Avatar

Please consider registering
guest

sp_LogInOut Log In sp_Registration Register

Register | Lost password?
Advanced Search

— Forum Scope —




— Match —





— Forum Options —





Minimum search word length is 4 characters - maximum search word length is 84 characters

No permission to create posts
sp_Feed Topic RSS sp_TopicIcon
je bent te stil
18 augustus 2006
22:13
Avatar
Guest
Guests

Mijn ervaring is inderdaad ook dat andere mensen mijn verlegenheid soms helemaal anders interpreteren. Ik heb al ondervonden dat mensen die ik vermeden heb omdat ik ze echt niet durfde aanspreken dat interpreteerden alsof ik mijzelf beter achtte dan hen en dat ik daarom niet sprak. lekker paradoxaal natuurlijk, het tegenovergestelde was waar...

heb dan toch ergens beseft dat je als verlegen persoon je je angsten kent natuurlijk. Maar de andere niet-verlegen persoon daarentegen kan zich dat waarschijnlijk gewoon niet inbeelden dat iemand in dergelijke situatie bang zou kunnen zijn en gaat voor zichzelf op zoek naar een begrijpelijke interpretatie voor het feit dat hij vermeden wordt of dat je niet communiceert: vanuit zijn standpunt is het dan niet onlogisdch dat die persoon bij zichzelf zegt van: "mmm, jij wilt blijkbaar niet met mij spreken, ben ik niet goed genoeg misschien? pfff, stukske dikke nek! (belgische voor iemand die zich beter acht dan andere ;D)".

dat besef dat het ook anders kan worden opgevat heeft mij soms al geholpen over de drempel stappen.

nog een vb: als ik tot onlangs op straat liep in de gemeente waar ik werk en ik kwam een klant tegen sloeg ik in paniek m'n ogen neer omdat ik bang was voor het contact. Aangezien ik die klanten achteraf weer in m'n kantoor terug zag vond ik dat dit niet langer kon. Ik ben mezelf gaan verplichten om terug te kijken: Het was echt wel moeilijk en daarom lukte het me alleen na kort m'n ogen neer te slaan. Dus in praktijk: ik zag iemand, sloeg m'n ogen automatisch even neer en dan keek ik een tweede maal terug naar die persoon. Wat mij bij dat experiment opviel was dat de mensen na die eerste blik nooit meer terug naar mij keken. Ik deed m'n uiterste best om terug te kijken en dag te zeggen maar zij negeerden mij gewoon. Tot ik onlangs besefte dat dit kwam omdat ze het even neerslaan van m'n blik interpreteerden als een teken dat ik hen bewust niet wilde kennen buiten m'n kantoor. Daardoor gunden ze mij ook geen tweede blik meer. Volkomen onjuist natuurlijk want mij gedrag was puur uit angst...

Door dit besef ben ik beginnen trainen m'n ogen niet meer neer te slaan: en verdorie m'n klanten knikken sindsdien inderdaad gewoon terug en zeggen goeiedag... dus ook hier werd mijn verlegenheid totaal omgekeerd ge?nterperteerd.

18 augustus 2006
22:00
Avatar
Guest
Guests

Nikki said:

En als je dat dan niet druft vanwege een sociale fobie!?

Bij mij is ook een sociale fobie vastgesteld, maar ik geloof niet in de situatie : je hebt het of je hebt het niet. De ene dag heb je er meer last van dan de andere. De ene situatie is ook anders dan de andere.

Ik weet zeker dat wanneer jij objectief naar jezelf kijkt, je ook momenten kunt herinneren dat je je minder beperkt voelde. Er bestaat volgens mij een vorm van gradatie.

Volgens mij is het dus ook geen kwestie van wel of niet durven. Zo zwart wit is het volgens mij niet. Ik denk dat je moet kijken naar bepaalde sociale contacten die je wel of niet durft.

Dat wil overigens niet zeggen dat jouw collega's jou ook niet iets tegemoet kunnen komen. Wanneer je ziet dat iemand valt zijn er mensen die een hand uitsteken om te helpen, maar er zijn ook mensen die het gewoon "niet zien". Jouw "klacht" dat alles van jouw kant moet komen is in dit geval terecht. Maar dat wil niet zeggen dat dat voor iedereen geldt. Ik weet zeker dat er mensen zijn die jouw verlegenheid wel begrijpen. Je moet ze alleen nog vinden....

