Avatar

Please consider registering
guest

sp_LogInOut Log In sp_Registration Register

Register | Lost password?
Advanced Search

— Forum Scope —




— Match —





— Forum Options —





Minimum search word length is 4 characters - maximum search word length is 84 characters

sp_Feed Topic RSS sp_TopicIcon
Haptonomie (haptotherapie)
5 juni 2018
09:19
Avatar
sander-77
Lekkerkerk (ZH)
Moderator
Members

Moderators

VVM leden
Forum Posts: 95
Member Since:
14 december 2015
sp_UserOfflineSmall Offline

Hallo Dre,

Je reageert op een bericht uit 2010 wat door een gast is gepost.
Ik denk niet dat je hierop een reactie zal ontvangen.

Vriendelijke groet, Sander
5 juni 2018
09:17
Avatar
DRE
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 392
Member Since:
3 november 2017
sp_UserOfflineSmall Offline

said
Ik volg ook al een tijdje haptotherapie.

Waar voel je verlegenheid in je lichaam ? Waar start het gevoel, naar waar beweegt het ? Hoe beweegt het ?

Ik zag de youtube De gevoelsomdraai techniek op internet.
Ik wil mezelf helpen en andere mensen, verlegenheid te verminderen.

7 december 2010
20:32
Avatar
Guest
Guests

Ik volg ook al een tijdje haptotherapie. Tot nu toe heb ik acht sessies gehad, eerste drie om de twee weken, daarna om de vier weken.

Ik begon met het doel om iets aan mijn aanrakingsangst te doen, maar dat bleek eigenlijk wel mee te vallen. Aangeraakt worden is juist fijn, ik krijg het gevoel dat ik serieus genomen word en dat ik me niet onbelangrijk hoef te voelen.
De haptotherapeut wil mij dmv aanraking bewust maken van mijn gevoelens en mijn lichaam. Bijv. wanneer verkrampt mijn lichaam of wanneer voelt het juist ontspannen. Dus herkennen van eigen gevoelens. Dit is belangrijk omdat ik me niet altijd kan openstellen voor mijn gevoelens en wensen. De nadruk ligt bij mij te veel op het ?denken?. Maar dit is dus niet goed, de balans tussen denken en voelen moet juist gelijk zijn, want als het denken teveel domineert kan dit leiden tot lichamelijke of psychische klachten. Dit heb ik ook helaas ervaren op mijn stage van vorig jaar.

Ik heb toen in het 3de jaar van mijn opleiding voltijd stage gelopen. Het was toch wel zwaarder dan ik had verwacht. Veel contact leggen, samenwerken, initiatieven nemen etc. Er was ook steeds die onzekerheid van doe ik het wel goed en wat zullen ze van mij vinden..
Op een gegeven moment werd het allemaal teveel, ik had geen zin en plezier meer om verder te gaan, maar ik wilde toch doorgaan omdat ik iedereen wilde laten zien dat ik het juist wel kon. Ik wilde niemand teleurstellen. Maar dit kostte zoveel energie dat ik uiteindelijk besloot om te stoppen met de stage en de opleiding. Ik had toen meer naar mijn lichaam moeten luisteren, mijn onzekerheden moeten bespreken met mijn stagebegeleider en minder uren moeten vragen.
Zeggen wat er in me omgaat en niet steeds schamen wat de anderen zullen vinden. Weer die gedachten.

Het fijne aan deze therapie is dat het zowel praten als praktisch is. En het is ook heel breed, ik kan al mijn onzekerheden en problemen(contacten leggen, vriendschappen, mezelf zijn) bespreken met de therapeut. Het enige nadeel is dat het best prijzig is. Je kunt wel een aanvullende verzekering aanvragen, dan kan een deel van het bedrag vergoed worden.

5 april 2007
18:47
Avatar
Guest
Guests

Ik heb vorige week pas het eerste

duidelijke resultaat gemerkt van mijn haptotherapie bij het afscheid van de buitenlandse studenten. Voorheen wist ik mezelf totaal geen plaats te geven wanneer iemand mij aanraakt of omhelst. Ik

werd vorige week spontaan omhelst door een ladderzatte Ierse, ik weet eigenlijk niet eens waarom ze dat zo deed, maarja ze was best dronken. Maar ik voelde voor de eerste keer in mijn leven dat ik

niet compleet een houten klaas gevoel had hierbij, maar gewoon hetzelfde terug deed. En bij het wegbrengen van de Portugezen deed ik het zowaar op eigen initiatief dat ik ze gewoon effe een hug

wilde geven. Twee jaar geleden had ik dit absoluut nooit durven doen, ook niet in relaties.
Echt gemakkelijk voel ik mij er nog steeds niet bij, maar ik vlucht niet al bij voorbaat voor weg.

