Avatar

Please consider registering
guest

sp_LogInOut Log In sp_Registration Register

Register | Lost password?
Advanced Search

— Forum Scope —




— Match —





— Forum Options —





Minimum search word length is 4 characters - maximum search word length is 84 characters

sp_Feed Topic RSS sp_TopicIcon
Sociale fobie op een rare manier?
27 december 2016
20:22
Avatar
Roy
Member
Members
Forum Posts: 10
Member Since:
21 november 2016
sp_UserOfflineSmall Offline

niesje said
 Hallo allemaal :),

 

Ik wil graag iets met jullie delen over mijn sociale fobie en jullie visie hierop.

Ik heb op het moment met meerdere mensen via mail/whatsapp contact die ook met een sociale fobie moeten leven/overleven.
Alleen ik merk dat ik me niet in heel veel dingen van hun herken.
En krijg vaak complimenten van ze dat ik bepaalde dingen wel gewoon doe.
Ik ga daarom ook vaak twijfelen, wat is nu precies mijn probleem? Ik begrijp er soms echt niets meer van.

Ik voel me wel angstig in bijna alle sociale situaties, behalve met wildvreemde mensen.
Daar kan ik wel een praatje mee maken, en zo niet, het boeit me niet.
Laatst op het strand kwam er een hele bijzondere man bij mij en een vriendin zitten, en ik heb uren met hem gepraat over van alles!
Het voelde echt zo geweldig, en dacht DIT IS WAT IK WIL, ALTIJD.  Helaas dat lukt me dus niet, niet iedereen is zoals hem, zo apart, gevoelig en oordeelt niet.

Misschien handig om erbij te vermelden, wanneer bij mij dus echt de paniek op komt zetten.
Uhm ja, als ik alleen over blijf met iemand, wie dan ook... met zijn 2tjes, dan breekt het zweet me uit...
Alle aandacht is nu op mij gericht, het is nu mijn taak om het gezellig te maken, of die ander.. whatever.. gebeurt dat niet dan voel ik zon intense paniek/spanning in me lichaam...
Ik functioneer dus beter in een groep, dan heb ik ook spanning, helaas is die altijd aanwezig... maar stukken minder...
Verder kan ik dus gewoon de stad in, een avondje uit, alles gewoon.
Maar werken lukt me niet, ik raak door die spanningen die ik continu voel steeds overspannen en depressief, zoals nu....
Een boodschap doen in de supermarkt lukt me wel, maar ik ben altijd bang om bekende tegen te komen, en het liefst duik ik dan ook weg....

Op het moment zit ik er zodanig doorheen dat ik even niets meer doe... ook geen ''leuke'' dingen meer.
Het is goed zo even... Ik kom hier hopelijk wel weer uit....
Maar die spanning, continu damn, it kills me.
Morgenvroeg komt een vriend van me iets ophalen bij mij thuis, en zit nu al heel de avond te zenuwen, wat nou als hij een kopje thee/koffie wil? Ik ben zo doodmoe van dat vermijdgedrag van mij... Maar het lukt me niet om het uit te schakelen.

Maar toch verlang ik naar mensen om me heen, maar het lukt me niet...
De personen met sociale fobie waar ik contact mee heb durven niet met vreemden te praten, op stap te gaan of wat dan ook ..
Mij lukt dat juist wel, maar gaat dat juist moeilijker bij de mensen die ik beter ken, dus bijv. collega's, buren, vrienden/kennissen/familie.. Ik begrijp niets van mezelf.
Ik neem zelfs mijn telefoon niet op, ook al belt mijn vriend... (belfobie).

Herkent iemand zich hierin?

Groetjes,

wanhopige
Niesje

Hallo Niesje, 

 

ik las je post en het viel me op dat jij behoorlijk wat gelijkenissen hebt.

Ikzelf volg nu al iets meer dan een jaar therapie voor mijn sociale angst en ik heb er wel baat bij maar het gaat allemaal niet zo snel als ik graag zou willen.

Ik vroeg me af hoe het met jou ging nu aangezien je post toch al enige tijd geleden is geplaatst. Heeft de therapie je nog verder geholpen? 

