Avatar

Please consider registering
guest

sp_LogInOut Log In sp_Registration Register

Register | Lost password?
Advanced Search

— Forum Scope —




— Match —





— Forum Options —





Minimum search word length is 4 characters - maximum search word length is 84 characters

No permission to create posts
sp_Feed Topic RSS sp_TopicIcon
je bent te stil
27 augustus 2006
19:25
Avatar
Guest
Guests

Ik spot ook altijd met mijn eigen rustig zijn. Als ik werk in mijn eentje moet doen en ze zeggen dat het zo saai is om het alleen te doen zeg ik ook altijd dat ik het wel gewend ben, en dat het ook niet echt veel verschil maak of ik dat werk alleen doe of stil ben tussen collegas.
Maar mn collegas kunnen vaak wel erg lachen om mijn komische uitspattingen die ik zo af en toe uit mn mond floep! En heel soms word ik daar ook wel mee gepest, das wat minder maarja... het zijn dan dezelfde mensen die dat doen dus daar zeg ik in de regel niet zo veel tegen om het te voorkomen.
Ik vind het best maf van mezelf dat ik zo weinig zeg, maar dat als ik wat te zeggen heb, dat sommige mensen helemaal in een scheur liggen van mn rake opmerkingen 😀
Laatst zei iemand nog dat ie gek van me werd (ik weet niet om wat voor rede precies maar goed), dus ik meteen als antwoord heel sarcastisch dat ik blij was dat toch nog iemand gek van me werd. ;D

Het is maar net hoe ik me voel onder mn collegas.

27 augustus 2006
16:57
Avatar
Guest
Guests

mariel said:

ik heb afgelopen zomer vakantie 7 weken gewerkt bij een heel groot bedrijf,dus veel mensen.
en daar was iedereen aardig, ze zeiden telkens dat ik het heel goed deen, en dat ze heel erg te vreden waren, en vroegen of ik volgend jaar terug kwam.
en daar kreeg ik meer zelfvertouwen door, en daar was ik niet zo stil.
ik kon daar juist goed met de mensen praten, en dat vond ik heel leuk.
ik heb daar geen een keer gehoort van wat ben je stil

Da's goed om te lezen... zo bouw je weer vertrouwen op.
Je weet dat je 't kan. Dat is iets om trots op te zijn :)
Ik ben ook heel vaak nog heel stil...
hoe meer 't benadrukt wordt, hoe stiller ik word ::)

Muurbloempje said:

Van mij zeggen de mensen ook vaak dat ik zo rustig ben, ook op mijn werk. Op mijn werk maak ik er dan maar een grapje van, zo van kijk ik ben tenminste hard aan het werk.

Doe ik ook, er een grapje van maken... werkt wel, ben je er vanaf...
That's me 😉

Groetjes,
Twinkel

27 augustus 2006
16:54
Avatar
Muurbloempje
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 497
Member Since:
11 mei 2006
sp_UserOfflineSmall Offline

Van mij zeggen de mensen ook vaak dat ik zo rustig ben, ook op mijn werk. Op mijn werk maak ik er dan maar een grapje van, zo van kijk ik ben tenminste hard aan het werk.

27 augustus 2006
15:56
Avatar
Guest
Guests

heey
alle verhalen herken ik wel iets van me zelf in
mij wert het hartstikke vaak gezegt dat ik stil was, en mensen begonnen mij dan te pesten als ik niks zij, hierdoor ben ik ook veel zelfvertrouwen kwijt geraakt, en daar heb ik nu nog steeds heel veel last van.
waar ik allemaal stage heb gelopen werd er tegen mij gezegt van wat ben je stil, is er iets ofzo, en dan zei ik altijd nee.
ik heb afgelopen zomer vakantie 7 weken gewerkt bij een heel groot bedrijf,dus veel mensen.
en daar was iedereen aardig, ze zeiden telkens dat ik het heel goed deen, en dat ze heel erg te vreden waren, en vroegen of ik volgend jaar terug kwam.
en daar kreeg ik meer zelfvertouwen door, en daar was ik niet zo stil.
ik kon daar juist goed met de mensen praten, en dat vond ik heel leuk.
ik heb daar geen een keer gehoort van wat ben je stil

groetjes mariel

22 augustus 2006
09:19
Avatar
Guest
Guests

Hallo,

Allemaal herkenbare verhalen. Ik ben van kinds "te stil" en teruggetrokken.
In de loop van de jaren is het gelukkig minder geworden 8)