Ik denk dat ik het nooit lang vol zou kunnen houden, ik ben gewoon heel erg op ruimte en vrijheid van beweging gesteld, en dus is ergens 'vast' zitten niet voor mij weg gelegd.

5 april 2007
18:37
Avatar
Guest
Guests

Haptonomie brengt mijn gevoelsleven weer beetje bij

beetje terug en dat heeft zo zijn leuke en minder leuke kanten. Over de leuke schreef ik al, dus vandaag een minder leuke ervaring.

Vandaag besloot de NS (smoes: te weinig materieel) dat

de intercity Utrecht - Rotterdam van 18.03 welgeteld 1 treinstel van 3 bakken was, dat werd proppen dus. In zo'n situatie probeer ik niet eens een zitplek te krijgen maar sluit ik gewoon

achteraan in de groep voor de deuren en kom uiteindelijk op het balkon terecht.

Als het balkon al vrij vol is komt er nog een vrouw aanlopen, die bij het instappen aardig wat ruimte

nodig heeft want ze heeft een sporttas bij zich. Daarnaast houdt ze een beker koffie (of een andere warme drank) vast. Ze zet haar tas een beetje in het midden van de vrije ruimte op het balkon en

gaat er naast staan, tussen mij en de tas in. Ik sta bij de deur die even later dichtgaat.
Ze staat met haar gezicht de andere kant op dus ik ga haar 'keuren'. Ze is 1.80 of zo, wat

ik een voordeel vind aangezien ik 1.92 ben. Haar haar vind ik daarentegen niet mooi (erg kort en dan wel weer met gel erin en volgens mij ook geverfd) en haar lichaam is lastig te beoordelen

aangezien ze een lange en ook vrij dikke jas aanheeft, maar ze is in elk geval slank dus al met al vrij positief. Ik schat haar een jaar of 24.

Op het balkon staan onder andere ook nog

twee in mijn ogen enigszins puberale gasten van een jaar of 20. Waarom vind ik dat? Nou ... iemand maakt de opmerking dat het wel erg druk is en zij komen met de oplossing dat er op de wc, waar de

beiden voor staan, nog wel plek is, sterker nog, als je daar gaat zitten heb je alle ruimte. Ze lachen om hun eigen grapje, terwijl verder niemand het grappig schijnt te vinden. Even later gaat 1

van de twee ook daadwerkelijk de wc in en doet de deur dicht, de ander bonst weer even later tegen de deur zo van "nu is het wel weer genoeg geweest" en degene die op de wc zit komt er

vrijwel meteen weer uit.

Enkele minuten later vraagt 1 van de twee aan de vrouw of het drinken heet is (waarschijnlijk omdat we ondertussen al 10 minuten onderweg zijn en het bekertje

nog niet leeg is) en zij antwoordt dat het wel meevalt. Vervolgens gebeurt er weer minutenlang niks noemenswaardigs. Dan besluit ze haar jas uit te doen (gezien de oplopende temperatuur en

luchtvochtigheidsgraad met meer dan 10 mensen op het balkon geen vreemde actie, hoewel ze wel de enige is die het gedurende de reis doet) en jawel, ze heeft ook nog een aantrekkelijk lichaam. Op

een gegeven moment besluit ze ongeveer mijn kant eens op te kijken dus ik besluit (met moeite uiteraard i.v.m. verlegenheid) naar haar ogen te kijken, maar helaas, ze kijkt straal langs me heen

naar buiten, dus ik kijk maar weer ergens anders heen.

Weer gebeurt er minutenlang niks, maar als de trein vaart mindert omdat we bijna in Gouda aankomen draait ze zich weer om en vraagt

zomaar ineens aan die 2 gasten of ze er hier uit moeten, 1 van de twee antwoordt "ja" en enkele seconden later vraagt 1 van de twee aan haar "en jij?" en zij zegt "ik

niet".