Om jouw grenzen te verleggen moet je dus (nog) niet bij je collega's zijn. Maar gezien jouw ervaringen is dat geen nieuws :)
Je vraagt je af waarom ze niet vragen waarom je zo stil bent.

3 mogelijkheden die ik kan verzinnen :

1. het interesseert hun eigenlijk geen zier
(van dat type lopen er heel veel rond)
2. ze denken de reden al te kennen
3. ze durven het niet te vragen uit angst om jouw te kwetsen

Dat je probeert om jezelf wat meer open te stellen voor anderen is een goede ontwikkeling. Maar zoiets moet je ook leren. Dat moet ik ook. Ik ga niet voor de lol zo'n verhaal (over mijn strijd met de kilo's) ophangen.

Ik doe dat puur voor mezelf. Ik wil mijn grenzen verleggen en mijzelf trainen. En dat wil ik doen door te oefenen.

En oefening baart kunst (zegt men) ;D

18 augustus 2006
21:21
Avatar
Guest
Guests

shyboy36 said:

Het punt wat Simon maakt over het meer "blootgeven" is denk ik wel terecht.

En als je dat dan niet druft vanwege een sociale fobie!? Ik bedoel de 'dames' deden ook geen moeite om me te begrijpen of te vragen WAAROM ik dan zo stil was. Moest het dan allemaal van mijn kant komen? Ze kletsten alleen maar achter mijn rug om. En eentje ging de psychologe uithangen. Terwijl ik voor mijn gevoel al zo'n moeite deed om toch 'normaal' te zijn en ik probeerde meer te zeggen, maar het ging gewoon niet. Ik voelde me zo machteloos. :'(

18 augustus 2006
19:30
Avatar
Guest
Guests

Het punt wat Simon maakt over het meer "blootgeven" is denk ik wel terecht.

Ik ben op dit moment wat aan het "experimenteren" met mensen (is minder eng dan het klinkt hoor ! ;)). Het werkt supersnel : op een rustig moment eens een klein babbeltje maken met iemand die je kent en een paar oppervlakkige dingen van jezelf vertellen.

Je wilt niet weten hoeveel "informatie" er dan terugkomt. Zonder dat je er ook maar iets moeite voor hoeft te doen. Ik ervaar dat mensen (van het extraverte type) graag willen praten, ze hebben alleen een kleine aanleiding nodig....

En zodra je je iets kwetsbaarder opstelt lukt dat. Althans, dat is mijn huidige opvatting na 2 experimenten. Jezelf kwetsbaar opstellen valt alleen niet mee wanneer je al onzeker bent, je moet dus een relatief veilig onderwerp hebben.

Zelf probeer ik via sporten wat af te vallen en er is bijna geen mens die daar geen ervaring in heeft ;D Dus nu komen er - ongevraagd - diverse tips binnen >:(

Maar zoals ze zeggen : ervaringen uit het verleden geven geen garantie voor de toekomst...
Dus ik weet niet hoe experiment 3 zal uitpakken.

18 augustus 2006
18:38
Avatar
Guest
Guests

Simon said:

De mensen zijn bang omdat je jezelf niet blootgeeft. Het probleem is dat "het stil zijn" soms wordt opgevat als teken van agressie of wantrouwen.
En misschien is dat ook wel zo. Omdat de verlegen mens vol zit van negatieve gevoelens naar andere mensen toe, zijn ze angstig om deze gevoelens te uiten, maar de signalen van deze gevoelens worden helaas toch vaak nonverbaal opgevangen.
Het is dan toch het beste, maar wel erg moeilijk, om toch voor jezelf op te komen, en die lui eens flink lik op stuk te geven. Dat geeft dan meer vertrouwen dan steeds maar vriendelijk te blijven.