Groetjes

6 november 2016
20:58
Avatar
niesje
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 12
Member Since:
17 juni 2015
sp_UserOfflineSmall Offline

 Hoi hoi,

Wat vervelend dat je hier niet over kan praten met je vriendin. 
Je mag me een mail sturen als je daar behoefte aan hebt: denise_-_@live.nl 

Groetjes,

niesje

27 oktober 2016
13:42
Avatar
DDS007
Member
Members
Forum Posts: 2
Member Since:
27 oktober 2016
sp_UserOfflineSmall Offline

niesje said
 Hallo allemaal :),

 

Ik wil graag iets met jullie delen over mijn sociale fobie en jullie visie hierop.

Ik heb op het moment met meerdere mensen via mail/whatsapp contact die ook met een sociale fobie moeten leven/overleven.
Alleen ik merk dat ik me niet in heel veel dingen van hun herken.
En krijg vaak complimenten van ze dat ik bepaalde dingen wel gewoon doe.
Ik ga daarom ook vaak twijfelen, wat is nu precies mijn probleem? Ik begrijp er soms echt niets meer van.

Ik voel me wel angstig in bijna alle sociale situaties, behalve met wildvreemde mensen.
Daar kan ik wel een praatje mee maken, en zo niet, het boeit me niet.
Laatst op het strand kwam er een hele bijzondere man bij mij en een vriendin zitten, en ik heb uren met hem gepraat over van alles!
Het voelde echt zo geweldig, en dacht DIT IS WAT IK WIL, ALTIJD.  Helaas dat lukt me dus niet, niet iedereen is zoals hem, zo apart, gevoelig en oordeelt niet.

Misschien handig om erbij te vermelden, wanneer bij mij dus echt de paniek op komt zetten.
Uhm ja, als ik alleen over blijf met iemand, wie dan ook... met zijn 2tjes, dan breekt het zweet me uit...
Alle aandacht is nu op mij gericht, het is nu mijn taak om het gezellig te maken, of die ander.. whatever.. gebeurt dat niet dan voel ik zon intense paniek/spanning in me lichaam...
Ik functioneer dus beter in een groep, dan heb ik ook spanning, helaas is die altijd aanwezig... maar stukken minder...
Verder kan ik dus gewoon de stad in, een avondje uit, alles gewoon.
Maar werken lukt me niet, ik raak door die spanningen die ik continu voel steeds overspannen en depressief, zoals nu....
Een boodschap doen in de supermarkt lukt me wel, maar ik ben altijd bang om bekende tegen te komen, en het liefst duik ik dan ook weg....

Op het moment zit ik er zodanig doorheen dat ik even niets meer doe... ook geen ''leuke'' dingen meer.
Het is goed zo even... Ik kom hier hopelijk wel weer uit....
Maar die spanning, continu damn, it kills me.
Morgenvroeg komt een vriend van me iets ophalen bij mij thuis, en zit nu al heel de avond te zenuwen, wat nou als hij een kopje thee/koffie wil? Ik ben zo doodmoe van dat vermijdgedrag van mij... Maar het lukt me niet om het uit te schakelen.

Maar toch verlang ik naar mensen om me heen, maar het lukt me niet...
De personen met sociale fobie waar ik contact mee heb durven niet met vreemden te praten, op stap te gaan of wat dan ook ..
Mij lukt dat juist wel, maar gaat dat juist moeilijker bij de mensen die ik beter ken, dus bijv. collega's, buren, vrienden/kennissen/familie.. Ik begrijp niets van mezelf.
Ik neem zelfs mijn telefoon niet op, ook al belt mijn vriend... (belfobie).

Herkent iemand zich hierin?

Groetjes,

wanhopige
Niesje

 

Beste Niesje, 

Ik heb zelf ook last van dezelfde symptomen als jou. 
Geweldig om te lezen hoe jij het allemaal kan omschrijven. 

Ikzelf heb nu ongeveer een 4 a 5 jaar last van een sociale fobie. 
In deze periode word ik mij zeer bewust van welke gedragingen ik doe terwijl er personen bij mij zitten. 
Na enige tijd word ik dan ook zeer zenuwachtig als ik zie dat er iemand naar me kijkt. Dan ga ik meteen denken wat die persoon op dat ogenblik over mij denkt. En hoe ik mezelf moet gedragen, natuurlijk ga je zo enkel maar onnatuurlijke gedragingen doen. Dan begin ik oogcontact te vermijden en voel me zo ontzettend lastig... Als er dan ook een stilte valt word ik nog eens ongemakkelijker. Omdat ik dan begin te denken oei die persoon zal meteen wel iets vragen en dan zal ik wel weer blokkeren... 