Nu zijn er voor die vraag van haar aan die 2 mannen voor mij 3 mogelijke verklaringen, waarvan ik, uiteraard?, vermoed dat het om de laatste ging.
1. ze is gewoon

beleefd en wil ruimte maken om de twee er door te laten richting de deur mochten ze daar langs moeten (tegenvraag 1: waarom vraagt ze dat aan hun, als er 4 mensen mogelijk langs moeten? Tegenvraag

2: de kans is vrij klein (90% van de mensen bleef in de trein) dus waarom zou je je daar druk om maken?).
2. ze heeft iets opgemerkt aan de jongens wat haar niet bevalt en wil graag van

tevoren haar kansen vergroten dat ze niet op hetzelfde station uitstapt.
3. ze heeft iets opgemerkt aan (1 van de) jongens wat haar wel bevalt en ze hoopt dat de jongens ook naar Rotterdam

gaan en dat ze daar samen iets kunnen gaan drinken of zo ...

Wat me dan nog wel weer opvalt is dat de jongens zelf ook niet wisten wat ze met haar gedrag aanmoesten, op het perron waren

ze er met elkaar nog over aan het praten, zonder er volgens mij uit te komen ...

Anyway, het is wel duidelijk dat ik slecht tegen geflirt kan (hoewel dit dat dus misschien niet was) als

het vlak voor mijn neus gebeurt en ik de vrouw die eraan meedoet interessant vindt maar zij het flirten, uiteraard, niet met mij doet.

28 maart 2007
02:49
Avatar
Guest
Guests

Hoi,

Ongeveer 2 jaar loop ik nu

bij de haptonoom. Het proces gaat langzaam. Ze heeft me ontzettend geholpen met mijn depersonalisatie. Ik kan zo angstig worden dat ik volledig mijn lichaam kwijt ben en de realiteit als een film

ga ervaren.

Ik leer steeds beter dat ik niet oplos in thin air en emoties kan doorleven. Laatst had ik weer een inzicht door de haptonoom, die mij het verschil heeft geleerd

tussen steunen en leunen. en een hele belangrijke les was voor mij was leren wat samen betekent. Maar in dat laatste heb ik nog wel veel oefening nodig.

Komende donderdag heb ik

weer een afspraak bij haar. Waarschijnlijk ga ik dan aan de slag met het thema wantrouwen, of de op handen zijnde relatie en werk crisis.
Maar het duurt soms lang voordat je iets snapt

of uberhaupt in de praktijk kunt brengen. Zo wil ze dat ik mijn omgeving voel...dan moet ik voorbij mijn huid...ik probeer dat nu al 1,5 jaar,,,maar nog steeds niks.

Groetjes
Bubbles

25 maart 2007
22:59
Avatar
Guest
Guests

Grappig dat dit onderwerp nu naar boven is

'geschopt'. Voor mij geldt het volgende:
Tot een jaar of twee geleden kon ik zo goed als niks hebben qua lichamelijke aanraking. Ben er gewoon niet mee opgegroeid en de enige

lichamelijka aanraking die ik wel kon was een hand geven. 1 uitzondering: op het voetbalveld raakte ik nog wel eens een tegenstander.
Ik kan me situaties herinneren zoals de volgende:
ik

zit op een bureaustoel en ben ergens mee bezig, ik laat iets op het beeldscherm aan een vrouw die naast me komt staan. Zij raakt met haar been mijn been aan: ik vat dat op als 'per

ongeluk' en draai mezelf van haar weg waardoor we elkaar niet meer aanraken. Immers: aanraken is eng en ik wil dat niet dus ik hef het op.

Enkele jaren geleden werd ik lid van mensa

en ik kan me nog die ene keer herinneren dat ik voor het eerst wat anders deed: er waren een stuk of 10 mensen op een barbecue en een vrouw waar ik net mee in gesprek was geweest legde haar hand op

mijn knie / bovenbeen. De vrouw was een jaar of 50, dus ze kon er (in mijn ogen) niks anders mee bedoelen dan vriendschappelijk / iets positiefs. Uiteraard was mijn eerste reactie om mijn been weg

te halen, maar ik besloot het ditmaal anders te doen ... ik ging kijken of 1 van de andere aanwezigen opviel dat zij mij aanraakte en zo ja, of ze daar negatief op reageerden. Niemand leek het op

te merken ...

Wat ik ook langzaamaan aan het leren ben (eigenlijk door mijn lidmaatschao van mensa en doordat ik steeds vertrouwder raak bij een aantal van de andere leden): vrouwen ter

begroeting / afscheid op hun wang zoenen, dat is iets wat ik ook jarenlang simpelweg niet gedaan heb.

