Avatar

Please consider registering
guest

sp_LogInOut Log In sp_Registration Register

Register | Lost password?
Advanced Search

— Forum Scope —




— Match —





— Forum Options —





Minimum search word length is 4 characters - maximum search word length is 84 characters

No permission to create posts
sp_Feed Topic RSS sp_TopicIcon
Schaamte voor verlegenheid.
8 maart 2012
12:33
Avatar
Guest
Guests

rik said:

Nog een puntje wat ik wel vaak lees op forums als het over relaties gaat. Vrouwen die als ze konden kiezen liever een zelfverzekerde man hebben dan een verlegen man. In hoeverre is dit waar?

Weet niet of ik de juiste persoon ben om hierop te reageren, want de relaties die ik heb gehad waren alletwee met jongens die in de ogen van de maatschappij toch wel redelijk verlegen waren. Goed ze hadden op hun manier gewoon hun sociale contacten en konden zich prima redden en in de relatie was er tussen ons ook totaal geen sprake van verlegenheid :P. Maar wat mij opvalt is dat ik er juist w?l op val. Niet zozeer de verlegenheid of eventuele onzekerheid, maar de gevoeligheid en de 'diepe gronden' die er vaak toch mee gepaard gaan.

Als ik dus kon kiezen dan koos ik zeker weer een meer introverte persoonlijkheid, iemand die zijn diepste gevoelens alleen met mij wil delen :P. Beetje 'gezonde' verlegenheid vind ik juist heel aantrekkelijk in een jongen (zeker in combinatie met een toch wel jongensachtig/mannelijk uiterlijk) ;D. Machogedrag of 'kijk mij eens'-houdingen, die vind ik eerder afstotelijk, hoe 'knap' of gespierd zoiemand ook mag wezen, ik haal er mijn neus voor op.

7 maart 2012
23:04
Avatar
rik
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 1178
Member Since:
19 november 2004
sp_UserOfflineSmall Offline

Twinkel said:

Is dit waar? En denk je dat andere gewone mensen ook zo streng oordelen over verlegen symtomen die ze eventueel bij een volwassen man van 26 zouden kunnen opmerken? (dus gewone mensen en niet de juryleden van idols, maar bijv iemand verderop uit je straat of iemand die je bij de bakker tegenkomt)
Verlegenheid wordt bij volwassen personen ook nog wel eens verkeerd geinterpreteerd door mensen. Je komt dan 'ongeinteresseerd' of 'afwezig' over, of misschien zelfs 'onaardig' (je vertoont on(v)aardig gedrag).

Goed punt. Zou dat eigenlijk eens moeten gaan testen om dat zelf ook leren in te zien.

rik said:

Hoe kan iemand nou zijn verlegenheid leren accepteren als er zo een beeld wordt geschept dat het beter is dit niet te zijn?

Door heel goed te beseffen dat het televisie is. En dat is gewoon een andere wereld, waar andere 'normen' gelden, dan in het echte leven. Vooral tieners en pubers zijn daar erg gevoelig voor en onzekere mensen, denk ik. En er zit natuurlijk wel ??ts in. Een bepaald gedeelte van de bevolking kijkt er idd net zo tegenaan als in die programma's en op tv wordt voorgehouden.

Juist. Ik neem die televisie veel te serieus.

Dat modebeeld van die modellen en de meisjes die denken ook zo te moeten zijn is onzin. Dat zou net zo gelden voor alles wat je hoort omtrent spontaan en zelfverzekerd zijn dat dat het ideaalbeeld is en je ook zo moet zijn, want anders ben je niks. Dat is ook echt onzin dus. Ik denk dat iedereen zo over verlegen mensen denkt terwijl het mischien maar een heel klein groepje is die zo denkt.

Ik heb een goede vriendin. Ik weet dat zij me volledig accepteerd. Mn verlegenheid of mijn stille karakter helemaal niet erg vind. Van mijn stille karakter is gek genoeg trouwens weinig over als ik met haar alleen ben. Maar toch schaam ik mij diep als mijn verlegenheid zichtbaar wordt in haar bijzijn.

Nog een puntje wat ik wel vaak lees op forums als het over relaties gaat. Vrouwen die als ze konden kiezen liever een zelfverzekerde man hebben dan een verlegen man. In hoeverre is dit waar?
De indruk die ik krijg is dat het vaak helemaal geen punt is als een vrouw verlegen is.

7 maart 2012
22:50
Avatar
rik
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 1178
Member Since:
19 november 2004
sp_UserOfflineSmall Offline

Cicero said:

Wat jij schaamte noemt, zal ik eerder omschrijven als een negatief zelfbeeld.
Net als jij heb ik ook in de loop der jaren wat meer mezelf leren houden, maar dit is niet voldoende om dit negatieve zelfbeeld te doen vervagen.