Ik vind het ook een zeer grote gelijkenis Niesje dat je schrijft over dat je nog naar de winkel kan gaan enz..
Dit lukt mij ook maar dan ben ik ook steeds aan het kijken of er iemand bekend in de winkel rondloopt.
Als dat het geval is dan word ik instant zeer zenuwachtig en gaan er dingen in me om als:
- Wat zal die persoon van mij denken als die me herkent me aanspreekt en ik weer zo zenuwachtig word;
- Dan voel ik mezelf gewoon helemaal blokkeren. Soort van paniekaanval.

Ook op familiefeestje is dit zo het geval. Dan is die angst er constant zeg maar.
Zo veel vrienden of familie daar word ik gewoon meteen zenuwachtiger van. 
Ook omdat ik lijd onder anticipatieangst. Als men mij iets vraagt dan word ik direct angstig omdat ik dan meteen moet reageren. 
En ik wil dat altijd op de best mogelijke manier doen. 

Ik doe alles nog van uitgaan met vrienden en familiefeestjes en werk ook nog.
Maar iedereen is er zich van bewust dat ik erond lijd (vrienden, familie en collega's). En merkt dat ook aan mij.
Ik heb het er nog niet met hen over gehad, maar toch merk je dat.

Ik heb het geluk dat ik een geweldige vriendin heb die achter mij staat. 
Ik heb er haar eens over aangesproken dat ik een sociale fobie heb en ze zegt me steeds dat ze er zelf niets van merkt. 
Daar stopt ons gesprek dan ook altijd en dat vind ik wel ontzettend jammer om er niet verder op in te kunnen gaan. 

Ik ben nu ook van plan om een afspraak te maken bij de huisarts omdat ik het er momenteel onzettend moeilijk mee heb.  

Niesje, graag zou ik met jou eens wat ideeën willen uitwisselen want ik herkende me ontzettend hard in jou omschrijving. 
En ook aan alle anderen die dit lezen, ik wil er gerust eens over praten. 
Het voelt gewoon aan als een lijdensweg dag na dag en het bijt zo hard aan mij. 
Dus praten met lotgenoten helpt gewoon. 

Ik hoop snel reactie te krijgen van iemand. 
In ieder geval nu ik het zo eens beschreven heb via deze chat lucht het toch allemaal een beetje op. 

Groeten, 

 

28 november 2015
20:44
Avatar
Simone
Member
Members
Forum Posts: 6
Member Since:
24 november 2015
sp_UserOfflineSmall Offline

niesje said
@ kay en Marjolein

Het begon vroeger met kleine dingetjes, vermijden van jongens, bellen, mensen met een TE aanwezige houding.

Hoi Niesje,

Hier een late reactie. Ik ben sinds een paar dagen lid van VVM en wat mij opviel aan wat jij hebt geschreven is dat ik denk dat jouw intuïtie voor mensen die (TE) veel van jouw vragen aan het toenemen is. Of het is weer aan het terug komen. Wink

De vriend, die jij noemt in jouw voorbeeld, die koffie komt drinken is misschien iemand die voor jouw te TE is.

Hoop dat het goed met je gaat. Groetjes Simone

14 september 2015
19:15
Avatar
Dexterous
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 67
Member Since:
17 april 2015
sp_UserOfflineSmall Offline

Ik ben eerlijk gezegd ook niet zo van mensen binnen laten en zeker niet als ze onverwachts komen. Dat gevoel een verplicht lang ongemakkelijk gesprek te moeten houden komt mij zeer bekend voor. 

Ook de verkeerde dingen doen om mijn "onzekerheid" te verbergen/verbloemen klinkt mij heel bekend in de oren. Dit laatste heeft bij er bij zelfs in geresulteerd dat ik alle contact met mijn jeugdvrienden verbroken heb waardoor ik nu weinig mensen meer ken of meer mee omga. 