Hoe kan iemand nou denken dat ik agressief ben? Zijn ze bang dat ik ze stiekem een mes in hun rug steek?! Ik vond dit echt heel erg en ook dat jij dit zegt! Het maakt me nog onzekerder. Ik wil echt niet dat mensen bang zijn van me, dit vind ik echt verschrikkelijk!!!! :'(

En ik zat juist met heel erg veel negatieve gevoelens naar mezelf toe! Voelde me ook machteloos en helemaal geblokkeerd toen ik dit te horen kreeg en daarna was er inderdaad wantrouwen naar die lui toe. Maar dan durf je echt geen mensen lik op stuk geven. Dat is nou juist het hele probleem als je een sociale fobie hebt. Je voelt je minderwaardig! Dan ga je niet zomaar van je afbijten!
Jij reageert nu hetzelfde als die collega die me zei dat ik vaker mijn mond moest open doen!!  Hoe makkelijk kunnen mensen dat zo zeggen alsof ze psychologen zijn!!! >:(

18 augustus 2006
15:42
Avatar
Simon
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 510
Member Since:
14 maart 2004
sp_UserOfflineSmall Offline

De mensen zijn bang omdat je jezelf niet blootgeeft. Het probleem is dat "het stil zijn" soms wordt opgevat als teken van agressie of wantrouwen.
En misschien is dat ook wel zo. Omdat de verlegen mens vol zit van negatieve gevoelens naar andere mensen toe, zijn ze angstig om deze gevoelens te uiten, maar de signalen van deze gevoelens worden helaas toch vaak nonverbaal opgevangen.
Het is dan toch het beste, maar wel erg moeilijk, om toch voor jezelf op te komen, en die lui eens flink lik op stuk te geven. Dat geeft dan meer vertrouwen dan steeds maar vriendelijk te blijven.

18 augustus 2006
14:34
Avatar
Guest
Guests

Treeske said:

Ik ken wel stille mensen in m'n omgeving en als ik dan een gesprek probeer te beginnen en iets vraag of vertel ofzo, dan krijg ik weinig respons. Dat maakt het natuurlijk moeilijk om verder te babbelen :-

Ik denk wel dat het beter is om gewoon te zeggen dat je gewoon niet zo'n babbelaar bent als mensen je erom vragen. Je voelt je natuurlijk aangevallen als iemand je zoiets vraagt maar dat is niet slecht bedoelt. Als je dan in de verdediging schiet en een gemene opmerking geeft komt dat natuurlijk wel raar over bij die persoon.

Dus ik zou zeggen; blijven lachen 😉

Groetjes

Misschien wordt je er dan niet op aangevallen, maar je voelt je wel beoordeeld op hetgeen waar je JUIST zoveel moeite mee hebt. Je weet dan gewoon dat mensen je niet begrijpen, en dat doet pijn. Al is het niet kwaad bedoeld.
Ik had wel het idee dat ik niet alleen beoordeeld werd, maar ook veroordeeld toen een collega me vertelde dat 'ze het over me hebben gehad!!!'
Met andere woorden, ze vonden het maar niets dat ik zo'n rare stille was, en hebben over me zitten roddelen. Dit voelt echt als een trap na. >:(
Ik besef nu hoe kortzichtig en dom zij waren, vooral toen een andere collegaatje vertelde dat ze bang van me was omdat ik zo stil was. Alsof ze dacht dat ik een of andere idioot ben. :'( :'(
Het heeft me erg wantrouwig gemaakt, en alles nog erger gemaakt. Ik ben alsmaar bang dat mensen 'het over me hebben'.

17 augustus 2006
20:57
Avatar
Guest
Guests

Data said:

1 van de meest gehoorde en meest irritant opmerkingen die ik ken!
Nog "leuker" wordt het al men je dan gaat proberen te helpen wat drukker te worden en dus alle aandacht op je gevestigd wordt :o, daar wordt je inderdaad wel even stil van.......

En om nog even te reageren op het IQ/EQ gebeuren, ik denk dat er zowel bij slimme al bij wat minder slimme mensen (netjes uitgedrukt he :)) negatief gereageerd wordt op het stille gedrag maar dat dit bij slimmere mensen op wat subtielere wijze gaat.

Ja, heel vervelend als mensen dan allemaal opeens stilvallen en aan jou vragen wat je ergens van vindt. Dan is alle aandacht op jou gericht en dat is helemaal funest. Dan komt er dus echt geen woord meer uit.

