Avatar

Please consider registering
guest

sp_LogInOut Log In sp_Registration Register

Register | Lost password?
Advanced Search

— Forum Scope —




— Match —





— Forum Options —





Minimum search word length is 4 characters - maximum search word length is 84 characters

No permission to create posts
sp_Feed Topic RSS sp_TopicIcon
In hoeverre belemmert verlegenheid jouw leven?
20 januari 2010
20:46
Avatar
Guest
Guests

b-complex said:

pff denk toch 9/10 geen werk geen sociale leven geen inkomen moet met spoed werk vinden maar durf niet :- enige baantjes wat ik krijg met mn diploma zijn helpdesk baantjes en ja dat is "TELEFOON" werk iets wat ik dus ECHT moeite mee heb :'(

Misschien is het juist ook een mooie kans om over je telefoonangst heen te stappen. Ik heb een paar jaar geleden ook een baan genomen op een telefonische helpdesk, wetende hoe hekel ik had aan de telefoon. De eerste paar weken zijn altijd het moeilijkst, maar eenmaal gewend ging het erg goed en was iedereen erg tevreden over me. Ik zou als ik jou was het zeker proberen, maar er wel rekening mee houden dat je wel op je bek kan gaan. Voor het zelfde geld ben je binnen een paar weken gewend en gaat het erg goed en dan kan je op zoek naar een andere baan zonder de telefoon.

20 januari 2010
13:49
Avatar
Guest
Guests

pff denk toch 9/10 geen werk geen sociale leven geen inkomen moet met spoed werk vinden maar durf niet :- enige baantjes wat ik krijg met mn diploma zijn helpdesk baantjes en ja dat is "TELEFOON" werk iets wat ik dus ECHT moeite mee heb :'(

24 september 2009
10:35
Avatar
Guest
Guests

Op zich belemmerd mij het dusdanig, dat ik altijd wel het gevoel heb dat ik alles in 1 keer goed moet doen en slecht tegen kritiek en ook al is de kritiek onterecht ik zal er niet tegen in gaan vanuit mijn verlegenheid.
Daarnaast blijf ik het lastig vinden om met een wildvreemde een praatje te maken. Dat kost ontzettend veel energie op 1 of andere manier. Hopelijk wordt dit ooit makkelijker, maar dan zul je het wel vaker moeten doen. :)

18 september 2009
13:34
Avatar
remco
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 579
Member Since:
4 mei 2009
sp_UserOfflineSmall Offline

Bij mij heeft het in het verleden voor veel belemmering gezorgd dat ik dus gewoonweg niets durfde, geen contact durven te zoeken, veelal alleen gezeten op een voor mij veilige locatie, nergens bij mogen en willen horen, buiten school om mijn tijd alleen doorbrengen.
De angst is/was behoorlijk groot en ik had weining steun van omgeving om mij een zetje te geven om wel dingen te ondernemen.

Momenteel heb ik er nog wel hinder van, doordat ik nog teveel te pieker en ervaringen uit het verlenden ophaal, toch pak ik veel spannende sociale situaties nu wel aan. Kan op goede momenten vaak bij gedachten komen van, waarom zou ik iets niet kunnen wat vele anderen wel zouden kunnen? En ik heb nu de voorwaarde er aangesteld dat ik niet alles perfect hoef te doen, niet te hoge eisen stellen, maak ik het mezelf wel wat makkelijker. Toch blijven sommige situaties moeilijk, maar dat hoeft niet per defiitie te betekenen dat het onmogelijk is.

8 december 2008
10:59
Avatar
Pearl
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 262
Member Since:
2 november 2008
sp_UserOfflineSmall Offline

Rik dat zou zo mijn verhaal kunnen zijn. Ik heb me weer ziek gemeld. Werkte een tijd lang nog niet volledig maar er gebeuren soms dingen waardoor ik weer zo onzeker en moe word dat het even niet meer kan. Of ik een burn-out heb of een depressie dat weet ik niet, feit is wel dat ik me helemaal niet lekker voel en tot overmaat van ramp kreeg ik gisteren een paniekaanval.