Ben nu wel zo ver dat ik me zelf steeds meer en meer accepteer en me meer focus op de goeie dingen die ik bereik ipv alle slechte dingen die ik heb gedaan of heb meegemaakt en dat genereert toch wel een hoop rust ookal heb ik nog steeds wel af en toe mindere momentjes.

14 september 2015
17:25
Avatar
marcelo
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 859
Member Since:
20 juli 2012
sp_UserOfflineSmall Offline

niesje said 
Ik zag op tegen het praatje....
Kopje koffie betekent: verplicht een uur lang praten brrrrrrrr....
 

Vond ik ook heel moeilijk ja, maar gaat nu veel beter!

14 september 2015
16:25
Avatar
marcelo
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 859
Member Since:
20 juli 2012
sp_UserOfflineSmall Offline

Wat ik ook sterk aan je vind is dat je je niet meer stoer opstelt. je bent zodoende meer bij je gevoel Smile

14 september 2015
12:13
Avatar
Marjolein
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 592
Member Since:
11 april 2005
sp_UserOfflineSmall Offline

Nu 10 jaar later gebruik ik geen drugs of alcohol meer, en ben ik niet meer stoer....
Dus nee ik ben niet vooruit gegaan, helaas... Ik zak juist steeds verder weg.

Voor een deel heb je juist WEL vooruitgang geboekt...
Je gebruikt geen drugs en alcohol meer!

Het klopt dat ik vecht tegen mijn fobie, het niet accepteer, en mezelf continu straf als het weer eens niet lukt.

Positief dat je dat laatste inziet.
Met jezelf "straffen" help je jezelf niet vooruit. Integendeel; het zorgt er alleen voor dat je zelfbeeld nog negatiever wordt.
Dat kun je dus beter niet doen.

Beter is om iets "constructievers" te denken.
Bijvoorbeeld: Het ging niet goed, maar het heeft geen nut om daarover in de put te gaan zitten. Wat kan ik een volgende keer doen waardoor het iets beter verloopt?

Die vriend had nog graag een kopje koffie gehad, maar ik voelde me te schuw op dat moment. Dus ik betrapte mezelf dat ik in het negatieve schoot, en dacht oh nee dit is toch geen leven zo, ik kan niet eens een vriend een kopje koffie bij me binnen laten drinken....
Maar herpakte mezelf snel en dacht; let it go, het is nu eenmaal even zo en accepteer het... dit hielp me zeker.... Alleen deze sociale situaties zijn er natuurlijk veel vaker op een dag... *zucht*...

Goed dat je jezelf herpakte!
Deze situatie is wel een mooi duidelijk voorbeeld trouwens wat te gebruiken is voor wat ik hierboven zei.

Het "ombuigen van je negatieve gedachten" zoals ik dat vaak noem, heb je al gedaan.Smile Door te denken "let it go, het is nu eenmaal even zo en accepteer het".
Je kunt nog verder doordenken door te bedenken wat je een volgende keer zou kunnen doen om de situatie beter te laten verlopen.

Ik denk bijvoorbeeld aan:

- Zorgen dat het niet alleen maar een uur alleen praten is. Dat die vriend kooien kwam halen, betekent dat dat je dieren hebt? Misschien kun je dan ook even nar die dieren gaan kijken samen of zoiets. In elk geval ook iets doen,
zodat je niet alleen maar zit te zitten.

- Van tevoren wat gespreksonderwerpen bedenken.

- Als er toch stiltes vallen, proberen je daar niet te druk over te maken.

Misschien kun je zelf nog meer bedenken.

Bang dat mensen het aan me zien dat ik me zo ''raar'', ''ongemakkelijk'' en ''gespannen'' voel.

Ook hierbij kun je weer proberen je niet te druk te maken over dat mensen dat zien. Dat is nu eenmaal je bent... ze mogen dat best zien. 

En wie daar iets negatiefs van vindt, heeft zelf nog een heleboel te leren....

 

Wat ik allemaal schrijf, klinkt trouwens mooi .... maar ik heb ook nog moeite meet heel veel situaties hoor. Wink

13 september 2015
21:03
Avatar
niesje
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 12
Member Since:
17 juni 2015
sp_UserOfflineSmall Offline

Die vraag is voor mij makkelijk te beantwoorden...
Ik zag op tegen het praatje....
Kopje koffie betekent: verplicht een uur lang praten brrrrrrrr....