In de vereniging heb ik cursussen gevolgd en deelgenomen aan allerlei uitjes: beide dragen een steentje bij aan deelname aan gesprekken met anderen. Het enige remedie tegen "te stil" zijn is door het oefenen met
gesprekken met anderen waarbij er wel gelet moet worden op allerlei technieken (zie a.u.b. theorieboeken van de VVM) zoals oogcontact, ja-knikken en open vragen stellen. 😉

In het kort wil het volgende zeggen: veel proberen te converseren, want
het onderstaande gezegde is namelijk niets voor niets denk ik

Oefening baart kunst :) !!!

20 augustus 2006
17:40
Avatar
Guest
Guests

Nikki said:

Ik ben ook moeilijk aan het doen. :-[

Dan is de stand 1 : 1

Hoeveel boeken heb je al gelezen? 😀

Ik heb de afgelopen maanden net zo veel boeken gelezen als mijn hele leven (studieboeken uitgezonderd) ;D

20 augustus 2006
17:16
Avatar
Guest
Guests

shyboy36 said:

[quote=Nikki ] Ik ben mijn hele leven al verlegen, van klein kinds af aan, en weet niet wat ik hier tegen moet beginnen. Het is dus niet ontstaan maar het was er altijd al. Is dat ook mijn schuld? :'(

Dat ben ik ook mijn hele leven. Maar ik zie dat ik weer moeilijk loop te doen. Ik bedoel dat je verantwoordelijk bent voor je eigen keuzes. Maar dat wil niet zeggen dat je schuldig bent wanneer je iets overkomt. Maar ik krijg deja vu gevoelens. Had ik dat niet eerder ergens toegelicht ?

Ik ben ook moeilijk aan het doen. :-[

shyboy36 said:

Dat is een wijsheid die ik uit een boek van Dr. Phil heb gehaald. Goed boek, het leert je dat je je leven planmatig moet aanpakken. Als een project zeg maar.

Hoeveel boeken heb je al gelezen? 😀

20 augustus 2006
16:47
Avatar
Guest
Guests

Nikki said:

Ik ben mijn hele leven al verlegen, van klein kinds af aan, en weet niet wat ik hier tegen moet beginnen. Het is dus niet ontstaan maar het was er altijd al. Is dat ook mijn schuld? :'(

Dat ben ik ook mijn hele leven. Maar ik zie dat ik weer moeilijk loop te doen. Ik bedoel dat je verantwoordelijk bent voor je eigen keuzes. Maar dat wil niet zeggen dat je schuldig bent wanneer je iets overkomt. Maar ik krijg deja vu gevoelens. Had ik dat niet eerder ergens toegelicht ?

Dat is een wijsheid die ik uit een boek van Dr. Phil heb gehaald. Goed boek, het leert je dat je je leven planmatig moet aanpakken. Als een project zeg maar.

20 augustus 2006
16:30
Avatar
Guest
Guests

Mysteri said:

Het is toch niet met opzet als je stil bent?

Ja, dat probeerde ik eigenlijk te zeggen.

20 augustus 2006
14:28
Avatar
Guest
Guests

shyboy36 said:

Heel formeel gesproken denk ik dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn verlegenheid. Ik heb in het verleden teveel waarde gehecht aan meningen van een ander. En dat was mijn eigen keuze.

Dat weet ik met de kennis van nu. Had ik die wijsheid toen gehad dan was de verlegenheid waarschijnlijk ook nooit ontstaan.