8 december 2008
09:30
Avatar
Guest
Guests

rik said:

Een 7. En dan kwam ik van 9/10. Het is wel lager geweest als 7. Ik loop nu vaker tegen dingen aan omdat ik er meer op uitga en meer sociale dingen onderneem, maar merk ook wel dat ik weer meer begin te piekeren juist nu ik meer en meer van huis ben. Ze zeggen dat je die angst overwint door te doen maar lijkt wel of ik er juist ongelukkiger van word omdat ik steeds maar geconfronteerd word met mezelf en dat klungelig gedrag van mij waar ik zo flauw van word. Iemand die dit toevallig herkent?
Heb de laatste tijd daardoor ook vaak weer depressieve buien. Lijkt of ik geen kant op kan. Kan ik nou niet een weg kiezen wat me verder helpt?? :- Thuis blijven zitten helpt niet, erop uit en de angst aangaan voel ik me alleen maar rotter door :(

Begrijp wat je bedoelt. Ik ondernam ook juist altijd veel, maar uiteindelijk is de spanning hiervan me teveel geworden en ben ik in een depressie terechtgekomen. Nu zit ik thuis en ben ik ook niet gelukkig. Denk idd dat je wat knuffel zegt kan doen. Proberen een evenwicht te zoeken tussen uit en thuis. Denk wel dat je die spanning/gepieker misschien niet helemaal kwijt kan raken, maar dat weet ik niet zeker, daar ik zelf ook nog in behandeling ben.

7 december 2008
21:35
Avatar
Satyarupa
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 770
Member Since:
1 juni 2008
sp_UserOfflineSmall Offline

rik said:
Ze zeggen dat je die angst overwint door te doen maar lijkt wel of ik er juist ongelukkiger van word omdat ik steeds maar geconfronteerd word met mezelf en dat klungelig gedrag van mij waar ik zo flauw van word. Iemand die dit toevallig herkent?
Heb de laatste tijd daardoor ook vaak weer depressieve buien. Lijkt of ik geen kant op kan. Kan ik nou niet een weg kiezen wat me verder helpt?? :- Thuis blijven zitten helpt niet, erop uit en de angst aangaan voel ik me alleen maar rotter door :(

Misschien neem je wel te grote stappen? :- Misschien heb je ook last van een depressie en dat helpt dat gevoel weer verder in de hand. Misschien kost het je nu nog teveel moeite om te accepteren dat je fouten mag maken. Ik heb dat zelf ook nog, dat ik teveel van mezelf verwacht en dan valt het weer tegen. Te hoge verwachtingen dus toch. :( Als 1 keer erop uit gaan al veel energie van je vraagt, denk ik dat je jezelf niet verder moet forceren. Die angst blijft toch nog wel een tijd. Dat gaat nou eenmaal niet snel weg, helaas. :- Wel vervelend dat het nu zo loopt. Hoop voor je dat het toch weer beter gaat.

Zelf zou ik me nu een 6 geven, denk ik (waarbij 10 mijn leven ontzettend zou belemmeren). Ik kan er al veel beter mee omgaan in zijn algemeenheid, dan 10 jaar geleden. Maar op bepaalde gebieden heb ik er nog steeds veel moeite mee, hoewel dat nu ook beter gaat.

7 december 2008
12:26
Avatar
Pearl
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 262
Member Since:
2 november 2008
sp_UserOfflineSmall Offline

rik said:

Een 7. En dan kwam ik van 9/10. Het is wel lager geweest als 7. Ik loop nu vaker tegen dingen aan omdat ik er meer op uitga en meer sociale dingen onderneem, maar merk ook wel dat ik weer meer begin te piekeren juist nu ik meer en meer van huis ben. Ze zeggen dat je die angst overwint door te doen maar lijkt wel of ik er juist ongelukkiger van word omdat ik steeds maar geconfronteerd word met mezelf en dat klungelig gedrag van mij waar ik zo flauw van word. Iemand die dit toevallig herkent?
Heb de laatste tijd daardoor ook vaak weer depressieve buien. Lijkt of ik geen kant op kan. Kan ik nou niet een weg kiezen wat me verder helpt?? :- Thuis blijven zitten helpt niet, erop uit en de angst aangaan voel ik me alleen maar rotter door :(