Deze vraag helpt me dus niet denk ik...?

11 september 2015
21:39
Avatar
marcelo
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 859
Member Since:
20 juli 2012
sp_UserOfflineSmall Offline

Marjolein said
Een rare manier van een sociale fobie/sociale angst/verlegenheid hebben bestaat (bij de VVM) niet hoor....
Bij alle mensen die ik ontmoet heb via de VVM was het verschillend.
Elk had in verschillende situaties, in een verschillende mate en op verschillende manieren moeite met sociaal contact.
Dus "raar", daar doen we niet aan Wink Hoogstens aan "uniek".Smile
 

Mooi Marjolein Laugh

11 september 2015
21:26
Avatar
marcelo
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 859
Member Since:
20 juli 2012
sp_UserOfflineSmall Offline

niesje said 

Maar ik heb hoop, en ik vecht super hard, om dit te overwinnen ... Met heel hard vallen, maar weer opstaan...

knuffeltje..

7 september 2015
22:04
Avatar
niesje
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 12
Member Since:
17 juni 2015
sp_UserOfflineSmall Offline

@ kay en Marjolein

Het begon vroeger met kleine dingetjes, vermijden van jongens, bellen, mensen met een TE aanwezige houding.
Toen ik op de middelbare school kwam, nam ik een bepaalde houding aan, door stoer te doen.
Dit heb ik jaren zo vol gehouden, en kon dus praten met iedereen. Gebruikte ook veel drugs en alcohol in die periode.

Nu 10 jaar later gebruik ik geen drugs of alcohol meer, en ben ik niet meer stoer....
Dus nee ik ben niet vooruit gegaan, helaas... Ik zak juist steeds verder weg.
Van stoer naar een onzeker bang muisje. Durf niet voor mezelf op te komen.
Van een stoere meid met een grote ''bek'', naar een vrouw die bijna niets meer durft in sociale contacten...
Ik zit in therapie 4 x per week, 1,5 jaar lang, hopelijk gaat dit me helpen...

En inderdaad bij vreemde mensen heb je nog genoeg te vertellen voor je gevoel.... Mensen die je vaker ziet, tja jeetje waar moet je het toch steeds maar weer over hebben...... Uniek klinkt inderdaad een stuk mooier.
Ik probeer continu tegen mezelf te zeggen dat ik het moet accepteren, mijn sociale fobie. Het klopt dat ik vecht tegen mijn fobie, het niet accepteer, en mezelf continu straf als het weer eens niet lukt.

Net als het voorbeeldje dat ik gaf dat er een vriend langs kwam om iets op te halen. Om daar even op terug te komen, ik heb het verkeerd aangepakt. Hij kwam wat kooien ophalen die ik al voor de deur had gezet, ik heb uit het raampje van me slaapkamer gezegd dat ik me niet lekker voelde, en dus weer terug me bed in duik... Die vriend had nog graag een kopje koffie gehad, maar ik voelde me te schuw op dat moment. Dus ik betrapte mezelf dat ik in het negatieve schoot, en dacht oh nee dit is toch geen leven zo, ik kan niet eens een vriend een kopje koffie bij me binnen laten drinken....
Maar herpakte mezelf snel en dacht; let it go, het is nu eenmaal even zo en accepteer het... dit hielp me zeker.... Alleen deze sociale situaties zijn er natuurlijk veel vaker op een dag... *zucht*...

Ik voel me zoiezo raar helaas... Bang dat mensen het aan me zien dat ik me zo ''raar'', ''ongemakkelijk'' en ''gespannen'' voel.
En dat gevoel lukt me op het moment niet los te laten...
Maar ik heb hoop, en ik vecht super hard, om dit te overwinnen ... Met heel hard vallen, maar weer opstaan...

