Avatar

Please consider registering
guest

sp_LogInOut Log In sp_Registration Register

Register | Lost password?
Advanced Search

— Forum Scope —




— Match —





— Forum Options —





Minimum search word length is 4 characters - maximum search word length is 84 characters

sp_Feed Topic RSS sp_TopicIcon
Nog steeds dat ene verlegen meisje
16 mei 2012
13:04
Avatar
Cicero
Moderator
Members

Moderators

VVM leden

kaderleden
Forum Posts: 300
Member Since:
29 juni 2008
sp_UserOfflineSmall Offline

Ria said:

Daar ben ik het helemaal mee eens. Ik zoek ook wel leuke dingen. En daar geniet ik ook heel erg van, bijvoorbeeld vakantie, bioscoop- of theaterbezoek. Maar dat zijn maar momentopnamen. Zodra ik het theater uitstap valt de realiteit enorm tegen. Het mooie theaterstuk, film of leuke vakantie is dan niets meer dan een leuke herinnering.

Hoe bedoel je dat precies?
Niemand heeft het toch ALTIJD 100% naar zijn zin en iedereen kijkt toch uit naar de leuke dingen?

Klopt, ik ben ook niet zo anders dan andere mensen. Alleen niet iedereen heeft last van verlegenheid, sociale angst en soms eenzaamheid. Ik wel dus.

16 mei 2012
11:11
Avatar
Guest
Guests

En verlegen mensen hebben het juist zo moeilijk, moeten ook heel veel missen van ECHT leven

Kun je me mischien vertellen hoe jij ECHT leven ziet?
Wat zou je dan doen wat je nu niet doet?

16 mei 2012
11:08
Avatar
Guest
Guests

Daar ben ik het helemaal mee eens. Ik zoek ook wel leuke dingen. En daar geniet ik ook heel erg van, bijvoorbeeld vakantie, bioscoop- of theaterbezoek. Maar dat zijn maar momentopnamen. Zodra ik het theater uitstap valt de realiteit enorm tegen. Het mooie theaterstuk, film of leuke vakantie is dan niets meer dan een leuke herinnering.

Hoe bedoel je dat precies?
Niemand heeft het toch ALTIJD 100% naar zijn zin en iedereen kijkt toch uit naar de leuke dingen?

Ik vind dat mensen die dit doen zich moeten melden voor psychische hulp.

..sja, zou mooi zijn he? Helaas komen juist de mensen die gepest worden e.d altijd bij de psychische hulp terecht. Dus wordt je onzekerheid alleen maar erger want jij komt er terecht dus het zal wel aan jou liggen dan..
:-
Nog maar te zwijgen over welke vernederingen je dan vaak van zo'n hulpverlener naar je hoofd krijgt.. breek me de bek niet open, ik heb al zoveel negatieve verhalen van lotgenoten gehoord over de hulpverlening! Kan je er zelf ook wel een paar vertellen btw.. 😛

16 mei 2012
10:40
Avatar
Cicero
Moderator
Members

Moderators

VVM leden

kaderleden
Forum Posts: 300
Member Since:
29 juni 2008
sp_UserOfflineSmall Offline

sneeuwwitje said:

Je hoort elkaar te behandelen met respect,

Wat zouden we dan in een mooie wereld leven!

16 mei 2012
10:36
Avatar
Cicero
Moderator
Members

Moderators

VVM leden

kaderleden
Forum Posts: 300
Member Since:
29 juni 2008
sp_UserOfflineSmall Offline

Ria said:

Ik zoek nu naar andere dingen waar ik me WEL lekker bij voel, dat heb ik juist geleerd nu ik ouder ben
Die plekken/dingen zijn er wel maar je moet wel gaan zoeken, niks komt uit de lucht vallen

Daar ben ik het helemaal mee eens. Ik zoek ook wel leuke dingen. En daar geniet ik ook heel erg van, bijvoorbeeld vakantie, bioscoop- of theaterbezoek. Maar dat zijn maar momentopnamen. Zodra ik het theater uitstap valt de realiteit enorm tegen. Het mooie theaterstuk, film of leuke vakantie is dan niets meer dan een leuke herinnering.

