Avatar

Please consider registering
guest

sp_LogInOut Log In sp_Registration Register

Register | Lost password?
Advanced Search

— Forum Scope —




— Match —





— Forum Options —





Minimum search word length is 4 characters - maximum search word length is 84 characters

sp_Feed Topic RSS sp_TopicIcon
Teamsport als introvert
3 september 2017
10:13
Avatar
marcelo
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 834
Member Since:
20 juli 2012
sp_UserOfflineSmall Offline

Gefeliciteerd met je selectie! Het is inderdaad zo als je dingen in ramspoed ziet dat het dan ook echt rampspoed kan worden, maar ben je wat positiever of sta je in het "nu" dan kun je daar toch wel je leerpunten in vinden of denken dat het allemaal misschien wel meevalt.

Zo is in ieder geval mijn ervaring. Probeer balans te vinden, als het leuk is, is het leuk, als het niet leuk is, is het niet leuk.

31 augustus 2017
23:10
Avatar
bumble bee
Member
Members
Forum Posts: 4
Member Since:
28 augustus 2017
sp_UserOfflineSmall Offline

Hee Marjolein en Marcelo,

Heel erg bedankt voor de reacties! Ik ga toch bij dit team spelen dit  seizoen. Ik vind het in ieder geval fijn om te horen dat ik niet de enige ben, want als student krijg je vaak het gevoel dat je de enige bent die stappen niet leuk vindt haha. 

Hier even een kleine update, ik ben namelijk wel geselecteerd en ik ben daar nu wel blij mee! Nu de selectie bekend is kunnen we ook een echt team worden en elkaar goed leren kennen. Ik denk dat dat ook veel zal helpen om wat beter in het team te komen. Je moet bij hockey ook veel je teamgenoten coachen in het veld, en ik denk dat ik daar nog veel stappen in kan zetten (en daar eventueel hulp bij kan krijgen). Het zal ook goed voor me zijn om (te leren) vocaler te worden en meer aanwezig te zijn, niet alleen in hockey maar ook gewoon als persoon. Alle 'verplichtingen' vallen volgens mij ook wel weer mee en heb ik per week meer dan genoeg tijd om niet met hockey bezig te zijn (en dus alleen te zijn of andere dingen te doen).

Verder denk ik ook dat ik dit in een klein dipje heb geschreven. Momenteel zie ik alles namelijk wat positiever haha. (Dat heb ik trouwens ook vaak, het slechte is voor mijn gevoel echt heel slecht en het goede is wel oké.) 

Nogmaals bedankt voor het luisteren/lezen en groetjes :),

bumble bee

30 augustus 2017
16:35
Avatar
marcelo
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 834
Member Since:
20 juli 2012
sp_UserOfflineSmall Offline

Hoi bumble bee,

wat je schrijft is goed herkenbaar. Ik weet nog wel toen ik een jaar of 13 was en ik op vakantie was met mijn ouders en broer dat ik me ook een wat buitenbeentje voelde. Mijn broer, neef en vrienden hadden zo`n groep die van uitgaan hielden, gek doen en achter de dames aangingen. Ik zat daar buiten, niet alleen qua leeftijd, want zij waren een jaar of 17,18,19 maar ook qua persoonlijkheid was ik heel anders. Ik dacht toen van dat ik ook zo moest worden als ik die leeftijd zou hebben en dat vond ik wel moeilijk want ik had dat helemaal niet. Ook op latere leeftijd dacht ik dat ik vreemd en een sulletje was omdat ik niet zo`n feestbeest was en achter de vrouwen aanging.

Het is dan wel iets wat je voortdurend achtervolgt. Ik probeerde wel uit te gaan en mee te doen, maar kon geen echte plezier vinden in het uitgaansleven. Misschien nu meer plezier omdat ik mezelf meer heb geaccepteerd zoals ik ben en ik ook betere contacten heb met mensen. Ook in het vinden van een vriendin gaat het moeilijk, want heb nog weleens de gedachte dat je in het uitgaansleven een vriendin kan vinden. Wat ik tegen je wil zeggen is dat jezelf zijn het allerbelangrijkste is. Wat Marjolein schrijft vind ik mooi; je bent zoals je bent en vind je plezier in activiteiten waar jij jezelf kunt zijn en wat je leuk vindt! Smile

29 augustus 2017
14:19
Avatar
Marjolein
Member
Members

VVM leden
Forum Posts: 586
Member Since:
11 april 2005
sp_UserOfflineSmall Offline

Hoi Bumble bee

 

Als eerste:
Er is niets mis met rustig zijn en met niet van feestjes en uitgaan houden etc...
Al kan dat soms wel zo lijken als jongere zijnde; bij mij was dat destijds (alweer een héle tijd geledenWink) in elk geval wel zo.