7 september 2015
11:23
Avatar
Marjolein
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 592
Member Since:
11 april 2005
sp_UserOfflineSmall Offline

Een rare manier van een sociale fobie/sociale angst/verlegenheid hebben bestaat (bij de VVM) niet hoor....
Bij alle mensen die ik ontmoet heb via de VVM was het verschillend.
Elk had in verschillende situaties, in een verschillende mate en op verschillende manieren moeite met sociaal contact.
Dus "raar", daar doen we niet aan Wink Hoogstens aan "uniek".Smile

Dat moe worden van steeds gespannen worden en dingen proberen te vermijden, herken ik wel.
Een tip die ik je kan geven, is om te proberen om je niet al te druk te maken om die spanning. Als je spanning voelt in een situatie, denk dan bij jezelf iets van: "Het heeft geen nut om me druk te maken om die spanning. Ik voel dit en dat is nu eenmaal zo.
En ook als ik even niets weet te zeggen of als het niet lukt het "gezellig te maken", dan is dat gewoon maar zo."
Dat kan een beetje helpen. Het is geen wondermiddel, maar het in elk geval beter dan te denken: "Gatver wat is dit weer vervelend en wat voel ik me gespannen etc....".

6 september 2015
23:22
Avatar
niesje
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 12
Member Since:
17 juni 2015
sp_UserOfflineSmall Offline

 Hallo allemaal :),

 

Ik wil graag iets met jullie delen over mijn sociale fobie en jullie visie hierop.

Ik heb op het moment met meerdere mensen via mail/whatsapp contact die ook met een sociale fobie moeten leven/overleven.
Alleen ik merk dat ik me niet in heel veel dingen van hun herken.
En krijg vaak complimenten van ze dat ik bepaalde dingen wel gewoon doe.
Ik ga daarom ook vaak twijfelen, wat is nu precies mijn probleem? Ik begrijp er soms echt niets meer van.

Ik voel me wel angstig in bijna alle sociale situaties, behalve met wildvreemde mensen.
Daar kan ik wel een praatje mee maken, en zo niet, het boeit me niet.
Laatst op het strand kwam er een hele bijzondere man bij mij en een vriendin zitten, en ik heb uren met hem gepraat over van alles!
Het voelde echt zo geweldig, en dacht DIT IS WAT IK WIL, ALTIJD.  Helaas dat lukt me dus niet, niet iedereen is zoals hem, zo apart, gevoelig en oordeelt niet.

Misschien handig om erbij te vermelden, wanneer bij mij dus echt de paniek op komt zetten.
Uhm ja, als ik alleen over blijf met iemand, wie dan ook... met zijn 2tjes, dan breekt het zweet me uit...
Alle aandacht is nu op mij gericht, het is nu mijn taak om het gezellig te maken, of die ander.. whatever.. gebeurt dat niet dan voel ik zon intense paniek/spanning in me lichaam...
Ik functioneer dus beter in een groep, dan heb ik ook spanning, helaas is die altijd aanwezig... maar stukken minder...
Verder kan ik dus gewoon de stad in, een avondje uit, alles gewoon.
Maar werken lukt me niet, ik raak door die spanningen die ik continu voel steeds overspannen en depressief, zoals nu....
Een boodschap doen in de supermarkt lukt me wel, maar ik ben altijd bang om bekende tegen te komen, en het liefst duik ik dan ook weg....

Op het moment zit ik er zodanig doorheen dat ik even niets meer doe... ook geen ''leuke'' dingen meer.
Het is goed zo even... Ik kom hier hopelijk wel weer uit....
Maar die spanning, continu damn, it kills me.
Morgenvroeg komt een vriend van me iets ophalen bij mij thuis, en zit nu al heel de avond te zenuwen, wat nou als hij een kopje thee/koffie wil? Ik ben zo doodmoe van dat vermijdgedrag van mij... Maar het lukt me niet om het uit te schakelen.

Maar toch verlang ik naar mensen om me heen, maar het lukt me niet...
De personen met sociale fobie waar ik contact mee heb durven niet met vreemden te praten, op stap te gaan of wat dan ook ..
Mij lukt dat juist wel, maar gaat dat juist moeilijker bij de mensen die ik beter ken, dus bijv. collega's, buren, vrienden/kennissen/familie.. Ik begrijp niets van mezelf.
Ik neem zelfs mijn telefoon niet op, ook al belt mijn vriend... (belfobie).

Herkent iemand zich hierin?

Groetjes,

wanhopige
Niesje