("kindertjes die vragen worden overgeslagen").

In andere situaties heb ik dat ook.
Ook daar vind ik het vaak wel oke als er gebeurt wat een ander

wil.

Ja je zou zeggen dat als je dat wel best vindt dat het meer een kwestie van karakter is.

Als jullie 2 levens zo verschillend van elkaar zijn gaan lopen,

is het inderdaad lastiger de vriendschap in stand te houden zoals hij was. Maar wel erg jammer.
Waar komt het gevoel vandaan dan dat ze liever met andere mensen omgaat?
Ik zou wel

contact met haar blijven houden; anders wordt de drempel denk ik steeds hoger.

Ik had zelf in de brugklas een vriendin, die daarna naar een andere klas ging.
In de loop van de tijd

begon ze steeds meer naar een groepje meisjes toe te trekken uit haar eigen klas.
Ik was in pauzes e.d. wel bij dat groepje, maar begon er steeds minder bij te passen.
Ergens wel

herkenbaar dus?

Niet zo lang geleden heb ik weer contact opgenomen met die vriendin, maar het werkt niet echt meer?
Ze heeft sowieso een relatie.
En het lijkt ook wel of ook

zij nu wordt ?weggejaagd? doordat ik weinig zeg. Terwijl dat vroeger niet uitmaakte?

Dat laatste is zeker herkenbaar. Mijn vriendin was vroeger een stuk verlegener dan nu en ze is

veel meer gaan praten (nu zowat een echte babbelkous) en heeft meer zelfvertrouwen gekregen. Ik heb dus ook het idee soms over haar dat ze het vervelend vindt wanneer ik weinig zeg terwijl dat

vroeger eigenlijk niet voor kwam.
Het idee dat ze liever met andere mensen omgaat komt voort uit het feit dat ik (door verhalen van haar) weet dat ze veel vaker met die anderen omgaat/ze belt

enz. En soms heeft ze het bijv. over iemand dat die zo'n gezellige kletser is en ze nooit om gesprekstof verlegen zitten. Ook komt het steeds minder vaak voor dat ze voor stelt om gewoon bij

elkaar langs te komen, in plaats daarvan stelt ze voor om samen iets te doen.

Mysteri said:

Ik heb in het

verlden iemand ontmoet; een voormalig mede-student, die ook zo in elkaar zat.
De eerste keer dat ik hem ontmoette, was op weg naar een introductiekamp.
Op een bepaald moment kwam hij

naast mij fietsen en begon een gesprekje. Het viel hem wel op dat ik niet zo'n prater was, maar dat maakte niet uit. Hij stelde juist de vraag, 'Wat dan wel?".
Heel

confronterend; aan de ene kant vervelend, maar ook verrassend. Het was me niet eerder overkomen dat iemand probeerde door die verlegenheid heen te komen en mij beter wilde leren kennen.
Helaas

is dit contact een aantal jaren later verloren gegaan; dit doordat het om een bepaald moment meer is geweest dan alleen vriendschap.
Dit soort mensen heb ik daarna zelden meer ontmoet....

Bij de meeste andere mensen moet je zelf meer initiatief nemen, uit jezelf meer van jezelf laten zien om te zorgen dat je ze opvalt en dat ze je een leuk iemand vinden....

Jammer dat je niet meer van die mensen bent tegengekomen later (en dat de vriendschap afliep) :-. Ik denk dat er wel meer van die mensen zijn, hoewel ze wel in de minderheid zullen zijn,

maar 1 van de redenen dat we ze niet zo gauw tegenkomen zal denk ik ook wel zijn omdat we niet zovaak met mensen in contact komen?

Dat lijkt mij inderdaad ook wel

een reden.
Daarom onderneem ik ook wel wat dingen om mensen te leren kennen. Maar dan nog blijft het beperkt, omdat het toch altijd weer even duurt voor ik een redelijk contact heb opgebouwd

met iemand. En bij een cursus o.i.d. krijg je daar niet altijd heel veel kans voor.
Maar goed, ik blijf dat soort dingen toch maar doen.

Ja hier hetzelfde verhaal.

Soms zie ik het niet meer zitten en geef het dan een tijdlang eigenlijk min of meer op, maar gelukkig is er tot nu toe altijd wel weer een moment gekomen dat ik het toch weer probeer. Alleen is

immers ook zo alleen en ik ben niet iemand die daar tevreden mee kan zijn (ben geen echte einzelganger ofzo).