Vorig jaar kreeg ik op een gegeven moment coaching op mijn werk (lees: gesprekken

met een soort psycholoog) over hoe ik in elkaar zat, wat ik eigenlijk wel anders wilde, etc. Na 10 gesprekken hadden we enkele dingen bereikt, maar ... ik had eigenlijk nog wel wat coaching nodig

en dan vooral op sociaal/emotioneel vlak en daar was hij niet in gespecialiseerd ...

In gesprekken met een mannelijk lid van mensa die ongeveer dezelfde ontwikkeling heeft doorgemaakt de

afgelopen jaren als waar ik mee bezig ben kwam lichamelijk contact met vrouwen ter sprake en hij vertelde dat hij dat gewend was geraakt door zich een aantal keer door een vrouw te laten masseren.

Professioneel dus. Het grappige is dat bij de voetbalclub waar ik sinds anderhalf jaar voetbal een vrouwelijke sportmasseuse werkt en bij haar kwam ik, enkele maanden na het gesprek hierboven,

terecht na een spier in mijn rug te hebben verrekt.

Als uitvloeisel van de gesprekken met mijn coach ben ik eind vorig jaar, wederom door het bedrijf waar ik voor week gestuurd, een

week naar de Ardennen geweest waar ik allerlei 'gevoelsdingen' gedaan heb (wederom praten over het verleden, maar ook verscheidene yoga vormen / reiki / etc.). Wat ook onderdeel van het

programma uitmaakte waren enkele massages, wederom door een vrouw.

Bij die cursus kreeg ik als advies mee contact op te nemen met een haptonome, aangezien ik zo weinig lichaamsbewust was

en dat heb ik gedaan. Sinds januari bezoek ik die haptonome en we hebben ondertussen, zoals AnneMarieke ook beschrijft, enkele oefeningen gedaan met hoe dichtbij ze mag komen zodat ik het nog

veilig vind / zithouding / stahouding / uitstraling / zwakke & sterke kant / gronding / etc. Overigens nog geen 'verkleedpartijen', dus die zullen later wel komen, als ik wat meer op

m'n gemak ben bij haar.

In tegenstelling tot AnneMarieke heb ik overigens nog nooit een vriendin gehad, dus ik ben echt behoorlijk onbekend met 'de materie'. Of zoals de

haptonome het verwoordde: "het lijkt wel alsof jij helemaal zonder intimiteit leeft, ik vind dat ongelooflijk en zou dat niet kunnen". Tsja, ik weet niet beter ...

25 maart 2007
19:04
Avatar
Guest
Guests

Mijn eind conclusie kan ik niet veel

meer aan toevoegen dan mijn vorige reactie. Ik ben inmiddels wel gestopt met haptotherapie, omdat ik naar mijn gevoel nu even vast ging lopen omdat het verder eigenlijk een kwestie was van verder

"oefenen' maar ja met wie vraag ik me dan af.
En het zat mij op dat moment ook een beetje dwars dat ik nu ook zonder kleren eigenlijk verder moest omdat dat meer effect heeft. En

daar had ik dan weer moeite mee, en voelde me dan gewoon beroerd in de gesprekken die ik daarover had. Maar vooral het feit dat ik nu voldoende was bijgespijkerd om er zelf mee aan de slag te

kunnen gaf mij de doorslag om te stoppen.
Ik blijf het een wonderbaarlijk iets vinden dat de haptotherapeut precies voelt hoe je lichaam reageert op aanraking, ik voel kennelijk geen verschil

tussen mijn normale gespannen houding en een totaal ontspannen houding, maar de gedachte alleen al liet haar het verschil voelen. Je moet zo goed naar je eigen gevoel luisteren, en je echt op de

lokatie focussen waar iemand je aanraakt. Het valt nauwelijks uit te leggen, maar het is gewoon zo toepasbaar in het leven, ik pas het zelfs toe met paardrijles, om het paard waar ik op rij echt

aan te voelen, en niet het gevoel te hebben van zo ik zit, maar het gevoel van hier voel ik het paard, zijn energie zijn warmte.
Waar ik ook instructie in heb gekregen is de houding in

combinatie met aanraking, oneindig keer een soort polonaise gelopen waarbij ik met mijn gevoel zonder te zeggen mijn therapeut met ogen dicht een bepaalde richting op moest laten lopen, even iets

moeilijker moest ik haar met een vinger sturen (dat idee kwam van mij want dat hebben we op school geoefend) en daarbij door drukverschillen aangeven welke kant je precies op wilt.

