Avatar

Please consider registering
guest

sp_LogInOut Log In sp_Registration Register

Register | Lost password?
Advanced Search

— Forum Scope —




— Match —





— Forum Options —





Minimum search word length is 4 characters - maximum search word length is 84 characters

sp_Feed Topic RSS sp_TopicIcon
Sociaal onmachtig
6 november 2015
10:58
Avatar
Kay
Moderator
Members

Moderators

VVM leden
Forum Posts: 329
Member Since:
16 november 2014
sp_UserOfflineSmall Offline

Spiritjunkie said
Als ik iets vertel zal ik het meestal zo bondig mogelijk houden om de mogelijkheid dat ik niet uit mijn woorden zal geraken te voorkomen.

Probeer eens je eens te herinneren wanneer je voor het laatst een leuk gesprek had. Dacht je toen na over wat je ging zeggen? Had je toen angst dat het mis zou gaan? Waarschijnlijk bij beiden niet. Ik zou zeggen probeer eens wat meer te concentreren op wat je wilt zeggen en niet op wat er mis zou kunnen gaan.

Kort en bondig iets vertellen is misschien handig voor jou, maar komt niet zo sociaal over bij anderen (eerder zakelijker) en nodigt anderen ook niet uit om (vervolg)vragen aan jou te stellen.

Het kort en bondig iets vertellen helpt je op korte termijn (je struikelt op dat moment niet over je woorden), maar helpt je niet op langere termijn (je leert namelijk niet om beter te worden met praten omdat je het blijft vermijden).

Veel oefenen bij vrienden dan gaat het langzaam ook beter bij vreemden.

5 november 2015
22:59
Avatar
Spiritjunkie
Member
Members
Forum Posts: 2
Member Since:
29 oktober 2015
sp_UserOfflineSmall Offline

Eerst en vooral bedankt voor jullie reacties. Het is leuk om te lezen dat sommige dingen herkenbaar zijn bij anderen en ik niet helemaal de enige ben. Het is natuurlijk niet zo dat ik in alle situaties me zo voel. Namelijk bij vrienden voel ik me dan weer meer op mijn gemak en kan ik meer mezelf zijn. Met vrienden iets gaan drinken , geen probleem. Maar het is het voorbrengen van verhalen dat ik moeilijker vind. Vraag me zeker niet om een presentatie te geven want dan klap ik helemaal dicht. Als ik iets vertel zal ik het meestal zo bondig mogelijk houden om de mogelijkheid dat ik niet uit mijn woorden zal geraken te voorkomen.

Erik Leppen, het aanvaarden en beschouwen als een feit ipv een probleem is wel iets interessant dat je aangeeft. 

3 november 2015
14:49
Avatar
Marjolein
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 592
Member Since:
11 april 2005
sp_UserOfflineSmall Offline

Veel van wat je beschrijft, herken ik ook van mezelf, Spiritjunkie.

Dat vaak niet zo vlot kunnen communiceren komt me erg bekend voor, helaas.
Er komt in een gesprek dan niet zo snel iets naar boven om te zeggen. Dat heeft niets met taalvaardigheid of intelligentie te maken (beide is niets mis mee bij mij). Het is meer dat de "verbinding" tussen mijn denken en praten nogal stroef verloopt.

Ik heb weleens iets gelezen in een boek over introversie wat mij hierover wel wat verklaarde.
Het is al een tijd geleden dat ik dat boek heb gelezen, dus ik weet niet meer exact waar het over ging. Maar het stukje wat hiermee te maken had, is wel blijven hangen.
Ik heb op internet een artikel gevonden wat o.a. over dat boek gaat. Misschien wel interessant voor jou: http://www.elinesluyscoaching......ertenbrein

3 november 2015
00:34
Avatar
Erik leppen
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 59
Member Since:
28 juli 2013
sp_UserOfflineSmall Offline
Vooraleerst goed dat je hier je verhaal opschrijft Spiritjunkie. Dat is al een mooie stap voorwaarts :)
 
Eén zinnetje dat me opvalt in je verhaal is waarmee je afsluit:
 
Het voelt namelijk aan als een soort handicap waar ik me voor schaam...