Ik had dat dus afgelopen Sinterklaas bij m'n vriend. Z'n tante had ook voor iedereen gedicht + cadeau dus die gingen ze na afloop bellen om te bedanken. Iedereen door elkaar roepen, bedanken (telefoon op speaker), ik zei dus niks. Toen zei z'n moeder, Sanne, wil je haar ook nog even bedanken? Iedereen stil...ik kreeg er geen bedankje uit. Toen bedankt zij haar maar namens mij, terwijl ik er gewoon bij zat. Ik schaamde me dood, maar dan moeten ze me ook maar niet zo voor het blok zetten. Op die manier kan ik niet spontaan dankjewel zeggen.

Wat dat IQ betreft: ik denk dat het niet uitmaakt wat voor niveau je hebt. Ik ben dus door gymnasiasten gepest/genegeerd/buitengesloten, hoe je het ook wilt noemen, en dat gebeurde echt niet op een subtiele manier. Ok?, ik werd niet uitgescholden, maar wegrennen om van me af te komen, is in mijn ogen niet subtiel kenbaarmaken dat je me niet moet.

17 augustus 2006
14:20
Avatar
Guest
Guests

wel, ik moet zeggen dat ik zelden of nooit stil ben dus ik deel jullie ervaringen niet maar als ik bijvoorbeeld in een nieuwe groep terecht kom ofzo dan ben ik ook wel stiller. Dan loop ik als een idioot tegen iedereen te glimlachen waardoor het voor andere mensen ook makkelijker wordt om je te benaderen en dan ben je vertrokken... ;D

Ik ken wel stille mensen in m'n omgeving en als ik dan een gesprek probeer te beginnen en iets vraag of vertel ofzo, dan krijg ik weinig respons. Dat maakt het natuurlijk moeilijk om verder te babbelen :-

Ik denk wel dat het beter is om gewoon te zeggen dat je gewoon niet zo'n babbelaar bent als mensen je erom vragen. Je voelt je natuurlijk aangevallen als iemand je zoiets vraagt maar dat is niet slecht bedoelt. Als je dan in de verdediging schiet en een gemene opmerking geeft komt dat natuurlijk wel raar over bij die persoon.

Dus ik zou zeggen; blijven lachen 😉

Groetjes

16 augustus 2006
12:27
Avatar
Guest
Guests

shyboy36 said:

Mijn 'levenservaring' heeft mij geleerd dat onbeschofte boeren vaak ontzettend dom zijn terwijl sociaal zeer ontwikkelde mensen ook op cognitief vlak meer diepgang hebben.

In een boek over emotionele intelligentie heb ik ooit eens gelezen dat er een zeer klein positief verband bestaat tussen EQ en IQ. Volgens mij bestaan er evenveel 'slimme' als 'domme' pestkoppen en sociaal vaardige mensen. Zogenaamd intelligente mensen zullen meer geneigd zijn om subtielere vormen van pesten te gebruiken denk ik.

16 augustus 2006
11:09
Avatar
Guest
Guests

Zojuist van het wetenschapsforum geplukt :

Links die niks te maken hebben met verlegenheid, zijn niet toegestaan. Zie de voorwaarden voor meer informatie.

(Heeft Garfield ook weer wat te doen ;D)

Hier worden 3 hypothesen neergelegd :

Leuke vraag, 3 mogelijke antwoorden:

  • Er is een negatieve correlatie tussen IQ & EQ: Mensen die geniaal zijn in wiskunde zullen minder sociale vaardigheden hebben. (Vb. intelligente autist)
  • Balkaniseringshypothese: Er is geen verband. Het ene domein staat los van het andere. (vb. ?)
  • Er is een positieve correlatie. Overdrachten naar verschillende domeinen, intelligentie heeft dus een positieve invloed op sociale vaardigheden. (vb. de vlotte joviale professor)

Alle drie hypothesen zullen wel bevestigd worden. Het hangt er natuurlijk vanaf welke statistische technieken je gebruikt en vooral: je steekproefpopulatie.