14 juni 2007
14:02
Avatar
Marjolein
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 592
Member Since:
11 april 2005
sp_UserOfflineSmall Offline

Mysteri

said:

Ik begrijp wel wat je bedoelt hiermee, ook omdat dat bij mij mede een rol speelt. Ik vind aandacht krijgen ook prettig, maar het voelt

'gewoon' ongemakkelijk, hoewel dat minder ongemakkelijk wordt naarmate ik me bij degene van wie ik aandacht krijg meer op m'n gemak voel. Maakt dat bij jou ook nog wat uit?

Ja, dat maakt inderdaad bij mij ook uit.
Ik heb dan minder snel dat ik me heel bewust ben van mezelf.

Dat is namelijk iets dat ook meespeelt bij het krijgen

van aandacht.
Als er aandacht op me is gericht, word ik me vaak opeens veel bewuster van mijn eigen aanwezigheid.
Ik weet niet of je begrijpt wat ik daar mee bedoel; het is lastig uit te

leggen.
Het is dan alsof alle zintuigen op scherp worden gezet o.i.d.

Mysteri said:

Pas als ik mensen goed ken

of soms via internet durf ik meer over mezelf te vertellen en soms zelfs min of meer te vragen naar aandacht, maar nog wel vaak d.m.v. hints en misschien dat die niet bij iedereen even duidelijk

overkomen(?)

Is dit ook een hint? ;D 😛

Haha betrapt.. :-[ :) :-[ :)..

Haha.
Maar dat is juist goed.
Misschien

moet ons soort mensen juist leren wat meer om aandacht te vragen.

Mysteri said:

Ja zo werkt dat, kom ik steeds meer

achter ook. Hadden we het gisteren in therapie toevallig ook nog over, waarop de therapeute zei: mensen reageren over het algemeen alleen op gedrag. Als iemand verder kijkt dan dat is dat meer een

uitzondering.

Op zich is het ook niet onlogisch dat mensen voornamelijk op gedrag reageren. Dat is wat ze waarnemen.
In iemand anders hoofd kijken, kunnen ze niet.

Ik denk dat het ook wel een bepaald soort lef vergt om bij een verlegen persoon die uit zichzelf niet veel blootgeeft, toch te proberen wat meer los te krijgen.
En naast lef ook nog

het inzicht dat die verlegen persoon dat stiekem toch wel wil, al lijkt het niet zo.

Mysteri said:

Overigens vind ik het heel normaal als iemand anders wel de aandacht op zichzelf richt (tenminste, als dat niet te overdreven gebeurt).
Als een collega o.i.d. iets vertelt over wat ze/hij

heeft meegamaakt of gaat doen of in haar hoofd heeft etc..., vind ik het heel gewoon om daarnaar te luisteren.

Ja 'gek' h?, dat heb ik ook. Zal wel iets met jezelf op

??n of andere manier minder achten dan een ander te maken hebben, tenminste voor mij gaat dat wel op. (misschien vind je jezelf een minder goede verteller dan anderen bijv.)

?Minder? achten is het niet helemaal bij mij. Dat wil zeggen; ik heb geen minderwaardigheidsgevoelens/negatief zelfbeeld o.i.d.
Maar op een of andere manier plaats ik vaak het belang van een

ander wel boven dat van mij. Niet omdat ik mezelf minder vind; maar dat is gewoon hoe ik in elkaar zit.
Het heeft denk ik deels te maken met het vermijden van risico. Als je aandacht vraagt

(of iets anders wilt) loop je het risico dat een ander daar iets op tegen heeft.

In andere situaties heb ik dat ook.
Ook daar vind ik het vaak wel oke als er gebeurt wat een ander

wil.

Mysteri said:

Ik denk omdat ze een ander leven is gaan leiden dan ik: gezin, werk en verhuizingen naar andere

plaatsen waar ze dan weer nieuwe vriendinnen heeft gemaakt e.d. En omdat ik weleens het idee kreeg dat ze liever met die andere mensen omging dan met mij en dan neem ik zelf ook minder snel contact

op :-[.

Als jullie 2 levens zo verschillend van elkaar zijn gaan lopen, is het inderdaad lastiger de vriendschap in stand te houden zoals hij was. Maar wel erg

jammer.
Waar komt het gevoel vandaan dan dat ze liever met andere mensen omgaat?
Ik zou wel contact met haar blijven houden; anders wordt de drempel denk ik steeds hoger.