Dus aan de ene kant is het je eigen schuld, maar aan de andere kant ook weer niet.

Ik ben mijn hele leven al verlegen, van klein kinds af aan, en weet niet wat ik hier tegen moet beginnen.  Het is dus niet ontstaan maar het was er altijd al. Is dat ook mijn schuld?  :'(

20 augustus 2006
10:34
Avatar
Guest
Guests

Nikki said:

Ik weet niet waarom ik zo kwaad ben. Maar ik denk dat het komt omdat ik het gevoel heb, dat het mijn eigen schuld is dat mensen mij niet begrijpen en sommigen me gemeen en acherbaks gaan behandelen.

H? Nikki, ik herken dat soort gedachten wel. Je hebt het over "je eigen schuld", maar dat is zo negatief naar jezelf toe. Het is toch niet met opzet als je stil bent? Je zou het toch graag anders willen? Het is niet voor niets dat je niet veel zegt: het is gewoon - nu nog - verdomde lastig voor je omdat die angsten zo in de weg zitten. Ik denk niet dat je jezelf dat kwalijk moet nemen.

En als iemand zegt dat ik meer van me af moet bijten en mijn klep moet open doen, want anders is het geen wonder dat ze bang van je worden..... :'(

Ja misschien had het iets anders gezegd kunnen worden ook, maar goed wij zijn natuurlijk ook gevoelige mensen die de dingen eigenlijk te snel op zichzelf betrekken. Ik denk ook dat Simon een punt heeft, maar zoals die collega's tegen jou deden vind ik ook niet kloppen. Dat zij zo tegen jou deden: roddelen en die opmerking moet je dus niet zien als jouw schuld. Het is alleen zo dat mensen zelf idee?n over je gaan vormen als ze weinig van je weten, en ze kunnen alleen maar iets over je weten als je jezelf wat meer uit. Dat wil nog niet zeggen dat ze dan maar meteen over je moeten gaan roddelen en lullige opmerkingen maken, maar je hebt ook gezien dat het anders kan met je huidige collega's.

20 augustus 2006
10:27
Avatar
Guest
Guests

Heel formeel gesproken denk ik dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn verlegenheid. Ik heb in het verleden teveel waarde gehecht aan meningen van een ander. En dat was mijn eigen keuze.

Dat weet ik met de kennis van nu. Had ik die wijsheid toen gehad dan was de verlegenheid waarschijnlijk ook nooit ontstaan.

Dus aan de ene kant is het je eigen schuld, maar aan de andere kant ook weer niet. (Als je die psycholoog spreekt moet je maar eens vragen of hij dit misschien wel begrijpt ;D)

Het is analoog aan het breken van een kopje. Je wilt het niet laten vallen, maar toch is het gebeurd.

Jij hebt het laten vallen, maar je kon er niets aan doen.

Het heeft alleen totaal geen zin om daar bij stil te blijven staan. Het verandert namelijk totaal niets aan de situatie, het probleem waar je vanaf wilt.

Je moet er echter wel van leren. Meningen van een ander zijn gewoon niet meer dan een mening. En aan meningen kun je een waarde toekennen. De mening van jouw ouders zal veel meer waard zijn dan de mening van iemand op het internet (die van mij bijvoorbeeld).

Waarom je zo kwaad bent ?

Ik denk dat dat komt omdat je je nu allerlei dingen gaat realiseren. Elke dag begrijp je steeds meer wat er eigenlijk aan de hand is. En dat is best confronterend en frustrerend.

Hoe beter je je eigen angst begrijpt, hoe gemakkelijker je ermee omgaat.

Maar maak er ook geen obsessie van. Ik vind bijvoorbeeld dat ik veel te veel op dit forum zit...