Je vergelijking met handicaps vind ik namelijk interessant.

 
Want: is een handicap iets om je voor te schamen? Ik denk zelf van niet. Ik bedoel, je bent wie je bent, en anderen moeten je maar zo nemen als je bent. Akkoord, je hebt wat meer tijd nodig dan andere mensen om te reageren op vragen. Je verlangt wat meer geduld van de ander. Het opbrengen van dat geduld ligt dus bij de ander! Gegeven jouw "handicap" is dat iets dat je, vind ik, gewoon van de ander mag verwachten/verlangen.
 
Dus, is het erg dat je woorden trager verwerkt, of soms geen goede reactie kan formuleren? Volgens mij niet. Het is gewoon hoe jouw brein werkt.
 
Waar ik heen wil is dat het belangrijk is de handicap eerst te accepteren, en het vervolgens te zien als feit (in plaats van als probleem) en gewoon te zeggen, tja, dat is wie ik nu eenmaal ben. Zodra je het zelf accepteert, kun je dit ook kenbaar maken aan anderen. Bijvoorbeeld, als je frictie voelt in de communicatie, dat je aangeeft: "ik heb soms wat meer tijd nodig om te reageren op wat je zegt". Ik verwacht dat de meeste mensen dat wel accepteren. Als mensen op een bepaalde manier reageren komt dat vaak omdat ze het gewoon niet begrijpen (omdat het een handicap is die je niet van buiten kunt zien).
 
Maar goed dat is allemaal eenvoudiger gezegd dan gedaan natuurlijk...
 
Wat betreft de rest an je verhaal, een paar losse overdenkingen:
 
  • Met graag op jezelf zijn is natuurlijk helemaal niets mis. Ik vind het zelf ook heerlijk als ik even een hele dag niemand zie.
 
  • Zijn er situaties waarin communiceren makkelijker gaat? Bij gedeelde interesses misschien? Als je gaat studeren hebben jij en je medestudenten hetzelfde doel en deels dezelfde vakken, en wordt het misschien eenvoudiger te communiceren?
  •  
  • Veel vrienden heeft een mens niet nodig. Als je met één of twee mensen in je nabijheid ècht goed van gedachten kan wisselen, is dat waardevoller dan veel contacten hebben.
  •  
  • Zou je een vorm van autisme kunnen hebben? Autisme heeft vaak te maken met verwerking van prikkels en soms ook met trager communiceren. Ik ben een boekje aan het lezen getiteld "Waarom ik soms op en neer spring", dat gaat over een ernstige vorm van autisme, maar misschien herken je dingen. En misschien kun je je er op (laten) testen. Google eens "Simon Baron Cohen test" voor een online test die je zelf kan invullen.
  • 30 oktober 2015
    14:14
    Avatar
    Kay
    Moderator
    Members

    Moderators

    VVM leden
    Forum Posts: 329
    Member Since:
    16 november 2014
    sp_UserOfflineSmall Offline

    Spiritjunkie said
    Zijn er mensen die soms hetzelfde doormaken als ik?

    Jazeker, ik herken bijvoorbeeld wel een hoop van de dingen die jij aangeeft. Veel oefenen met praatjes maken en dan gaat het op den duur vanzelf (je denkt er dan niet meer te veel bij na, het wordt een automatisme). Je staat dus niet alleen voor en er het kan een stuk beter worden. Binnen de VVM vindt je vast ook genoeg mensen met (voor een deel) dezelfde problemen.

    Bij de uitjes bij de VVM ga je met een klein groepje iets doen en omdat iedereen verlegen is gaat het praten ook wat makkelijker. Zo heb je gezelschap en omdat je met gelijkgestemden bent is het niet zo stressvol. Ik zou zeggen probeer eens een keer mee te gaan.