Als deze hypothesen allen worden bevestigd hebben wij beiden gelijk ;D

16 augustus 2006
10:33
Avatar
Guest
Guests

Ha jij bent erg van de psychotherapie 😛 Welke andere stromingen wil je horen? 😛

Wat jij zegt kan ook net zo goed waar zijn. Misschien zoek ik wel de bevestiging juist. Maar het is denk ik moeilijk te zeggen omdat je alleen je eigen ervaring als ondergrond gebruikt voor je eigen theorie. Je kunt eigenlijk niks zeggen over het algemeen; wat de meeste mensen doen.

16 augustus 2006
10:12
Avatar
Guest
Guests

Deedee said:

Toch denk ik ook dat cognitieve intelligentie niks te maken heeft met sociale intelligentie. Beter nog: misschien dat als het ene extreem hoog is, het ander extreem laag is. Daarnaast moet je ook gewoon bedenken dat iedereen op de middelbare school overleeft en anderen gaan daarin zo ver dat ze anderen kwetsen.

Misschien dat de overlevingsdrang de intelligentie wel overschaduwd. Cognitieve intelligentie en Sociale intelligentie zijn 2 verschillende zaken. Dat ben ik met je eens. Dat ze mogelijk omgekeerd evenredig zouden kunnen zijn betwijfel ik. Mijn 'levenservaring' heeft mij geleerd dat onbeschofte boeren vaak ontzettend dom zijn terwijl sociaal zeer ontwikkelde mensen ook op cognitief vlak meer diepgang hebben.

Maar elke waarneming is natuurlijk gekleurd door de bril waardoor je kijkt he ? Het kan best zijn dat ik een bevestiging zoek voor mijn negatieve ervaring, terwijl het ook mogelijk is dat ik het juist door die ervaring nu net even scherper zie. (Is er een psycholoog in de zaal ;D)

16 augustus 2006
09:48
Avatar
Guest
Guests

Ja, misschien dat het over het algemeen wel zo is dat mensen van een hoger niveau (qua opleiding) minder snel pesten.
Ik werd nooit gepest door mijn leeftijdsgenoten op de havo, daarentegen was er wel een vervelend groepje vwo'ers die echt de kinderachtigste dingen deden zoals broodkorsten en fruitresten naar mij gooien. Een soort van vriendin kende hen enging eens vragen waarom ze dat deden. Antwoord: 'ze is raar en heeft raar haar.' ::) Dude, je gaat het nog zo moeilijk krijgen later.

Toch denk ik ook dat cognitieve intelligentie niks te maken heeft met sociale intelligentie. Beter nog: misschien dat als het ene extreem hoog is, het ander extreem laag is. Daarnaast moet je ook gewoon bedenken dat iedereen op de middelbare school overleeft en anderen gaan daarin zo ver dat ze anderen kwetsen.

16 augustus 2006
06:11
Avatar
Guest
Guests

Wijsheid komt met de jaren zeggen ze wel. Nu, daar ben ik het in elk geval mee eens. Maar ook wanneer je mensen van een gelijke leeftijd vergelijkt zie je soms enorme verschillen in hun ontwikkeling.

Op school tussen een groep pubers is zelfs je veters op een andere manier strikken al reden om "vreemd" gevonden te worden. Wel ben ik van mening dat de intelligentie verband houdt met het acceptatieniveau. Begrip is immers afhankelijk van de verstandelijke vermogens ?

Ik denk dus dat je op het gymnasium minder kans hebt op pestgedrag dan op het vmbo. Ik zeg dus niet dat het niet kan gebeuren, alleen dat de kans wat kleiner is.

Maar als ex-vmbo'er kan mijn beeld wat vertroebelt zijn 😉

16 augustus 2006
00:00
Avatar
Guest
Guests

Of je nou gymnasiast of vmbo'er bent, het hoeft soms niks te zeggen. Blijkt maar weer :-

Ik denk dat veel mensen verlegenheid niet begrijpen. Ze zoeken altijd de fout bij de verlegen mensen; t is toch jouw probleem dat je zo stil bent? Met andere woorden: wij moeten ons aanpassen. Das allemaal best oneerlijk als je het zo bekijkt. Niemand zal eens echt voor je open staan en interesse tonen.

Ik krijg die vraag nooit zelf; waarom ben je zo stil?, maar ik hoor viavia dat ze me wel stil vinden. Meestal zeggen ze dan ook dat het later minder is geworden. Mensen doen niet 'lullig' tegen me. Op de middelbare school wel, maar dat is gelukkig niet meer.