Ik

had zelf in de brugklas een vriendin, die daarna naar een andere klas ging.
In de loop van de tijd begon ze steeds meer naar een groepje meisjes toe te trekken uit haar eigen klas.
Ik was

in pauzes e.d. wel bij dat groepje, maar begon er steeds minder bij te passen.
Ergens wel herkenbaar dus?

Niet zo lang geleden heb ik weer contact opgenomen met die vriendin, maar

het werkt niet echt meer?
Ze heeft sowieso een relatie.
En het lijkt ook wel of ook zij nu wordt ?weggejaagd? doordat ik weinig zeg. Terwijl dat vroeger niet uitmaakte?

Mysteri said:

Ik heb in het verlden iemand ontmoet; een voormalig mede-student, die ook zo in elkaar zat.
De

eerste keer dat ik hem ontmoette, was op weg naar een introductiekamp.
Op een bepaald moment kwam hij naast mij fietsen en begon een gesprekje. Het viel hem wel op dat ik niet zo'n prater

was, maar dat maakte niet uit. Hij stelde juist de vraag, 'Wat dan wel?".
Heel confronterend; aan de ene kant vervelend, maar ook verrassend. Het was me niet eerder overkomen dat

iemand probeerde door die verlegenheid heen te komen en mij beter wilde leren kennen.
Helaas is dit contact een aantal jaren later verloren gegaan; dit doordat het om een bepaald moment meer

is geweest dan alleen vriendschap.
Dit soort mensen heb ik daarna zelden meer ontmoet....

Bij de meeste andere mensen moet je zelf meer initiatief nemen, uit jezelf meer van jezelf

laten zien om te zorgen dat je ze opvalt en dat ze je een leuk iemand vinden....

Jammer dat je niet meer van die mensen bent tegengekomen later (en dat de vriendschap

afliep) :-. Ik denk dat er wel meer van die mensen zijn, hoewel ze wel in de minderheid zullen zijn, maar 1 van de redenen dat we ze niet zo gauw tegenkomen zal denk ik ook wel zijn omdat

we niet zovaak met mensen in contact komen?

Dat lijkt mij inderdaad ook wel een reden.
Daarom onderneem ik ook wel wat dingen om mensen te leren kennen. Maar dan nog

blijft het beperkt, omdat het toch altijd weer even duurt voor ik een redelijk contact heb opgebouwd met iemand. En bij een cursus o.i.d. krijg je daar niet altijd heel veel kans voor.
Maar

goed, ik blijf dat soort dingen toch maar doen.

13 juni 2007
22:49
Avatar
Guest
Guests

Sorry, ik heb m'n bericht

inmiddels weer wat aangevuld (ik moet eens leren eerst op de bekijken-knop te drukken 😉 want mensen lezen het sneller dan ik denk :D).

rik

said:

Duidelijk genoeg voor mij. Ik denk dat verlegenheid niet per se met alle drie te maken hoeft te hebben, meestal wel 1

altijd want blozen heeft denk ik ook met negatieve gedachten te maken.

Ja precies, dat is mijn punt ook zo'n beetje, in het kort.

Ik las ook weleens

dat iedereen wel zelfvertrouwen in zich heeft, maar dat het altijd op de achtergrond blijft door gedachten en onzekerheden en is weggedrukt door slechte ervaringen in het verleden.

Interessant! Hier ga ik eens verder over nadenken.

13 juni 2007
22:41
Avatar
rik
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 1178
Member Since:
19 november 2004
sp_UserOfflineSmall Offline

Mysteri

said:

[quote=Nikki ] Ik dacht dat verlegenheid altijd met weinig zelfvertrouwen,

gebrek aan sociale vaardigheden en negatieve gedachten te maken had. Alleen de een wat erger als de ander.