Mijn negatieve zelfbeeld is alleen nog op t vlak van de verlegenheid. Ik schaam me dat ik sta te strubbelen in mijn communicatie, vaak helemaal stil val. En niet zeker ben van mijn gespreksvaardigheden. En gedachten dat men mijn verlegenheid ziet als ik op straat loop door mijn manier van oogcontact waar ik niet zeker van ben.

Voor de rest accepteer ik mijzelf volledig(denk ik). Het is zelfs zo dat ik op verschillende punten mij superieur voel tegenover anderen. Het interresseert mij bijv. niks wat mensen over me denken dat ik geen werk heb, weinig vrienden, weinig geld, of lage opleiding. Ik vind dat ik goed ben in veel dingen. Mijn humor, lieve karakter, respect voor anderen, gevoeligheid, inlevingsvermogen etc. vind ik allemaal hele goede eigenschappen van mezelf.

Ik denk zelfs vaak al snel dat vrouwen mij leuk vinden. Alleen als mijn verlegenheid dan zichtbaar wordt vallen alle goede eigenschappen die ik heb in het niets.

7 maart 2012
22:43
Avatar
Guest
Guests

rik said:

Ik zie verlegenheid als een zwakte, iets wat bij een klein kind hoort. Niet bij een man van 26.

Is dit waar? En denk je dat andere gewone mensen ook zo streng oordelen over verlegen symtomen die ze eventueel bij een volwassen man van 26 zouden kunnen opmerken? (dus gewone mensen en niet de juryleden van idols, maar bijv iemand verderop uit je straat of iemand die je bij de bakker tegenkomt)
Verlegenheid wordt bij volwassen personen ook nog wel eens verkeerd geinterpreteerd door mensen. Je komt dan 'ongeinteresseerd' of 'afwezig' over, of misschien zelfs 'onaardig' (je vertoont on(v)aardig gedrag).

rik said:

Hoe kan iemand nou zijn verlegenheid leren accepteren als er zo een beeld wordt geschept dat het beter is dit niet te zijn?

Door heel goed te beseffen dat het televisie is. En dat is gewoon een andere wereld, waar andere 'normen' gelden, dan in het echte leven. Vooral tieners en pubers zijn daar erg gevoelig voor en onzekere mensen, denk ik. En er zit natuurlijk wel ??ts in. Een bepaald gedeelte van de bevolking kijkt er idd net zo tegenaan als in die programma's en op tv wordt voorgehouden.

Tegenwoordig doe ik het zo: of ik kijk de programma's niet. Of ik bekijk ze in de wetenschap dat het een heel andere wereld is als waarin ik leef en dan lach ik erom. (Niet letterlijk natuurlijk, we zitten op dezelfde aardbol, maar op een bepaalde manier kun je het wel zo zien). Ik probeer mijn aandacht zo veel mogelijk te vestigen op de mensen die meer openminded zijn, die mensen zoals ik sneller begrijpen en leuk vinden. Ik ga graag om met gevoelige mensen, met artistieke mensen, mensen die anders denken, holistischer. Ik heb die mensen soms letterlijk opgezocht. Net zoals je hier verlegen mensen kunt vinden, kun je ook andere soorten mensen via het internet vinden. Ik vind het een uitvinding 😛 (Maar je kunt gelijkgestemde mensen vast ook vinden bij een club of vereniging van je interesse)

Toch kan ik me wel heel goed je gevoel voorstellen (bovendien heb ik het zelf ook nog wel een beetje, maar dan meer bij specifieke sociale situaties). Dat je er maar mee blijft worstelen en dat het net lijkt alsof niets echt helpt... Ik heb bijvoorbeeld al jarenlang een minderwaardigheidscomplex als het om mijn huidskleur gaat (wit). Waarschijnlijk opgebouwd door een combinatie van erg gepest te zijn en invloeden van de media etc. Zet een tv aan of er komt een reclame voorbij dat je toch wel 365 dagen per jaar een bruin tintje moet hebben, want zo'n bleek snoetje dat ziet er toch maar ongezond uit. Nou ik kan op mijn hoofd gaan staan, het enige wat er op mijn huid wil verschijnen zijn stippen, ofwel sproeten. En hoe vaak mensen ook tegen me gezegd hebben dat ik best mooi ben, het blijft onderhuids knagen en wroeten, of het nou echt niet zo erg is. Ik kom ook van ver, maar jaar na jaar gaat het beter. Iedere zomer voel ik me iets prettiger met mezelf in mijn lijf. En ik geloof dat ooit op een dag ik mij er helemaal niet meer voor schaam en ik vol overtuiging kan denken als ik ga zwemmen of op het strand loop: schijt aan jullie allemaal, dit ben ik. Kijk maar, vindt me maar mooi, of vindt me maar lelijk. Dit is het en het is oke :).