(Maar, misschien vindt jij dat ook wel ;D ;D ;D)

20 augustus 2006
09:54
Avatar
Guest
Guests

Ik weet niet waarom ik zo kwaad ben. Maar ik denk dat het komt omdat ik het gevoel heb, dat het mijn eigen schuld is dat mensen mij niet begrijpen en sommigen me gemeen en acherbaks gaan behandelen. En als iemand zegt dat ik meer van me af moet bijten en mijn klep moet open doen, want anders is het geen wonder dat ze bang van je worden..... :'(

20 augustus 2006
09:08
Avatar
Guest
Guests

Nikki said:

Het ergste vind ik dat mensen me niet begrijpen, en ik kom hier voor een beetje begrip.

Er is niemand op dit forum die jou niet begrijpt. Dus je mag aannemen dat niemand hier reageert om te kwetsen. Dat vertrouwen zal je toch wel hebben ?

En bekijk het eens van de andere kant : Je zegt dat hij de vinger op de meest gevoelige plek legt. Daar kom je over het algemeen pas achter totdat iemand daar de vinger legt.

(Ik probeer er ook maar een positeve draai aan te geven ;D ;D ;D)

20 augustus 2006
07:34
Avatar
Guest
Guests

shyboy36 said:

Hee Nikki,

Volgens mij daagt hij jou alleen maar uit, een beetje plagen zeg maar. Misschien is hij al een stapje verder dan jou, thats all.

Ik zat gisteren mijn ogen uit mijn hoofd te huilen door zijn plagerij!! :'(
Het ergste vind ik dat mensen me niet begrijpen, en ik kom hier voor een beetje begrip. Misschien begrijpt hij me wel, maar hij legt de vinger op de meest gevoelige plek. Ik zit er niet op te wachten nog eens in mijn neus gewreven te krijgen dat mensen me niet begrijpen terwijl ik daar al zo bang voor ben. :'(

19 augustus 2006
17:26
Avatar
Guest
Guests

Hee Nikki,

Ik denk wel dat Simon jou begrijpt hoor. Volgens mij daagt hij jou alleen maar uit, een beetje plagen zeg maar. Misschien is hij al een stapje verder dan jou, thats all.

Ik denk dat iedereen hier op het forum zit om er zelf (ook!) beter van te worden. Simon waarschijnlijk ook.

(Of hij moet echt niets beters weten om zijn tijd te verdoen ;))

19 augustus 2006
16:50
Avatar
Guest
Guests

Simon said:

[quote=Nikki ]

Hoe kan iemand nou denken dat ik agressief ben? Zijn ze bang dat ik ze stiekem een mes in hun rug steek?! Ik vond dit echt heel erg en ook dat jij dit zegt! Het maakt me nog onzekerder. Ik wil echt niet dat mensen bang zijn van me, dit vind ik echt verschrikkelijk!!!!

Jij reageert nu hetzelfde als die collega die me zei dat ik vaker mijn mond moest open doen!!  Hoe makkelijk kunnen mensen dat zo zeggen alsof ze psychologen zijn!!! >:(

Tja, dit is dus wat ik bedoel he, van je afbijten, je kan het dus wel. 😛
Als je nu niet gereageerd had op mijn berichtje had ik misschien gedacht, (bij wijze van spreken), waarom reageert ze niet, ze vindt mij zeker een arrogante klootzak, of ze voelt zich te goed voor mij. Mensen willen weten wat er in je omgaat omdat ze zelf ook onzeker zijn.
Ik stel dus dat in het sociale verkeer "niks zeggen" soms net zo negatief kan worden opgevat als een daadwerkelijke verbale afwijzing.

Dit is nou juist mijn allergrootste angst. Dit is nou juist mijn probleem. Dus ik begrijp echt wel dat mensen dit  stille van mij verkeerd kunnen opvatten!! En sommigen dan achterbaks achter mijn rug om gaan kletsen! Omdat ik me niet KAN uiten!! Het gaat annoniem op het forum wel. Snap jij dat nou niet? Ik zit hier toch niet voor niets op dit forum? In het echt zou ik wegkruipen en mijn ogen uit mijn kop huilen

19 augustus 2006
12:37
Avatar
Simon
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 510
Member Since:
14 maart 2004
sp_UserOfflineSmall Offline

Nikki said:

Hoe kan iemand nou denken dat ik agressief ben? Zijn ze bang dat ik ze stiekem een mes in hun rug steek?! Ik vond dit echt heel erg en ook dat jij dit zegt! Het maakt me nog onzekerder. Ik wil echt niet dat mensen bang zijn van me, dit vind ik echt verschrikkelijk!!!!