Nou, ik vermoed zelf van niet omdat je onder andere ook verlegen

mensen hebt die zeggen op zich best wel zelfvertrouwen te hebben, of verlegenen die voornamelijk sociale vaardigheden missen (en daardoor verlegen zijn) of mensen die zich prima kunnen redden op

sociaal gebied maar last hebben van excessief blozen, tenminste dat heb ik zo begrepen uit de verhalen van mensen.
Het is, denk ik, ook maar wat je onder 'leuk meedoen' verstaat? Ik

heb daar zelf een beeld bij van je gedragen als iemand die totaal niet verlegen is en ik denk dat als je je helemaal niet zo voelt dat het wel erg lastig is om dat vol te houden. Dat is tenminste

wat ik zo heb gelezen van de mensen die dit probeerden. En als ik het zelf probeerde (bijv. als ik me in een gesprek mengde en heel veel ging praten ineens) dan merkte ik dat ik dat niet lang

volhield omdat er op een gegeven moment toch weer negatieve gedachten boven kwamen en ik angstig werd.
Ik denk ook dat, al kunnen verlegen mensen (inclusief die met gegeneraliseerde sociale

fobie en OPS) veel dingen gemeen hebben, iemand die bijv. voornamelijk moeite heeft met het in contact komen met mensen van het "begeerde geslacht" minder of geen moeite zal hebben met

'leuk meedoen' op een feestje. Nou ja ik hoop dat ik me een beetje duidelijk heb kunnen maken want ik vind het lastig om uit te leggen wat ik precies bedoel :-[.

Duidelijk genoeg voor mij. Ik denk dat verlegenheid niet per se met alle drie te maken hoeft te hebben, meestal wel 1 altijd want blozen heeft denk ik ook met negatieve

gedachten te maken. Wat zouden ze van me vinden als ik weer ga blozen bijv. Heb zelf vooral last van weinig zelfvertrouwen en negatieve gedachten. sociale vaardigheden heb ik

genoeg. ik kan ze alleen moeilijk toepassen door mijn remmingen en gedachten over mezelf.

Ik las ook weleens dat iedereen wel zelfvertrouwen in zich heeft, maar dat het altijd op

de achtergrond blijft door gedachten en onzekerheden en is weggedrukt door slechte ervaringen in het verleden.

13 juni 2007
22:28
Avatar
Guest
Guests

Nikki

said:

Ik dacht dat verlegenheid altijd met weinig zelfvertrouwen, gebrek aan sociale vaardigheden en negatieve gedachten te maken had. Alleen

de een wat erger als de ander.

Nou, ik vermoed zelf van niet omdat je onder andere ook verlegen mensen hebt die zeggen op zich best wel zelfvertrouwen te hebben, of verlegenen

die voornamelijk sociale vaardigheden missen (en daardoor verlegen zijn) of mensen die zich prima kunnen redden op sociaal gebied maar last hebben van excessief blozen, tenminste dat heb ik zo

begrepen uit de verhalen van mensen.

Het is, denk ik, ook maar wat je onder 'leuk meedoen' verstaat? Ik heb daar zelf een beeld bij van je gedragen als iemand die totaal niet

verlegen is en ik denk dat als je je helemaal niet zo voelt dat het wel erg lastig is om dat vol te houden. Dat is tenminste wat ik zo heb gelezen van de mensen die dit probeerden. En als ik het

zelf probeerde (bijv. als ik me in een gesprek mengde en heel veel ging praten ineens) dan merkte ik dat ik dat niet lang volhield omdat er op een gegeven moment toch weer negatieve gedachten boven

kwamen en ik angstig werd en daardoor dichtklapte.

Ik denk ook dat als het een kwestie zou zijn van gewoon je erin gooien en meedoen met alles waar je bang voor bent dat iedereen er

binnen korte tijd vanaf zou kunnen zijn, maar dat is helaas niet zo dus geloof ik meer in de stapje-voor-stapje aanpak waarbij je, behalve voorzichtig en stap-voor-stap meedoen, tegelijk - of nog

liever voor die tijd omdat de kans dan kleiner is dat het mislukt en dat je daardoor in een negatieve spiraal beland omdat je denkt van "zie je wel het lukt me toch nooit!" - werkt aan je

(zelf)vertrouwen, negatieve gedachten e.d.

Ik denk ook dat, al kunnen verlegen mensen (inclusief die met gegeneraliseerde sociale fobie en OPS) veel dingen gemeen hebben, iemand die

bijv. voornamelijk moeite heeft met het in contact komen met mensen van het "begeerde geslacht" minder of geen moeite zal hebben met 'leuk meedoen' in een vergadering bijv.. Nou

ja ik hoop dat ik me een beetje duidelijk heb kunnen maken want ik vind het lastig om uit te leggen wat ik precies bedoel :-[.