Ik herken wel eea. Ik probeer ook soms wat te ondernemen, bijv. naar de kerstmarkt met mijn vrouw of uit eten. Op zich lukt dat allemaal wel maar zodra ik thuis ben begin ik weer te piekeren en daar word ik weer depressief van. Ik geef mezelf op dit moment wat sociale fobie betreft een 7,5 veel dingen lukken wel maar veel dingen gaan ook fout. Voor de rest is mijn leven op dit moment een 4. (Waarbij 0 het slechtste is en 10 het beste)

7 december 2008
10:28
Avatar
Guest
Guests

rik said:

Een 7. En dan kwam ik van 9/10. Het is wel lager geweest als 7. Ik loop nu vaker tegen dingen aan omdat ik er meer op uitga en meer sociale dingen onderneem, maar merk ook wel dat ik weer meer begin te piekeren juist nu ik meer en meer van huis ben. Ze zeggen dat je die angst overwint door te doen maar lijkt wel of ik er juist ongelukkiger van word omdat ik steeds maar geconfronteerd word met mezelf en dat klungelig gedrag van mij waar ik zo flauw van word. Iemand die dit toevallig herkent?
Heb de laatste tijd daardoor ook vaak weer depressieve buien. Lijkt of ik geen kant op kan. Kan ik nou niet een weg kiezen wat me verder helpt?? :- Thuis blijven zitten helpt niet, erop uit en de angst aangaan voel ik me alleen maar rotter door :(

de mix vinden ;). De mix tussen thuisblijven (en daar je dingen doen) en van huis zijn. Ik ken genoeg mensen die graag wat meer thuis zouden zijn ipv altijd op stap gaan. (winkelen, uitgaan, vrienden bezoeken enz enz).

Het leven draait om keuzes maken, gewoon een balans vinden waarbij jij je prettig voelt.

Gr Knuffel

7 december 2008
02:27
Avatar
rik
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 1178
Member Since:
19 november 2004
sp_UserOfflineSmall Offline

Een 7. En dan kwam ik van 9/10. Het is wel lager geweest als 7. Ik loop nu vaker tegen dingen aan omdat ik er meer op uitga en meer sociale dingen onderneem, maar merk ook wel dat ik weer meer begin te piekeren juist nu ik meer en meer van huis ben. Ze zeggen dat je die angst overwint door te doen maar lijkt wel of ik er juist ongelukkiger van word omdat ik steeds maar geconfronteerd word met mezelf en dat klungelig gedrag van mij waar ik zo flauw van word. Iemand die dit toevallig herkent?
Heb de laatste tijd daardoor ook vaak weer depressieve buien. Lijkt of ik geen kant op kan. Kan ik nou niet een weg kiezen wat me verder helpt?? :- Thuis blijven zitten helpt niet, erop uit en de angst aangaan voel ik me alleen maar rotter door :(

7 december 2008
00:17
Avatar
Guest
Guests

Bij mij op dit moment ook een 4 of zo. Vroeger was dit wel wat hoger. Maar ik heb mij er in de loop der jaren steeds meer overheen weten te zetten.

Ik kan mij tegenwoordig niet meer druk maken over hoe mensen over me zouden denken, terwijl ik dat vroeger wel deed. Ik wil niet zeggen dat ik onverschillig ben tenopzichte van anderen. Maar een paar jaar terug begon ik al te piekeren als een vreemde mij al even aankeek en dacht wat hij/zij wel niet van me zou denken...

Toevallig ben ik afgelopen zomer ook met een groepsreis op vakantie geweest, omdat vrienden van mij ook al geboekt hadden. Ik ben naar Itali? geweest en heb daar een aantal leuke mensen leren kennen, voornamelijk Amerikanen. Met hen kon ik het goed vinden en kon veel van hen leren. In het begin stond ik er ook nog wat onzeker tegenover, maar toen ik eenmaal daar was voelde ik mij ontzettend op mijn gemak. Op deze reis heb ik mezelf n?g beter leren kennen en heb ik weer een stukje verlegenheid achter mij gelaten.