Ik denk dat dat ook geldt voor het accepteren van je verlegenheid en het loslaten van je schaamte daarvoor. Het gaat laaaaaangzaaam. Maar blijf werken aan jezelf, aan je zelfbeeld, aan het herhalen tegen jezelf dat jij gewoon oke bent zoals je bent, met jouw karakter en met jouw plussen en minnen. Blijft werken aan het ombuigen van je onrealistische gedachten. Iedere dag opnieuw weer bedenken hoe je je minder kunt schamen om het verlegen gedrag wat je zo nu en dan eens kunt vertonen, want het is niet z? erg als iemand het eens zou kunnen zien!! :) Dan gaat het uiteindelijk echt steeds een beetje beter.... (Vergelijk jezelf eens met hoe je was toen je nog niets gedaan had om je verlegenheid te verminderen en zie eens in hoeverre je al gegroeid bent en welke stappen je allemaal al hebt gezet)

Ik schaam me ook nog voor mijn verlegenheid, maar niet meer altijd en ook niet meer voor iedereen. Soms vind ik het helemaal niet zo erg zelfs. Maar bijv. voor een groep spreken, daarvan ga ik nog altijd dood 😛 Gevoelsmatig.....

[size=1]Wow, wat een laaaap tekst, ik zit weer op m'n praatstoel 😮 ;D[/size]
7 maart 2012
20:29
Avatar
Cicero
Moderator
Members

Moderators

VVM leden

kaderleden
Forum Posts: 300
Member Since:
29 juni 2008
sp_UserOfflineSmall Offline

Nee Rik, mij is het ook nog niet gelukt om mijn verlegenheid te accepteren.
Ik loop er nog dagelijks tegen aan.

Zoals de meisjes in jouw voorbeeld tegen de modellen op TV aankijken, zo kijk op tegen mensen die makkelijk praten en veel sociale contacten hebben.

Wat jij schaamte noemt, zal ik eerder omschrijven als een negatief zelfbeeld.
Net als jij heb ik ook in de loop der jaren wat meer mezelf leren houden, maar dit is niet voldoende om dit negatieve zelfbeeld te doen vervagen.

Verlegenheid heeft wel degelijk positieve kanten, maar deze worden in deze maatschappij niet gewaardeerd.

7 maart 2012
16:44
Avatar
rik
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 1178
Member Since:
19 november 2004
sp_UserOfflineSmall Offline

Een groot struikelblok voor mij is en waar denk ik het grootste deel van mijn sociale angst wegkomt is dat ik mij heel diep schaam voor mijn verlegenheid. Soms is dit zichtbaar van mij en dan schaam ik mij kapot.

Ik zie verlegenheid als een zwakte, iets wat bij een klein kind hoort. Niet bij een man van 26.

Ik denk dat mede door de media mijn beeld wordt versterkt. Bij programma's zoals 'idols', voice of holland'. En tal van andere programma's wordt verlegen of teruggetrokken gedrag opgemerkt en dat dat veranderd zou moeten worden.
Ook als punten worden opgemerkt: zelfverzekerd, spontaan. Dit zou dan positief zijn. Ik denk bij mezelf, dus als je niet over deze kwaliteiten beschikt is het negatief??

Hoe kan iemand nou zijn verlegenheid leren accepteren als er zo een beeld wordt geschept dat het beter is dit niet te zijn?

Daarbij komen ook nog eens de zinnetjes: 'wat ben je stil', 'zeg eens wat', 'je bent geen prater h?' die ik vroeger heel vaak heb moeten aanhoren.

Mijn probleem kun je vergelijken met als van die meisjes die er tegenop kijken naar die modellen op tv. Dat dat het modebeeld is en dat je zo zou moeten zijn en anders is het niet goed.

Ik heb angst om ook om mijn verlegenheid te worden uitgelachen. Dan zou ik dichtslaan, in paniek slaan en kan ik helemaal niet meer voor mezelf opkomen.

Ik heb in de jaren veel ervaring opgedaan en van mezelf leren houden, hoe mooi ik ben als persoon en de vele andere kwaliteiten die ik heb. Maar mijn schaamte voor verlegen gedrag is nog zo intens dat mijn sociale angst nog steeds elke dag een hele belemmering voor mij vormt.

Wie heeft zijn verlegenheid leren accepteren zo dat je je er niet meer voor schaamt..?

No permission to create posts