    Welkom bij de VVM!

    29 oktober 2015
    16:41
    Avatar
    marcelo
    Member
    Members

    VVM leden
    Forum Posts: 859
    Member Since:
    20 juli 2012
    sp_UserOfflineSmall Offline

    Complimenten dat je je hier zo openhartig en kwetsbaar opstelt. Je eerste stap is gezet. Tuurlijk is het herkenbaar. Heel veel mensen die hier lid zijn hebben 1 of meerder problemen die jij ook hebt. Ik herken het ook bij mezelf. In de loop der tijd is het beter gegaan. Door cursussen te volgen en te blijven oefenen ben ik verder gekomen. Misschien een idee voor jou ook om een cursus te volgen of eventueel andere hulpverlening te zoeken?! Ok succes verder! Smile Stel gerust meerdere vragen als je wilt.

    29 oktober 2015
    13:06
    Avatar
    Spiritjunkie
    Member
    Members
    Forum Posts: 2
    Member Since:
    29 oktober 2015
    sp_UserOfflineSmall Offline

    Hallo allemaal,

    Ik vroeg me af of er mensen zijn die herkenning vinden in hoe ik me soms voel. 

    Van nature ben ik een vrij gevoelig, onzeker persoon dat veel te vaak timide kan overkomen in gezelschap.
    Ik ben nooit echt een prater geweest. Heb nooit heel veel vrienden gehad, haatte het middelbaar. Maar sinds ik naar de unief ga probeer ik me als persoon meer te ontwikkelen. Ik ben me gaan verdiepen in psychologie en spiritualiteit. Mijn sociaal leven is aan het verruimen, heb meer vrienden dan voordien en ik probeer zoveel mogelijk mijn grenzen te verleggen.

    Maar ik struikel zo hard met het feit dat ik me zo slecht op mijn gemak voel bij andere mensen. Ik doe liever dingen in mijn eentje omdat dat me makkelijker afgaat maar dat neemt niet weg dat ik gezelschap op prijs stel, het bezorgt me gewoon een hoop stress. Ik heb denk ik ook een sociale angst gehad die nu langzaamaan vermindert is.
    Stress haalt me uit balans. Ik voel me ongemakkelijk in sociaal gezelschap. Ik worstel met woorden en vind het moeilijk verbaal uitdrukking te geven aan mijn ideëen. Maar schrijven gaat me dan weer beter af dan praten.
    Alsof mijn brein grenzen oplegt: 'Tot hier gaan we, verder trek je maar je plan, we helpen je niet' En dan is mijn hoofd leeg, ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik zie anderen zoveel vlotter communiceren dan mij. Wanneer ik praat zijn het in mijn hoofd vaak allemaal losse stukken en ik vind het maar moeilijk om er een samenhangend verhaal van te maken. Ook heb ik echt de tijd nodig om informatie tot mij op te nemen en te verwerken. Mijn respons in een gesprek ligt trager dan bij anderen. Vaak vult een ander ook mijn zinnen aan omdat ik niet op tijd op de juiste woorden kan komen. Ze ontgaan me op die momenten. 
    In die toestand van stress raak ik al mijn zelfvertrouwen kwijt. Ik ben bang dat ik niet kan antwoorden op wat er gezegt wordt, of het niet ga begrijpen, sociaal voel ik me onmachtig, radeloos. En mensen zien dat ook aan mij, ze vragen of alles wel goed met me gaat.
    En ik voel me helemaal alleen met dat probleem. Ik zie niemand zo hard struikelen met woorden als ik zelf. Het vraagt veel energie van me, veel concentratie, en het gaat ook ten koste van mijn humeur. Zijn er mensen die soms hetzelfde doormaken als ik? Want ik voel me echt alleen met dit probleem. Het voelt namelijk aan als een soort handicap waar ik me voor schaam...