5 december 2008
18:43
Avatar
kobe1985
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 12
Member Since:
7 oktober 2008
sp_UserOfflineSmall Offline

Ik denk dat ik voor een 7 ga.
Motivatie: Denk dat de invloed in dagelijks leven ongemerkt toch wel groot is als ik weinig tijd heb om mijn gedrag of keuze goed doordacht te maken. Echter voor wat grotere keuzes waar ook meer tijd voor is kan ik mijzelf toch wel overhalen een stap te zetten.

Om bovenstaande wat te verduidelijken: ben laatste vakantie alleen met een groepsreis op vakantie geweest. Had veel zin in vakantie maar mijn niet zo hele groote vriendenkring had al andere plannen gemaakt. Om echt de knoop door te hakken om echt te boeken heeft volgens mij wel een maand geduurd. Maar uiteindelijk wel gedaan.

Echter loop nu stage en daar ging het de eerste twee maanden van de drie nou niet echt lekker. voelde me niet echt op mijn gemak en wist niks te zeggen tijdens pauzes terwijl je toch eigenlijk je collegas wat beter wil leren kennen. Kan dit denk wel iets meer generalizeren naar dat ik juist slechter wordt in het maken van contact als ik juist iemand beter wil leren kennen.

Overigens stage gaat nu wel wat beter, voel me meer op mijn gemak en vindt het minder erg om niks te zeggen in de pauzes, waardoor ik vanzelf juist wel af en toe wat zeg :), vanaf het moment dat ik tegen mezelf kon zeggen focuseer lekker op je werk wat leuk is om te doen en minder op je omgang met collega's je bent hier dadelijk toch weer weg.

1 december 2008
18:21
Avatar
Guest
Guests

cijfers... goeie vraag.

Ikzelf denk ik een 4. dat komt door:
1. Ik werk (dus heb al een deel over mijn angst heen moeten zetten)
2. ik bezoek een vriendin die verweg wonen (durf te ondernemen al is dit maar beperkt, tis een begin)
3. niets van mijn verlegenheid aantrekken. gewoon die stoute schoenen aantrekken en je doel volgen

dus, geef me een doel en ik kom er wel 😀

Gr Knuffel

1 december 2008
15:29
Avatar
Guest
Guests

vind ik erg voor je verlegenMiepje. zie je echt geen uitweg om dingen te doen zonder dat de verlegenheid je in de weg staat? wat zou je eigenlijk zoal willen doen? (je moet het maar zeggen als ik teveel vraag)

1 december 2008
14:38
Avatar
Guest
Guests

Ik geef het toch wel een 9.

Eigenlijk bij alles wat ik doe houdt mijn verlegenheid mij tegen, ik durf bijna niks. Mijn leven is op dit moment ook niet zoals ik het zou willen hebben. Verlegenheid houdt me tegen in het doen van leuke dingen. Ik wil genieten van het leven, maar onzekerheid en verlegenheid houdt me tegen, het lukt me gewoon niet.

1 december 2008
14:30
Avatar
Guest
Guests

Mijn stukje komt wel slachtofferig over, maar helaas is het wel zo. Al gaf ik natuurlijk naar anderen toe hele andere redenen bijv voor de opleiding: Ik heb het niet afgemaakt, want ik was zwanger of voor het werken: We hebben geen oppas, moet bij mijn zieke zoon blijven, hoef niet te werkenmijn man verdient genoeg enz enz Andere mensen zullen denk ik niet aan mij gemerkt hebben dat ik zo'n last van verlegenheid had.(vonden mij hoogop wat vreemd) Ik zette gewoon een masker op, deed tegen kennissen altijd heel stoer. Nu zitten al mijn kinderen op de basisschool. De jongste van 4 zit op een speciale school en dat gaat ook erg goed. Ik heb nu geen excuses meer. Dus eigenlijk heb ik het te lang uitgesteld om eraan te werken. Ben ik nu wel aan het doen, hoop dat ik over bijv een jaar een beter stukje kan schrijven.(dat ik bijv een baan heb)

Musa, mijn kinderen zijn een beetje verlegen. Ze hebben ook wel wat van mijn man die allesbehalve verlegen is. Wat ik vooral vervelend vind is dat ze niet zo goed voor zichzelf opkomen. Denk dat dat komt doordat ze mij als,verkeerd, voorbeeld hebben. Ik probeer ze wel zelfstandig dingen te laten doen, want mijn moeder nam mij alles uit handen. Waarschijnlijk met goede bedoelingen, maar het heeft behoorlijk verkeerd uitgepakt.