13 juni 2007
17:02
Avatar
Guest
Guests

toch is het wel een manier om zelfvertrouwen te

krijgen.
daarbij kun je best jezelf blijven. in principe geef je jezelf een keer een schop onder je kont om mee te doen. jezelf die schop geven is niet jezelf zijn, maar hoe je daarna overkomt

om de anderen wel. als het goed gaat, heb je later alleen nog een duwtje in je rug van jezelf nodig.
als het niet goed gaat, heb je het in ieder geval geprobeerd

13 juni 2007
16:36
Avatar
Guest
Guests

Mysteri

said:

Ik heb nog een:
Toch leuk meedoen, ondanks je verlegenheid, keert zich uiteindelijk tegen je en maakt je nog onzekerder

omdat je op je tenen loopt. Of kom je er zo juist overheen?  :-

Bij mijn weten verschilt dat per persoon en de soort en ernst van de verlegenheid. Ik denk als je

niet zo (heel) erg verlegen bent (en/of slechts in 1 of een paar situaties) dat het misschien zou kunnen werken. Maar ik lees ook vaak van mensen (o.a. op dit forum) die proberen leuk mee te doen

en dus in feite toneel spelen dan, dat het alleen/vooral erg vermoeiend is. En, zoals je zelf zegt Nikki, dat het je ook juist nog onzekerder kan maken. Ik denk daarom dat in de meeste ernstigere

gevallen van verlegenheid/sociale fobie/OPS het juist tegen je werkt omdat je nog niet voldoende (zelf)vertrouwen en vaardigheden hebt opgedaan of je negatieve gedachten hebt verminderd om echt

succesvol mee te doen. Dan kan je beter eerst aan je zelf(beeld) werken en met kleine stapjes je in sociale situaties begeven.

Ik dacht dat verlegenheid altijd met weinig

zelfvertrouwen, gebrek aan sociale vaardigheden en negatieve gedachten te maken had.  Alleen de een wat erger als de ander. Maar als je maar een beetje verlegen bent, kun je jezelf inderdaad

beter accepteren, en ga je niet lopen toneelspelen. 

13 juni 2007
12:21
Avatar
Guest
Guests

Marjolein

said:

[quote=Mysteri ] Heel herkenbaar. Ik voel me vaak wel schuldig - denk ik -

eigenlijk wanneer ik om aandacht vraag. Is dat het ook wat het voor jou moeilijk maakt misschien?

?Schuldig? voelen is in mijn geval denk ik niet helemaal het

juiste woord.
Maar ik weet ook niet precies wat wel. :-

Ik denk dat je zelf eigenlijk al het antwoord hebt gegeven:

Het probleem bij mij is

dat ik aan de ene kant aandacht krijgen wel prettig vind, maar aan de andere kant kan ik er vaak niet zo goed mee uit de voeten; ik weet niet hoe ik moet reageren, voel me er ongemakkelijk

onder.
Beetje tegenstrijdig....

Ik begrijp wel wat je bedoelt hiermee, ook omdat dat bij mij mede een rol speelt. Ik vind aandacht krijgen ook prettig, maar het voelt

'gewoon' ongemakkelijk, hoewel dat minder ongemakkelijk wordt naarmate ik me bij degene van wie ik aandacht krijg meer op m'n gemak voel. Maakt dat bij jou ook nog wat uit?

Mysteri said:

Pas als ik mensen goed ken of soms via internet durf ik meer over mezelf te vertellen en soms zelfs min of meer te

vragen naar aandacht, maar nog wel vaak d.m.v. hints en misschien dat die niet bij iedereen even duidelijk overkomen(?)

Is dit ook een hint? ;D 😛

Haha betrapt.. :-[ :) :-[ :)..

Mysteri said:

Eigenlijk hoop ik dat een ander uit

zich-/haarzelf dingen aan me vraagt, daar op in gaat enz. waardoor ik het idee heb dat de ander ook w?rkelijk geinteresseerd is.

Dat herken ik heel goed.

Maar het lastige is weer, dat wanneer je zelden iets vertelt, dat mensen ook niets vragen, geen interesse tonen etc? (wat ook niet echt onlogisch is, op zich)

Ja zo werkt dat,

kom ik steeds meer achter ook. Hadden we het gisteren in therapie toevallig ook nog over, waarop de therapeute zei: mensen reageren over het algemeen alleen op gedrag. Als iemand verder kijkt dan

dat is dat meer een uitzondering.