16 mei 2012
10:30
Avatar
sneeuwwitje
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 5
Member Since:
28 april 2012
sp_UserOfflineSmall Offline

Wat ik zo lees is dat bij een aantal de verlegenheid dus erger is geworden? Enigszins herken ik dit wel, ik was vroeger een stil meisje, nu praat ik wel, maar ben ontzettend bang. Ook wat je zoal meemaakt, dat mensen je (mis)bruiken, pesten enz. Waarom toch bij mensen die kwetsbaar zijn? Ik vind dat mensen die dit doen zich moeten melden voor psychische hulp. Wij gaan onze frutratie's toch ook niet elders botvieren? En verlegen mensen hebben het juist zo moeilijk, moeten ook heel veel missen van ECHT leven. Je hoort elkaar te behandelen met respect, helaas is deze wereld hard. Dat was het even tot zover. PS Ik gebruik Lorezepam tegen mijn angst, maar zonodig he.
Allen hier veel sterkte!

15 mei 2012
20:55
Avatar
Guest
Guests

Ik zoek nu naar andere dingen waar ik me WEL lekker bij voel, dat heb ik juist geleerd nu ik ouder ben
Die plekken/dingen zijn er wel maar je moet wel gaan zoeken, niks komt uit de lucht vallen
Het heeft bij mij ook lang geduurd eer het kwartje viel
Kijk, zie het zo, een klein simpel voorbeeldje:
jij durft niet naar de discotheek
na telkens weer proberen sta je daar nog steeds onzeker en niet lekker relaxed in die disco
maar zoek het eens in een totaal andere hoek, wees creatief, op internet kan je heel veel vinden
jij kan je b.v wel heel fijn voelen op een leuk concert
heb je daar al die jaren staan proberen aan je "verlegenheid" te werken om relaxed te moeten zijn in een discotheek
kan je nu gewoon relaxed op een leuk concert staan...
Beste mensen dit is slechts een voorbeeld!
Begrijp je wat ik bedoel?

15 mei 2012
18:27
Avatar
Daafje
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 438
Member Since:
20 september 2009
sp_UserOfflineSmall Offline

Ik ben nog geen 40 plusser, maar ik zit er wel dicht tegen aan (volgende maand word ik 38.......) en ik herken ook wel dat dingen beginnen te knagen.
Het is iets dat aan het etteren is onderhuids.

Wat jij zegt, Cicero, herken ik ook wel. Ik heb hetzelfde, soms voelt het als overleven en ik sluit me ook wel eens helemaal af om maar even niet geconfronteerd te hoeven worden met allerlei dingen die negatieve gedachten en gevoelens triggeren....

15 mei 2012
13:55
Avatar
Cicero
Moderator
Members

Moderators

VVM leden

kaderleden
Forum Posts: 300
Member Since:
29 juni 2008
sp_UserOfflineSmall Offline

Hier nog een 40 plusser met hetzelfde probleem. Hoe ouder ik word, hoe meer het gaat knagen wat ik mis en gemist heb door mijn verlegenheid.

Hoe ik er mee om ga, is gewoon doorgaan met leven. Tevreden zijn met de dingen die ik wel heb. Eten, drinken, dak boven me hoofd en werk. Soms voelt het als overleven. Soms genieten van de leuke en mooie dingen. Soms ook proberen om iets aan mijn verlegenheid te doen. Tot nu toe met weinig succes.

Soms kan ik het even niet verdragen en dan sluit ik me een weekend op in mijn huis en speel alleen maar computerspelletjes. Even helemaal weg van de normale wereld.

15 mei 2012
07:06
Avatar
Pearl
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 262
Member Since:
2 november 2008
sp_UserOfflineSmall Offline

sneeuwwitje said:

Ik ben al boven de veertig jaar en nog steeds sociale angst, ik word niet begrepen, er word gewoon met mij gesold en tegen me aangeschopt door familie o.a. Ik kan het niet meer verdragen. Ik verdien dit niet. Hoe gaan anderen hiermee om?