1 december 2008
13:42
Avatar
Guest
Guests

uhm, vind ik een moeilijke vraag. bij mij is het erg afhankelijk van de situatie: zo durf ik mensen op straat in sommige situaties wel aan te spreken (zo zal ik me in een rij niet zomaar voorbij laten steken of de weg durven vragen) maar heb ik het wel moeilijk met boodschappen doen (niet in een grootwarenhuis maar wel bij bakker waar je echt om je gerief moet vragen) om een paar voorbeelden te geven. En eigenlijk hangt het nog meer af van hoe ik me voel die dag...
Ik weet niet hoe mijn leven er zou uit zien als ik minder verlegen was: meer vrienden, een vriendje, zouden mensen me sneller aanspreken,...? Ik weet het niet, ik wil niet alles op mijn verlegenheid afschuiven...
Mijn verlegenheid belemmert me niet om mijn dromen na te streven, al gaat het wel via een moeilijkere weg dan soms nodig zou zijn. Ik weiger eigenlijk ook om mijn verlegenheid mijn leven te laten bepalen maar sta daar wel soms serieuze angsten bij uit. Toch, op erge dagen, zoek ik uitvluchten om bepaalde situaties te kunnen omzeilen, dus het oefent wel zeker een invloed uit.
Daarom denk ik dat ik het een 5 geeft, het is bepalend maar ik probeer om het in te tomen.

1 december 2008
13:37
Avatar
Guest
Guests

Sja, moeilijk is dat, maar werken is een goede stap in de strijd tegen verlegenheid, dat heb ik aan den lijve ondervonden. Hoeft niet gelijk full time, dan kan het averechts werken, maar gewoon praten met collega's kan al een heel positieve invloed hebben. Niet om meteen vrienden te maken ofzo, maar meer als sociale ervaring op doen. :)

En ben eigenlijk wel benieuwd, ben je er wel actief mee bezig dat je kinderen niet ook verlegen worden? Of zijn ze dat al? Geen idee hoe oud ze zijn, maar toch.

1 december 2008
08:59
Avatar
Guest
Guests

Bij mij belemmert het mijn leven behoorlijk. Ik werk er niet door, durf niet eens te solliciteren. Ik heb door mijn verlegenheid geen echte vriendinnen. Door mijn verlegenheid reageer ik vaak vreemd en hierdoor vinden mensen me raar en/of mogen ze me niet. Ik heb mijn opleiding niet afgemaakt door mijn verlegenheid. Ik durf vaak niet goed voor mezelf op te komen en helaas heb ik die eigenschap ook aan mijn kinderen doorgegeven. Ook laat ik elk moeilijk telefoontje, gesprek door mijn man oplossen. Ik geef het een 9. Nog geen 10, omdat ik nog wel boodschappen durf te doen of met mijn gezin of alleen met de kinderen ergens heen durf te gaan.

30 november 2008
22:58
Avatar
Guest
Guests

Ik denk 4. Ik ben niet zo verlegen meer, maar ik heb zoveel ambitieuze plannen waar verlegenheid eigenlijk helemaal niet bij past. Als je zoveel dromen hebt als ik dan kan dat wel eens in de weg staan ja.

Ik had sinds m'n 11de al de droom om ooit naar Amerika te gaan (gehoord van een kennis die daar woont), inmiddels ben ik in beiden geweest, Noord en Zuid, en heb die kennis daar bezocht. Niet voor de laatste keer, dus de droom is nog niet helemaal voorbij ofzo. 😛 Daarbij droom ik nog van veel andere plekken die ik wil bezoeken.

Verder ben ik wel trots op dat ik eindelijk een HBO opleiding doe, het heeft er heel vaak en heel lang naar uitgezien, dat ik dat niet ging halen.

Ben benieuwd naar de andere antwoorden.

No permission to create posts