Overigens vind ik het heel normaal als iemand anders wel de aandacht op zichzelf richt (tenminste, als dat niet te overdreven gebeurt).
Als

een collega o.i.d. iets vertelt over wat ze/hij heeft meegamaakt of gaat doen of in haar hoofd heeft etc..., vind ik het heel gewoon om daarnaar te luisteren.

Ja 'gek'

h?, dat heb ik ook. Zal wel iets met jezelf op ??n of andere manier minder achten dan een ander te maken hebben, tenminste voor mij gaat dat wel op. (misschien vind je jezelf een minder goede

verteller dan anderen bijv.)

Mysteri said:

Ik heb wel een jeugdvriendin die dat doet en die ook goed kan luisteren maar

helaas spreek ik haar niet vaak meer.

Jammer, eigenlijk. Hoe komt dat? Kun je dat contact niet weer oppakken?

Ik denk omdat ze een ander leven is gaan

leiden dan ik: gezin, werk en verhuizingen naar andere plaatsen waar ze dan weer nieuwe vriendinnen heeft gemaakt e.d. En omdat ik weleens het idee kreeg dat ze liever met die andere mensen omging

dan met mij en dan neem ik zelf ook minder snel contact op :-[.

Ik heb in het verlden iemand ontmoet; een voormalig mede-student, die ook zo in elkaar zat.
De eerste keer dat

ik hem ontmoette, was op weg naar een introductiekamp.
Op een bepaald moment kwam hij naast mij fietsen en begon een gesprekje. Het viel hem wel op dat ik niet zo'n prater was, maar dat

maakte niet uit. Hij stelde juist de vraag, 'Wat dan wel?".
Heel confronterend; aan de ene kant vervelend, maar ook verrassend. Het was me niet eerder overkomen dat iemand probeerde

door die verlegenheid heen te komen en mij beter wilde leren kennen.
Helaas is dit contact een aantal jaren later verloren gegaan; dit doordat het om een bepaald moment meer is geweest dan

alleen vriendschap.
Dit soort mensen heb ik daarna zelden meer ontmoet....

Bij de meeste andere mensen moet je zelf meer initiatief nemen, uit jezelf meer van jezelf laten zien om

te zorgen dat je ze opvalt en dat ze je een leuk iemand vinden....

Jammer dat je niet meer van die mensen bent tegengekomen later (en dat de vriendschap afliep) :-.

Ik denk dat er wel meer van die mensen zijn, hoewel ze wel in de minderheid zullen zijn, maar 1 van de redenen dat we ze niet zo gauw tegenkomen zal denk ik ook wel zijn omdat we niet zovaak met

mensen in contact komen?

12 juni 2007
19:50
Avatar
rik
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 1178
Member Since:
19 november 2004
sp_UserOfflineSmall Offline

Nikki said:

Toch leuk meedoen, ondanks je verlegenheid, keert zich uiteindelijk tegen je en maakt je nog onzekerder omdat je op je tenen loopt. Of kom je er zo juist overheen?

:-

Het kan werken als het niet teveel voor je is. Je kan daarna altijd even een dagje rust nemen. Of als je je onzekerder gaat voelen een paar

gedachtenschema's maken. is ook voor iedereen weer verschillend natuurlijk.

12 juni 2007
18:01
Avatar
Guest
Guests

Ik heb nog een:
Toch leuk meedoen, ondanks je verlegenheid, keert zich uiteindelijk tegen je en maakt je nog onzekerder omdat je op je tenen loopt. Of kom je er zo juist overheen? :-

Bij mijn weten verschilt dat per persoon en de soort en ernst van de verlegenheid. Ik denk als je niet zo (heel) erg verlegen bent (en/of slechts in 1 of een paar situaties) dat het

misschien zou kunnen werken. Maar ik lees ook vaak van mensen (o.a. op dit forum) die proberen leuk mee te doen en dus in feite toneel spelen dan, dat het alleen/vooral erg vermoeiend is. En, zoals

je zelf zegt Nikki, dat het je ook juist nog onzekerder kan maken. Ik denk daarom dat in de meeste ernstigere gevallen van verlegenheid/sociale fobie/OPS het juist tegen je werkt omdat je nog niet

voldoende (zelf)vertrouwen en vaardigheden hebt opgedaan of je negatieve gedachten hebt verminderd om echt succesvol mee te doen. Dan kan je beter eerst aan je zelf(beeld) werken en met kleine

stapjes je in sociale situaties begeven.