Welkom op dit forum sneeuwwitje. En welkom bij de club, ik ben ook boven de 40 en soms lijkt het alsof mijn sociale angst zelfs erger is geworden. Hoe ik hiermee omga? Dat is een vraag die ik niet zo makkelijk kan beantwoorden. Ik schommel een beetje tussen acceptatie (althans een deel ervan accepteren) en vechten danwel aanpakken. Beiden vind ik moeilijk want hoe kun je iets accepteren waar je zoveel hinder van ondervindt en het vereist moed en kost energie om het aan te pakken. Kun je iets meer vertellen over wat je tot nu toe ondernomen hebt?

15 mei 2012
04:34
Avatar
sneeuwwitje
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 5
Member Since:
28 april 2012
sp_UserOfflineSmall Offline

Ik ben al boven de veertig jaar en nog steeds sociale angst, ik word niet begrepen, er word gewoon met mij gesold en tegen me aangeschopt door familie o.a. Ik kan het niet meer verdragen. Ik verdien dit niet. Hoe gaan anderen hiermee om?

30 november 2011
03:55
Avatar
patrick
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 84
Member Since:
3 januari 2010
sp_UserOfflineSmall Offline
29 november 2011
18:41
Avatar
remco
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 579
Member Since:
4 mei 2009
sp_UserOfflineSmall Offline

Hallo Belgje,

Het is natuurlijk wel een spannend iets wanneer je in contact komt met de ouders van je vriend/vriendin.
En dan wil je eigenlijk vanuit jezelf goed overkomen om zo een goede indruk achter te laten.
Dan kan het soms zo zijn, dat je de situaties negatiever interpreteren kan dan dat ze zijn.

Op de momenten dat jij rood werd, had jij het idee van dat ze die negatieve gedachten hadden.
Maar in jouw verhaal maak ik er niet op uit dat ze dit ook daadwerkelijk tegen je hebben gezegd.
Met andere woorden ben je in zo'n situatie bezig te intepreteren wat zij over jou dachten, terwijl
er vanuit jouw positie geen 100% bewijs is, dat zij dat dan ook daadwerkelijk dachten. Mensen
vonden het van mij soms wel schattig als ik bloosde, terwijl ik het vervelend vond. En ook dat
intepreteerde ik dat zij er negatief over dachten, terwijl hier totaal geen sprake van was.

Het is vooral dat je je dan zelf onzekerder maakt. Jij creeert zelf de gedachten van : omg, kijk, die is verlegen en durft niets te zeggen!" . En het is niet dat ik je hier kritisch op aanspreek hoor, maar gewoon even je het idee
geven dat het je eigen gedachten zijn.

Welliswaar kan het zo zijn, dat je van anderen weleens negatieve reacties hierover hebt ontvangen, en
dan ben je als verlegene vaak geneigd dat iedereen er dan zo overdenkt(over het rood of stil worden)

Het is misschien wel een hele moeilijke stap, maar je moet mensen zelf eens vragen hoe zij het ervaren
wanneer ze zien dat jij bloost, alleen dan kun jij achterhalen wat anderen daar over denken. En ik spreek
uit ervaring, dat het ten opzichte van mijn eigen gedachten, alleen maar mee kan vallen. Of denkt iemand
anders daar anders over ?

Groet Remco

29 november 2011
10:03
Avatar
Guest
Guests

Zoals jullie kunnen lezen geraak ik maar niet af van mijn verlegenheid en ik blijf er echt mee zitten ...

Onlangs waren mijn vriend en ik op bezoek geweest naar zijn vader (2e of 3e keer) en ik had meer rode wangen die dag dan iets anders ... Telkens als ik iets moest zeggen werd ik verlegen ... We waren wel vaak aan het lachen, maar ze keken zo van: "omg, kijk, die is verlegen en durft niets te zeggen!" en het gaf me zo'n gevoel alsof ik vanbinnen gebroken was en alsof ik wenend naar het toilet wou gaan en me wou verbergen ... Het was totaal geen fijne ervaring en wou daar zo snel mogelijk weg, maar kon moeilijk anders natuurlijk...

Andere keren had ik dit geval ook, maar deze keer was het toch wel veel erger en dat maakte me nog meer onzeker ... Ik haat dit gevoel echt super hard en wil er zo snel mogelijk van af (hoe moeilijk het ook is), want ik herken mezelf niet meer ... of wil ik mezelf niet herkennen? Ik weet het niet meer ... :'(