15 augustus 2006
21:30
Avatar
Guest
Guests

Ik vind het echt de meest vervelende opmerking die je kan krijgen. Ik ben ook altijd bang als ik ergens ben waar ik me niet op m'n gemak voel en dus stil ben, dat iemand dat tegen me zegt. Dat zou dan totaal averechts werken, waardoor ik nog stiller word en echt helemaal in m'n schulp kruip.

Op de middelbare school (2e en 3e) werd ik gepest/genegeerd: ik hoorde nergens bij, maar in de pauze liep ik altijd maar met een groepje meisjes van m'n klas mee om niet alleen te hoeven lopen. Zij zeiden nooit wat tegen me, renden weg, het was zo'n wijk met allemaal steegjes achter tuinen langs enzo, daar renden ze dan door om van me af te komen. Toen heb ik een keer gevraagd waarom ze dat deden. Toen zeiden ze dat ze me zo stil vonden, dat ze wilden weten wat ik dacht en voelde. Ik weet niet meer wat ik heb geantwoord daarop. Ik weet wel dat dit letterlijk buitensluiten alleen maar averechts heeft gewerkt en dat ik daar nu nog steeds (7 jaar later ongeveer) last van heb en mensen niet snel vertrouw.

Hoe kinderachtig trouwens, als je er over nadenkt, wegrennen. Ik snap niet dat je iemand die toch al zo angstig is/overkomt, zoiets kan aandoen. En dat waren dan gymnasiasten. ???

8 augustus 2006
17:17
Avatar
Guest
Guests

Als ze zeggen dat ik te stil ben, geeft dat mij een gevoel van "niet leuk genoeg".
Voel me dan zo'n saai geval.
En dan word ik nog stiller...
zo kut.

5 augustus 2006
09:08
Avatar
Guest
Guests

flokkie said:

Bij verlegen mensen daarentegen ben ik meestal zelf de babbelkous, misschien omdat ik hen beter aanvoel.

Ja, ik ook. Ik probeer zoveel mogelijk open vragen te stellen en hoop dat ik een gesprekje kan starten met ze.

5 augustus 2006
09:04
Avatar
Guest
Guests

Nikki said:

Wat me wel opvalt is dat ik wel goed met 'babbelkousen' kan praten.
Dan durf ik ook wat meer te babbelen en zij zorgen wel voor gespreksstof.
Tja, babbelkousen vinden het blijkbaar fijn als ze iemand hebben die goed luistert! ;D

Dat heb ik ook wel. Het zijn trouwens meestal niet de echt sociale mensen die tegen iedereen graag babbelen die me verwijten dat ik te stil ben. Vaak zijn het mensen die zelf niet zo heel veel moeite doen om een gesprek aan te knopen die dat zeggen. Bij verlegen mensen daarentegen ben ik meestal zelf de babbelkous, misschien omdat ik hen beter aanvoel.

mvp said:

Vaak had ik dat men het indirect aan mij liet merken dat ik zo weinig zei, maar ook direct natuurlijk. Laatste wat ik zo voor de geest kan halen is dat er 'bonje' ontstond in de projectgroep op school en er een splitsing van de groep ontstond. Gelukkig stond ik er niet alleen voor maar het andere deel van de groep moest voornamelijk mij hebben.. ze vonden mij ongeinteresseerd, verweten mij een gebrek aan initiatief.. ze vroegen zich zelfs af wat mijn inbreng in het geheel was en dachten er volges mij aan om me uit de groep te kicken (wanneer de hele groep geldige argumenten kan aanvoeren over de inbreng van een projectlid dan kan dat..) Gelukkig had ik dus die anderen achter me staan die wel zagen wat mijn inbreng was, want ik had een heel hoop dingen gemaakt waarvan de rest weinig weet van had doordat ik de credits niet opeiste.

Zoiets vind ik heel erg. Ergens is het niet rechtvaardig dat wie het luidst roept, volgens de 'groep' ook het meest effectief presteert. Vaak denk ik daarbij: "Veel geblaat, weinig wol."

No permission to create posts