7 juni 2007
07:01
Avatar
Guest
Guests

Ik denk ook dat je altijd even over een drempel moet,

ondanks je spanning, en proberen mee te doen en mee te praten. Maar dat geforceerd spontaan doen je juist onzeker maakt, Het verschil tussen hoe je je voelt, en hoe je je voordoet is dan te groot.

Je voelt dan extra dat je niet bent zoals je zou willen zijn, of denkt te moeten zijn waardoor je nog onzekerder en verlegener wordt. Dus ergens moet je wel van jezelf accepteren dat je verlegen

bent, maar ook proberen leuk mee te doen om over je onzekerheid heen te komen.

7 juni 2007
06:52
Avatar
Marjolein
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 592
Member Since:
11 april 2005
sp_UserOfflineSmall Offline

Nikki

said:

Ik heb nog een:
Toch leuk meedoen, ondanks je verlegenheid, keert zich uiteindelijk tegen je en maakt je nog onzekerder omdat je op je

tenen loopt. Of kom je er zo juist overheen? :-

Ik denk dat het het beste is hier een soort middenweg tussen te vinden.

Overal voor weg

blijven lopen, levert niets op. Altijd in je eentje zitten, zelden iets leuks doen met anderen etc? is niets, dat is zonde van je leven lijkt me.
Maar altijd op je tenen moeten lopen, is ook

niet goed.

Ik denk dat je inderdaad wel gedeeltelijk over je verlegenheid heen kunt komen door enge dingen toch te doen; maar wel met kleine stapjes.
Daarbij wordt je dan

inderdaad wel geconfronteerd met je verlegenheid, wat je onzeker kan maken. Dat is ook wel logisch; dat is nou juist het hele probleem bij verlegenheid :).
Maar dit moet te overleven

zijn, als je niet al te grote stappen neemt :)

Ik denk ook niet dat het nodig is om iemand totaal anders te willen worden; er zullen altijd verlegen trekjes blijven en dat

lijkt me ook helemaal niet erg.
Je kunt als verlegen persoon best op je eigen manier meedoen aan het sociale leven; je hoeft echt niet lijken op de massa.
Maar het is wel belangrijk om

te leren zo met je verlgenheid om te gaan dat het niet je hele leven vergalt.

6 juni 2007
20:43
Avatar
Guest
Guests

Nikki said:

Toch leuk meedoen, ondanks je verlegenheid, keert zich uiteindelijk tegen je en maakt je nog onzekerder omdat je op je tenen loopt. Of kom je er zo juist overheen?

:-

Ik denk dat het wel degelijk helpt als je "leuk mee doet".
Dit moet wel iets zijn wat je zelf ook wil. Het zal waarschijnlijk niet helpen als
je op

dansles gaat maar eigenlijk een hekel hebt aan dansen.
Dit gaat zich inderdaad tegen je keren, denk ik.

Als je wel graag zou willen dansen dan is het "mee doen" met die

dansles een middel
om met mensen in contact te komen op een voor jouw redelijk prettige manier,
hoe moeilijk die eerste stap ook lijkt.

Het contact met mensen is een stap om

over je verlegeheid heen te komen, of in ieder geval
er beter mee om te kunnen gaan.

Marcel

6 juni 2007
20:30
Avatar
Guest
Guests

Nikki

said:

[quote=Marjolein ] Nieuwe stelling  :)

Wij zijn (g)een

stelletje zielige figuren    ;D

Nee hoor.  ;D
We hebben toch allemaal zeker ook positieve kanten?

Dit is mijn stelling, (meer een

vraag)
We hebben een bepaald zelfbeeld, maar is dat realistisch? Zien anderen ons ook zo? En zoniet, wie heeft er dan gelijk?

Ik denk zelf dat je persoonlijkheid ook

niet helemaal vaststaat, omdat je altijd bijleert en je aanpast enzo. Daarbij ziet iedereen je weer anders, dus zul je je zelfbeeld steeds weer moeten bijstellen.  😀

Ik heb nog

een:
Toch leuk meedoen, ondanks je verlegenheid, keert zich uiteindelijk tegen je en maakt je nog onzekerder omdat je op je tenen loopt. Of kom je er zo juist overheen?  :-

No permission to create posts