Jij reageert nu hetzelfde als die collega die me zei dat ik vaker mijn mond moest open doen!! Hoe makkelijk kunnen mensen dat zo zeggen alsof ze psychologen zijn!!! >:(

Tja, dit is dus wat ik bedoel he, van je afbijten, je kan het dus wel. 😛
Als je nu niet gereageerd had op mijn berichtje had ik misschien gedacht, (bij wijze van spreken), waarom reageert ze niet, ze vindt mij zeker een arrogante klootzak, of ze voelt zich te goed voor mij. Mensen willen weten wat er in je omgaat omdat ze zelf ook onzeker zijn.
Ik stel dus dat in het sociale verkeer "niks zeggen" soms net zo negatief kan worden opgevat als een daadwerkelijke verbale afwijzing.

19 augustus 2006
09:05
Avatar
Guest
Guests

Ik zie dat ik het ook in 5 regels had kunnen zeggen ;D

19 augustus 2006
06:34
Avatar
Guest
Guests

shyboy36 said:

[quote=Nikki ] En als je dat dan niet druft vanwege een sociale fobie!?

Bij mij is ook een sociale fobie vastgesteld, maar ik geloof niet in de situatie : je hebt het of je hebt het niet. De ene dag heb je er meer last van dan de andere. De ene situatie is ook anders dan de andere.

Ik weet zeker dat wanneer jij objectief naar jezelf kijkt, je ook momenten kunt herinneren dat je je minder beperkt voelde. Er bestaat volgens mij een vorm van gradatie.

Volgens mij is het dus ook geen kwestie van wel of niet durven. Zo zwart wit is het volgens mij niet. Ik denk dat je moet kijken naar bepaalde sociale contacten die je wel of niet durft.

Dat wil overigens niet zeggen dat jouw collega's jou ook niet iets tegemoet kunnen komen. Wanneer je ziet dat iemand valt zijn er mensen die een hand uitsteken om te helpen, maar er zijn ook mensen die het gewoon "niet zien". Jouw "klacht" dat alles van jouw kant moet komen is in dit geval terecht. Maar dat wil niet zeggen dat dat voor iedereen geldt. Ik weet zeker dat er mensen zijn die jouw verlegenheid wel begrijpen. Je moet ze alleen nog vinden....

Om jouw grenzen te verleggen moet je dus (nog) niet bij je collega's zijn. Maar gezien jouw ervaringen is dat geen nieuws :)
Je vraagt je af waarom ze niet vragen waarom je zo stil bent.

3 mogelijkheden die ik kan verzinnen :

1. het interesseert hun eigenlijk geen zier
(van dat type lopen er heel veel rond)
2. ze denken de reden al te kennen
3. ze durven het niet te vragen uit angst om jouw te kwetsen

Dat je probeert om jezelf wat meer open te stellen voor anderen is een goede ontwikkeling. Maar zoiets moet je ook leren. Dat moet ik ook. Ik ga niet voor de lol zo'n verhaal (over mijn strijd met de kilo's) ophangen.

Ik doe dat puur voor mezelf. Ik wil mijn grenzen verleggen en mijzelf trainen. En dat wil ik doen door te oefenen.

En oefening baart kunst (zegt men) ;D

Het ligt aan de soort collega's denk ik. Ik had blijkbaar gewoon pech. Als iemand daar een klein beetje meer begrip had getoont had ik me inderdaad heel anders gevoeld en gedragen. Maar in plaats daarvan werd ik beoordeeld en veroordeeld.
Ik werk daar gelukkig nu niet meer, en heb nu collega's die heel anders zijn. Het is echt een verschil van dag en nacht.

No permission to create posts