Avatar

Please consider registering
guest

sp_LogInOut Log In sp_Registration Register

Register | Lost password?
Advanced Search

— Forum Scope —




— Match —





— Forum Options —





Minimum search word length is 4 characters - maximum search word length is 84 characters

sp_Feed Topic RSS sp_TopicIcon
Angst voor Intimiteit
18 mei 2017
16:17
Avatar
marcelo
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 808
Member Since:
20 juli 2012
sp_UserOnlineSmall Online

Mooie intro Smile Ik denk alleen dat je jezelf niet te negatief moet wegzetten. Benoem de punten waar je wel goed in bent! Angst hebben we allemaal wel min of meer maar ik zou proberen daar niet teveel mee bezig te zijn. De kracht zit hem in het contact maken en praten met mensen (vrouwen) en niet teveel op jezelf te letten. Een vriendin vinden of vriend is voor veel mensen (hier) lastig. Ook hele assertieve mensen vinden niet altijd meteen de ware. Het moet je immers ook een beetje treffen met de lef en contactvaardigheden die je hebt. Naar de hoeren gaan kun je doen maar is toch weer een hele andere intimiteit. Succes! Smile

18 mei 2017
13:35
Avatar
Filip
Member
Members
Forum Posts: 1
Member Since:
18 mei 2017
sp_UserOfflineSmall Offline

Beste mensen van vereniging van verlegen mensen,

Ik ben nieuw op dit forum dus een korte introductie lijkt me niet misplaatst. Ik loop al een laaaaange tijd met mijn angststoornis en heb sinds een jaar hulp gezocht bij het krijgen van ernstige paniek aanvallen (kortademig in de vrisse buitenlucht). Dit heeft me heel goed geholpen en ik heb nu zelfs dagen waarop ik lijk te functioneren als een positief in de wereld staand en zeker persoon :). De angst blijft in beperkte mate, maar is behapbaar en de 'slechte' dagen zijn gaanbaar wetende dat er ook goede dagen zijn!  Ben nu 26 jaar, heb werk, heb mijn studie netjes afgerond en heb in die zin niet erg geleden onder mijn angsten. Mjin problemen zijn dan ook voornamelijk op sociaal vlak.

Dat voor mij als introductie. Nu heb ik een probleem. Door mijn angst heb ik nooit een vriendin gehad, nog sex (en heb hier wel behoefte aan). Mijn ego zegt me dat ik wel meerdere kansen heb gehad, wat ik jammer genoeg niet  zie als iets positiefs, ik neem het mezelf kwalijk dat ik op die momenten niet gehandelt heb zoals ik dat achteraf allemaal zo mooi kan bedenken. Vaak raak ik in panniek (want ja angst), ratel som met voorbedachte raade of reageer sneller dan ik kan denken (waardoor ik niet luister er geen gesprek ontstaat) en als ik dan toch met alle oefeningen van therapy mijn rust kan vinden en er daadwerkelijk een connectie met haar maak ben ik harstikke bang voor intimiteit. De gedachte aan de kleinste aanraking of compliment dat ik wil geven gaat gepaard met paar duizend (negatieve) associaties, waardoor ik dan maar ongemakelijk lach terwijl ik mezelf doodsbang maak. Of erger nog, na heel lang wachten het toch proberen, maar dan met een lading angst en onzekerheid terwijl het moment verloren is gegaan. Geloof me, dat is een afknapper!

Meeste meiden verliezen gewoon hun interesse, eentje probeerde mij denk ik jaloers te maken door met een goede vriend te aan te pappen (daarvoor kwamen haar vriendinnen ook al op mij af om mijn zelfvertrouwen af te breken, joke on them, want dat had ik toch al niet :) ) en nog een ander kreeg ik van een goede vriendin achteraf te horen dat ze toen heel verdrietig was (zonder van mij een antwoord te verwachten). Vooral dat laatste verscheurde me, ik vond haar namelijk nog steeds heel leuk en dan doe ik haar nog pijn ook 0.0. Wat ze allemaal gemeen hebben is dat ze mijn angst versterken. De angst dat ik nooit een vriendin krijg, de angst dat ik het niet waardig ben een vriendin te krijgen en de angst meiden onbedoeld onzeker te maken door mijn angst aan intimiteit waardoor ik hun misschien ook wel pijn doe.  

Door therapy weet ik nu dat het leven zonder een vriendin ook een leven is waar ik blij mee kan zijn. Toch denk ik nog steeds dat het me ongelukkiger maakt als ik zometeen alleen eindig (waar ik dus ook bang voor ben).

Mijn vraag is heel algemeen, heeft iemand hier ook last van (gehad) en hoe is hij (of zij) hier mee omgegaan? Tips en trics zijn hier van harte welkom. Daarnaast zit ik er over na te denken een keer naar de hoeren te gaan, denkende dat dat voor mij een deel van de angst kan wegnemen op gebied van intimiteit. Ook hier graag jullie mening over, want het kan me voorstellen dat dit misschien wel anders uitpakt?

Ben heel benieuwd! Alsvast bedankt voor jullie reacties.