Evenwichtsoefeningen zaten er ook bij maar ik ben even kwijt in welke context, oefeningen met de fitnessbal om vertrouwen te hebben in diegene die jou niet van die bal moet laten vallen, ik vond

die oefening zelf erg moeilijk, want ik ga er vanuit dat mensen het slechtste met me voor hebben, en mij laten vallen, dus ik stond toch steeds met mijn benen op de grond. Ik heb wel zelf ook zon

bal aangeschaft om thuis mee te oefenen omdat ik al evenwichtsstoornissen heb en een beetje oefening dus geen kwaad kan.

Op gebied van sociale angst kan ik alleen maar zeggen dat het

best nuttig kan zijn, vooral als je erg moeite hebt als er mensen te dicht bij je komen, als je je ongemakkelijk voelt tussen mensen, of zoals ik als je in je werk lichamelijk contact bijna niet

kunt vermijden. Het helpt je zeker niet van verlegenheid af, en het is geen cursus sociale vaardigheden, maar het kan je wel helpen naar een zelfverzekerdere houding naar anderen toe. Maar ik moet

wel zeggen dat je wel een beetje dapper moet zijn als je de stap wilt zetten, er wordt vrij intensief aan je gefrummelt, voor zover als je wilt gaan, en zoals ik al aangaf bij voorkeur in je

ondergoed omdat direct huid contact het beste effect heeft. Ze doen geen rare dingen met je, wat je niet wilt wordt ook niet gedaan, maar ze stimuleren je wel om het toch later te proberen. Het is

absoluut een nette therapie vorm met een protocol, die ook wordt vergoed door de zorgverzekeraar (aanvullend) als alternatieve behandelswijze/manuele therapie. Er zijn volgens mij alleen niet zo

heel erg veel haptotherapeuten, en misschien moet je er dus ook wel een eindje voor reizen als je er interesse voor hebt.

25 maart 2007
15:46
Avatar
Guest
Guests

Na het lezen van dit topic was is

beniewd naar de "eindconclusie" van Annemarieke.

Aanvullingen van anderen zijn natuurlijk ook welkom. Met name de invloed op sociale angsten vind ik erg interessant.

25 mei 2006
21:59
Avatar
Guest
Guests

Ik wilde nog even terugkomen op dit onderwerp omdat ik nu inmiddels 10 sessies haptotherapie heb gehad, en dat mijn therapeut eigenlijk heel erg tevreden is met het resultaat, en ik zelf ook trouwens. Ik hoef nu ook niet meer zo vaak naar haptotherapie toe, nu maar eens per 3 maanden. Was mijn motivatie als eerst om mensen aan te durven raken omdat dit in mijn studie en beroep essentieel is, heb ik daar nu heel veel minder moeite mee. Het is nog niet dat ik van harte mensen sta te omhelzen, maar ik ben de negatieve uitstraling die ik voorheen had voor een groot deel kwijt, ik ben er bewust van geworden dat mensen intuitie hebben om aan te voelen of hun nabijheid gewaardeerd worden of niet, en vooral ook hoe je mensen dat gevoel geeft en wat je er aan moet veranderen. Het is net of mensen nu eerder geneigd zijn om hallo tegen me te zeggen of mij aan te spreken. En das een fijn gevoel.
Ik moet zeggen dat dit dus een heel erg goede aanvulling is op de reguliere psycholoog sessies die ik heb. Jammer dat het vrij onbekend is als hulpmiddel voor verlegen mensen. Maar het vereist wel doorzettingsvermogen omdat je toch jezelf letterlijk bloot moet geven aan de haptotherapeut, gelukkig wel in eigen tempo maar toch.
Het is een aantal van jullie misschien ook wel opgevallen dat ik een tijdje afwezig ben geweest hier op het forum, dat kwam omdat ik mij mede door de haptotherapie beter ben gaan voelen en wat meer inspiratie voor het leven heb opgedaan, en iets minder vaak achter mijn computer heb gezeten. En nu ben ik wel wat meer op het forum omdat ik ook meer tijd nu heb.
Ik kan het beslist aanraden eens te denken aan haptotherapie, als je net als ik moeite hebt met intimiteit en jezelf gewoon niet echt een houding kunt/durft te geven, het leert je te laten zien wie je bent en non verbaal te communiceren. Ik denk zelfs dat sommige principes van de haptotherapie zeker niet zullen misstaan in een VVM cursus, maar misschien is dat al wel zo.