Iedereen leek daarmee bezig te zijn en een druk, gezellig, sociaal leven te hebben. En mij lukte het maar niet om ook zo te leven.

Inmiddels weet ik dat dat gewoon niet bij me past.
Wat sociale contacten vind ik wel leuk. Maar op mijn eigen, rustige manier.
Ik ben gewoon geen feestneus Smile

Ik begrijp uit je verhaal dat je hockey altijd erg leuk vond en je oude club ook. Daar voelde je je op je plek.
Is er geen andere hockeyvereniging in je buurt, die niet van de studentenvereniging is?
Misschien is die meer gericht op alleen het sporten en wordt daar niet verwacht dat je meedoet met uitgaan en uitbundig doen.

Ik kan je aanraden om dingen te doen en omgevingen te zoeken waar je jezelf kunt zijn. Waar je mensen om je heen hebt die niet verwachten dat je anders doet dan je doet.
Dat kan heel positief zijn voor je zelfvertrouwen, is mijn ervaring.

28 augustus 2017
21:09
Avatar
bumble bee
Member
Members
Forum Posts: 4
Member Since:
28 augustus 2017
sp_UserOfflineSmall Offline

Hee allemaal,

Allereerst, sorry voor deze enorm lange post, maar ik weet gewoon niet wat ik moet doen.

Ik heb mijn hele leven (12 jaar) met plezier gehockeyd, maar toen ik een jaar geleden in een andere stad ging studeren (elke dag op en neer reizend) ben ik gestopt. Ik heb altijd gezegd dat ik door wou gaan met hockey en ik had afgelopen jaar dus ook de intentie om als ik een kamer zou hebben bij de studentenvereniging te gaan spelen. Nu ben ik 19 en woon ik op kamers, en ik doe nu dus ook mee met de selectie voor het eerste team van de studentenhockeyvereniging. Ik ben altijd heel introvert geweest, praat niet veel, hou niet van uitgaan en feestjes, drink niet, etc. etc. 

Bij de club waar ik mijn jeugd heb gespeeld, zat ik meestal in het tweede of derde team en kon ik gewoon lekker spelen en gingen we na de training en wedstrijd altijd gewoon naar huis en hadden vaak 1 dag per jaar een teamdag. Nu bij de studentenvereniging wordt na de training gevraagd of je mee uit gaat en of je na de wedstrijd op zondag op de club wil blijven hangen. Als prestatieteam is het ook van belang dat je een hecht team wordt en dat iedereen meedoet (daarom is het plan om minstens 1 keer per maand wat te doen met het team).

Ik ben nu heel erg aan het twijfelen of ik het nog wel leuk vind. Als nieuweling in de ploeg en als introvert vind ik het moeilijk om goed in het team te liggen, aangezien de rest allemaal uitbundig en vrolijk is en dat volgens mij ook van mij verwachten. De sociale "verplichtingen" (natuurlijk wordt je nergens toe gedwongen, maar als je altijd nee zegt of naar huis gaat lig je ook niet lekker in het team) vind ik redelijk vermoeiend en leveren stress op

Het spelletje en de trainingen en wedstrijden zelf vind ik wel heel leuk (voornamelijk als ik het idee heb dat ik redelijk goed heb gespeeld, als het slechter gaat heeft dat vaak een groot effect op mijn humeur en vergroot het mijn twijfel). Ik denk dat ik soms ook wel te negatief of te veel denk. Af en toe heb ik wel het gevoel dat het allemaal wel leuk gaat zijn en dat ik me druk maak om niets. Ook blijken de gebeurtenissen vaak/soms veel minder erg dan ik in gedachten had.

Daarnaast wordt de selectie as. woensdag bekend gemaakt en moeten er 2 mensen afvallen. Ik weet dat het mogelijk is dat de keuze voor mij gemaakt wordt dan (indien ik niet wordt geselecteerd), maar als ik wel wordt geselecteerd zal ik wel mee moeten doen met alle uitjes etc. Het denken aan alle verplichtingen die erbij komen kijken (wedstrijdverslag schrijven voor facebook, teamdagen en -weekenden, feestjes, etc.) maakt mij al moe en vult mij met tegenzin.

Ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Als ik zou stoppen zou ik wel andere sporten hebben die ik leuk vind of waar ik geïnteresseerd in ben.

Bedankt voor het lezen en alvast bedankt voor de reacties!

Groetjes,

bumble bee