24 december 2005
10:23
Avatar
Guest
Guests

Ik heb zelf de neiging om volgende afspraken niet te plannen, omdat het me zo confronteerd, maargoed ooit moet je toch over de drempel heen om gewoon te accepteren dat er iemand binnen je persoonlijke grens is gekomen. Maar ik denk wel dat het zal helpen als ik iemand had om het mee te oefenen, want als ik zoiets alleen op therapie kan dan duurt het zo veel te lang. Je moet het zo zien dat de therapeut steeds probeert de grens te verleggen tot waar je het beangstigend gaat vinden, steeds verder tot je er geen moeite meer hebt en ontspannen bent. Ze gaan naast je zitten, je moet hen voelen en je eigen lichaam los kunnen bedenken van de hand die op je lichaam ligt, dus je moet je bewust worden van je eigen lichaam in plaats van degene die aan je zit. Maar behalve dit voor aanraking schijnt het ook te helpen om jezelf te leren voelen en acceptreren en bepaalde emoties juist in te zien en eventueel onder controle te houden. Ik heb er nog te weinig ervaringen mee om dat te bevestigen, maar het kan echt heel erg confronterend zijn, omdat het naar mijn idee intensiever is dan gewoon cognitieve therapie. Maar ik ben dan ook iemand die er totaal niet mee bekend is om aangeraakt te worden (en dan vraag ik me af hoe het toch kan dat ik wel relaties heb gehad waar het ietsje makkelijker in ging) sterker nog, ik vecht me lettelijk vrij als ze aan me zitten, ik moet het niet :s

23 december 2005
18:28
Avatar
Guest
Guests

En? Hoe bevoel de haptotherapie, ben er nl zelf ook ergnieuwsgierig naar?

26 november 2005
15:24
Avatar
Guest
Guests

Ik ga volgende week beginnen met haptotherapie. Heeft iemand ervaring mee om deze therapie toe te passen bij sociale fobie/aanrakingsangst? En of het ook heeft geholpen?
Ik heb geen idee wat ik er precies van moet verwachten, maar hoop dat ik er wel wat aan heb uiteraard! Geeft me wel een beetje een kriebelig gevoel, het idee dat iemand bewust aan je gaat zitten rommelen, maarja das mijn probleem nou eenmaal.

14 juni 2004
10:30
Avatar
Guest
Guests

Ik hoor wel vaker wat van haptonomie.
En het zijn allemaal goede dingen...ook las ik dat het vergoed kan worden.
Helemaal goed!
Ik ga eens kijken of dat ook wat voor mij is?!

6 juni 2004
21:31
Avatar
Guest
Guests

Hoi!

Nou ik weet inmiddels zelf het antwoord op deze vraag, ik ben namelijk in behandeling bij een haptonoom en ik moet zeggen het bevalt me goed, ik heb hier echt iets aan! Dus mensen zoek je nog een therapie dan kun je dus ook bij de haptonoom terecht!
Voor mij is dit een goede therapie.
Childinside.

4 mei 2004
19:09
Avatar
Guest
Guests

Dag beste forum,
Ik ben onmiddellijk naar de site van haptonomie gegaan langs een zoekrobot. Ik lees dat dit een "weten-schap" is die de wetmatigheden van het menselijke gevoelsleven bestudeert. Typerend is dat deze mensen maar al te vaak geneigd zijn keuzes te maken op grond van wat wij menen dat "onze omgeving dat van ons verwacht" en dat dit ons ingepompt is door onze opvoeding en door onze maatschappij. Als we dit als vanzelfsprekend aannemen kan hierin een belangrijke grond gelegen zijn voor stoornissen in het persoonlijk fungeren en het zich daarbij al dan niet welbevinden, zo luidt de tekst verder.
Mijn reactie hierop is dat we ons best van alle schroom ontdoen door begrijpend en liefdevol met elkaar om te gaan zowel in woord als daad. Groetjes van Luc.

23 april 2004
21:00
Avatar
Guest
Guests

Hallo,
Volgende week ga ik voor het eerst naar een haptonoom, voor mijn bekken. Eigenlijk wil ik ook vragen of het kan helpen voor mijn sociale angsten (verlegenheid). Maar ik weet er dus eigenlijk niet zoveel van, wie kan mij er meer over vertellen wat een haptonoom doet?

CHI.